Dzień dobry. Mam bardzo krępujące pytanie. Wstydzę się tego, nigdy nikomu tego nie powiedziałam. Jes

Opisane przez Panią uzależnienie od pornografii i masturbacji może być związane z traumatycznym doświadczeniem z przeszłości, jakim było wykorzystanie. Trauma seksualna często wpływa na sposób, w jaki dana osoba postrzega siebie, swoje ciało i swoją seksualność. Może prowadzić do trudności z regulacją emocji, mechanizmów unikania lub kompulsywnych zachowań, które czasem pełnią rolę formy „radzenia sobie” z trudnymi emocjami czy wspomnieniami.

Uzależnienie od pornografii i masturbacji może być mechanizmem zastępczym, który chwilowo przynosi ulgę lub odwraca uwagę od bolesnych emocji, ale na dłuższą metę może pogłębiać uczucie wstydu i bezsilności. W takich przypadkach pomoc psychoterapeutyczna może okazać się kluczowa. Szczególnie zalecana jest terapia skoncentrowana na traumie, np. terapia EMDR, terapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub podejście psychodynamiczne, które pomoże zrozumieć i przepracować skutki przeszłych doświadczeń.

Dzień dobry, bardzo dziękuję, że zebrała się Pani na odwagę i podzieliła tak intymną informacją. Nie jestem w stanie sobie nawet wyobrazić ile odwagi musiało to Panią kosztować. Możliwe, że to traumatyczne wydarzenie jest jedną ze składowych Pani trudności. Uzależnienie może być naszym sposobem radzenia sobie ze stresem, trudnościami, rozładowywaniem emocji bądź ucieczką przed własnymi myślami, poczuciem bezsensu lub nudy. By się temu przyjrzeć zapraszam serdecznie na konsultację.

Dzień dobry,

Dziękuję za odwagę w podzieleniu się tym, co Pani przeżywa. To ważny krok w kierunku zmiany.

Odpowiadając na Pani pytanie: uzależnienie od pornografii i masturbacji nie musi być bezpośrednią konsekwencją tamtego traumatycznego wydarzenia, ale trauma może zwiększać podatność na rozwój takich mechanizmów radzenia sobie. W szczególności, nieprzepracowane emocje i przeżycia z przeszłości mogą wpływać na trudności w regulacji emocji i nasilać kompulsywne zachowania.

Jednocześnie warto zaznaczyć, że uzależnienie od pornografii dotyka także osób bez historii traumy. To pokazuje, że może mieć ono różne przyczyny, w tym biologiczne, emocjonalne czy związane z nawykami.

Sugeruję, by rozważyła Pani pracę nad przeszłymi traumami za pomocą technik takich jak Havening Techniques lub EMDR. Są to metody, które skutecznie pomagają w przetwarzaniu trudnych wspomnień i zmniejszaniu ich wpływu na obecne życie.

Dodatkowo połączenie tej pracy z terapią poznawczo-behawioralną (CBT) może przynieść szybkie efekty w zmniejszeniu kompulsywnych zachowań.

Dzień dobry Pani,
Rozumiem, jak trudno było Pani to napisać. Już sam fakt, że Pani o tym mówi, to ogromny krok — bo wstyd bardzo często trzyma ludzi w milczeniu przez lata. Nie jest Pani sama z tym problemem, choć może się tak teraz wydawać.
Uzależnienie od pornografii i masturbacji często nie wynika z „rozwiązłości” czy braku silnej woli, ale z potrzeby rozładowania napięcia emocjonalnego i bólu, który gdzieś w środku został. Skoro w wieku 13 lat doszło do wykorzystania, a wspomnienie przez długi czas było wyparte, to ciało i psychika mogły same szukać sposobu, by poradzić sobie z napięciem, wstydem, poczuciem winy, lękiem. Wiele osób po doświadczeniu przemocy seksualnej reaguje właśnie w taki sposób — przez zachowania, które chwilowo dają ulgę, ale z czasem zaczynają przynosić cierpienie.
Więc tak — to może być konsekwencja tamtego wydarzenia. Nie w sensie prostego „związku przyczynowego”, ale jako sposób, w jaki Pani ciało i umysł próbują poradzić sobie z czymś, co wtedy było nie do udźwignięcia.
To, że Pani upada, nie znaczy, że się Pani nie stara. Uzależnienie od porno działa podobnie jak każde inne — potrzebuje zrozumienia, wsparcia i terapii, a nie wstydu i karania siebie. W pracy z terapeutą można nauczyć się, jak rozpoznawać momenty napięcia, jak z nimi być, i jak powoli odzyskiwać kontrolę nad swoim ciałem i emocjami.
Proszę nie zostawać z tym sama. Warto porozmawiać z psychologiem, najlepiej z kimś, kto pracuje z traumą seksualną. Pani historia ma sens, nawet jeśli teraz wydaje się chaotyczna. Da się z tego wyjść — krok po kroku, bez osądzania siebie.
Z życzliwością i wsparciem,
Altea Leszczyńska
psycholog, psychotraumatolog