Dzień dobry Jestem zrozpaczoną matką ,dorosłej 33 letniej córki,która jest po kilku nieudanych zwią

Dzien dobry, prosze wybaczyc, ale porada w kilku zdaniach, bylaby nieprofesjonalna. Przerzucanie sie odpowiedzialnoscia przez rodzicow niczego nie zmieni. Wymagania corki wzgledem ojca dwojki dzieci, sa niepokojace. Potrzebna jest diagnostyka i wowczas mozna bedzie powiedziec cos wiecej. Prosze do tego zachecic corke. Pozdrawiam.

Dziękujmy za zaufanie i podzielenie się swoją troską.
Relacja z dorosłym dzieckiem, zwłaszcza gdy pojawiają się trudności, może budzić wiele emocji – od bezsilności i lęku, po silną potrzebę „uratowania” bliskiej osoby. To naturalne, że jako mama chce Pani chronić swoją córkę. Warto jednak pamiętać, że dorosłość oznacza także prawo do samodzielnych decyzji – również w sprawach zdrowia psychicznego.

Jak można wspierać córkę, nie naruszając jej niezależności?

• Bądź obecna, ale nie naciskaj. Ciepłe słowa i gotowość do rozmowy często znaczą więcej niż rady czy próby przekonywania. Można powiedzieć np.: „Jestem blisko, jeśli zechcesz pogadać lub poszukać pomocy – jestem tu dla Ciebie.”

• Szanuj granice – również swoje. Dbając o siebie, daje Pani lepsze wsparcie. Zmęczenie czy przeciążenie emocjonalne może sprawić, że niechcący przejmiemy zbyt dużą odpowiedzialność za drugą osobę, co tworzy napięcie.

• Delikatnie zachęcaj do kontaktu ze specjalistą. Nie warto naciskać – lepiej zaproponować rozmowę z psychologiem, psychoterapeutą czy psychiatrą, a jeśli trzeba, pomóc znaleźć odpowiednią osobę.

• Zdobądź więcej wiedzy. Im więcej wiemy o problemie, z którym córka się zmaga, tym łatwiej go zrozumieć i odpowiednio zareagować. Pomocne mogą być książki, artykuły, czy rozmowa z psychologiem.

• Zadbaj też o siebie. Nawet jeśli córka nie chce jeszcze pomocy, Pani może porozmawiać z psychoterapeutą, aby lepiej radzić sobie w tej trudnej sytuacji i zadbać o własne emocje.

Zachęcam do konsultacji ze specjalistą – to najlepszy krok, by znaleźć skuteczny sposób działania i zadbać również o siebie.

Dzień dobry, to bardzo trudne. Zawsze chcemy dobrze dla swoich dzieci. Jednak córka jest osobą dorosłą, która decyduje o swoim życiu. Pani, jako mama może córkę wspierać rozmową, wysłuchać ją, być przy niej w trudnych chwilach. Z tego, co Pani pisze, to córka ma za sobą nieudane związki, a co za tym idzie dużo skumulowanych i trudnych emocji. Córka powinna skorzystać z pomocy specjalisty, żeby wszystko poukładać, przepracować. Bez tego może być jej trudno funkcjonować w aktualnym małżeństwie.

Witam, może udałoby się Pani zachęcić córkę do podjęcia terapii. Jednocześnie dawać jej przestrzeń na podejmowanie własnych decyzji, a nawet mierzenia się z porażkami albo konsekwencjami wynikającymi z braku podjęcia decyzji.