Dzień dobry, Mój 15-letni syn ma ogromne problemy ze wstawaniem. Najczęściej po prostu w ogóle nie

Odpowiedzią prawdopodobnie będzie fizjologia snu piętnastolatka - jest inna niż u dorosłych. Jednak należy odpowiedzieć na kilka pytań, by zyskać więcej informacji niż w powyższym opisie i ustalić, czy "trudności z wybudzeniem" mogą być czymś nietypowym. Warto sięgnąć po poradę specjalisty od snu - np. psychologa dziecięcego lub lekarza psychiatry. Specjalista podpowie, jak zadbać o zdrowy sen, zachować balans między snem a czuwaniem i jak pomóc sobie w wybudzaniu. Zapraszam na konsultację w gabinecie lub konsultację telefoniczną.

Dzień dobry,

to, co Pan opisuje, rzeczywiście może być bardzo trudne i frustrujące — zarówno dla syna, jak i dla Państwa. W okresie dojrzewania rytm snu naturalnie się zmienia i wielu nastolatków ma trudność z porannym wybudzaniem, jednak jeśli syn:
– nie reaguje na kilka budzików,
– prowadzi krótkie rozmowy „przez sen” i później ich nie pamięta,
– śpi bardzo głęboko mimo odpowiedniej liczby godzin snu,
– a problem utrzymuje się niezależnie od szkoły czy przemęczenia,

to warto przyjrzeć się temu szerzej, a nie traktować wyłącznie jako „lenistwo” czy brak motywacji.

Przyczyn może być kilka — od bardzo głębokiego snu i trudności z regulacją rytmu dobowego, przez przewlekłe zmęczenie organizmu, wysokie napięcie psychiczne, aż po kwestie neurologiczne, zaburzenia snu czy trudności związane z funkcjonowaniem układu nerwowego. Czasami podobne trudności pojawiają się również u osób neuroróżnorodnych (np. przy ADHD), choć oczywiście na podstawie samego opisu nie da się tego stwierdzić.

Myślę, że warto zacząć od:
– konsultacji z lekarzem pediatrą lub lekarzem rodzinnym i podstawowych badań (m.in. morfologia, żelazo/ferrytyna, witamina D, tarczyca),
– a równolegle rozważyć konsultację psychologiczną lub neurologiczną, szczególnie jeśli występują też inne trudności z koncentracją, organizacją, regulacją emocji czy funkcjonowaniem na co dzień.

Warto również zwrócić uwagę na:
– regularność snu,
– ilość światła i ekranów wieczorem,
– poziom stresu i przeciążenia,
– jakość snu (np. czy pojawia się chrapanie, bardzo niespokojny sen, wybudzenia).

Pracuję także z nastolatkami i rodzinami mierzącymi się z podobnymi trudnościami. Często okazuje się, że za „problemem ze wstawaniem” stoi dużo większe przeciążenie organizmu lub układu nerwowego niż początkowo się wydaje. Przy odpowiednim wsparciu naprawdę można stopniowo poprawić funkcjonowanie i komfort życia całej rodziny.

Jeśli będą Państwo mieli gotowość, zapraszam na konsultację — online lub stacjonarnie.

Pozdrawiam serdecznie,
Kornelia Cichoń
psycholożka