Dzień dobry. Jestem z partnerem od roku czasu, od 10msc każdego dnia pije alkohol. Nie wiem czy ja j

Dzień dobry. Jestem z partnerem od roku czasu, od 10msc każdego dnia pije alkohol. Nie wiem czy ja już zwariowałam bo wszystko zrzuca na mnie, nie widzi w tym problemu. Najpierw pił przez 7miesiecy każdego dnia 0,7 whyski po tym zaprzestał na 2 miesiące, ze względu na jego agresywne zachowania do takiego stopnia, że zaczęły się wyzwiska, poniżanie mnie, mojej pracy, mnie jako kobiety. Po tej przerwie znów zaczęło się picie. Też codziennie butelka whyski czasem nawet jednego wieczoru przy piątku czy sobocie wypijał 1 litr whyski. Najgorsze są weekendy co piątek jest to samo obrażanie mnie, budzenie mnie w nocy bo on idzie do łóżka to musi mnie obudzić ma takie prawo mnie wyzywać i budzić, słuchanie muzyki do samego rana, tańczenie a jak tylko powiem żeby już się położył bo jestem zmęczona to wpadał w większą nerwowosc i wypędzal mnie do innego pokoju jak mi się nie podoba. W sobotę wstaje wcześnie i chodzi po całym domu, jedzie do sklepu po kolejną butelkę. Bo to jest jego odstresowanie. Jestem w rozsypce… nie mogę spać, gdy tylko wspomni o butelce to czuję tylko strach. Noce nieprzespane rozbiły mnie tak że nie mogę zasnąć , budzę się w nocy kilka razy. Wszystko zrzuca na mnie że jestem wiecznie zestresowana, zbyt emocjonalna, za bardzo wrażliwa. Nie mogę o niczym porozmawiać bo wszystko przekręca i kieruje wobec mnie jak coś negatywnego. Nie ma zbliżenia między nami bo ciągle jest pijany albo zmęczony po piciu alkoholu, nie ma zwykłego przytulenia od kilku miesięcy. Wszystko zrzuca na mnie, że za dużo wymagam od niego. Nie widzi że mnie rani, jest zimny i obojętny. A jego zadowolenie widzę wtedy gdy jesteśmy w sklepie i bierze butelkę whyski tak jakby inny człowiek. Po ostatnim weekendzie gdzie znów rozpętał awanturę, to w tygodniu nie pil mocnego alkoholu ale każdego dnia wypijał po 5 piw albo tak jak dziś butelkę wina i już wspomniał gdzie jest promocja na 1litr whyski żeby jutro sobie kupić. Pomimo moich próśb nic z tym nie robi. Mieszka u mnie w moim domu i nie liczy się ze mną że ja już się boję gdy tylko wspomni o butelce whyski. Pokazuje się wobec moich rodziców jako wspaniały, pomocny człowiek a w domu wobec mnie jest chłodny i tylko mówi gdzie co źle zrobiłam… czuję się strasznie już sama ze sobą … szukam w sobie winy… każdego dnia już płaczę i czuję się bezsilna…

9 odpowiedzi


Dzień dobry. Jestem z partnerem od roku czasu, od 10msc każdego dnia pije alkohol. Nie wiem czy ja już zwariowałam bo wszystko zrzuca na mnie, nie widzi w tym problemu. Najpierw pił przez 7miesiecy każdego dnia 0,7 whyski po tym zaprzestał na 2 miesiące, ze względu na jego agresywne zachowania do takiego stopnia, że zaczęły się wyzwiska, poniżanie mnie, mojej pracy, mnie jako kobiety. Po tej przerwie znów zaczęło się picie. Też codziennie butelka whyski czasem nawet jednego wieczoru przy piątku czy sobocie wypijał 1 litr whyski. Najgorsze są weekendy co piątek jest to samo obrażanie mnie, budzenie mnie w nocy bo on idzie do łóżka to musi mnie obudzić ma takie prawo mnie wyzywać i budzić, słuchanie muzyki do samego rana, tańczenie a jak tylko powiem żeby już się położył bo jestem zmęczona to wpadał w większą nerwowosc i wypędzal mnie do innego pokoju jak mi się nie podoba. W sobotę wstaje wcześnie i chodzi po całym domu, jedzie do sklepu po kolejną butelkę. Bo to jest jego odstresowanie. Jestem w rozsypce… nie mogę spać, gdy tylko wspomni o butelce to czuję tylko strach. Noce nieprzespane rozbiły mnie tak że nie mogę zasnąć , budzę się w nocy kilka razy. Wszystko zrzuca na mnie że jestem wiecznie zestresowana, zbyt emocjonalna, za bardzo wrażliwa. Nie mogę o niczym porozmawiać bo wszystko przekręca i kieruje wobec mnie jak coś negatywnego. Nie ma zbliżenia między nami bo ciągle jest pijany albo zmęczony po piciu alkoholu, nie ma zwykłego przytulenia od kilku miesięcy. Wszystko zrzuca na mnie, że za dużo wymagam od niego. Nie widzi że mnie rani, jest zimny i obojętny. A jego zadowolenie widzę wtedy gdy jesteśmy w sklepie i bierze butelkę whyski tak jakby inny człowiek. Po ostatnim weekendzie gdzie znów rozpętał awanturę, to w tygodniu nie pil mocnego alkoholu ale każdego dnia wypijał po 5 piw albo tak jak dziś butelkę wina i już wspomniał gdzie jest promocja na 1litr whyski żeby jutro sobie kupić. Pomimo moich próśb nic z tym nie robi. Mieszka u mnie w moim domu i nie liczy się ze mną że ja już się boję gdy tylko wspomni o butelce whyski. Pokazuje się wobec moich rodziców jako wspaniały, pomocny człowiek a w domu wobec mnie jest chłodny i tylko mówi gdzie co źle zrobiłam… czuję się strasznie już sama ze sobą … szukam w sobie winy… każdego dnia już płaczę i czuję się bezsilna…

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Pani partner wykazuje objawy zaawansowanej choroby alkoholowej, a jego zachowanie (wyzwiska, budzenie w nocy, poniżanie) to przemoc domowa. Fakt, że pije w Pani domu i nie szanuje Pani granic, tylko potęguje poczucie bezsilności. Nie musi Pani przekonywać partnera do leczenia, aby móc otrzymać pomoc. Proszę skorzystać z grup wsparcia Al-Anon, które pomagają bliskim osób uzależnionych. Może Pani znaleźć mityngi w swojej okolicy na stronie Al-Anon Polska. W każdym mieście działają Ośrodki Terapii Uzależnień i Współuzależnienia, gdzie można otrzymać profesjonalną pomoc bezpłatnie w ramach NFZ (np. sprawdzając placówki na mapie placówek PARPA). Czy w Pani otoczeniu jest choć jedna osoba (przyjaciel, członek rodziny), której można zaufać i której można opowiedzieć o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami? Prosze zgłosić się po pomoc specjalistyczną dla siebie


Dzień dobry. Uzależnienie jest bardzo trudną chorobą ponieważ nie choruje tylko osoba chora ale wszyscy dookoła - w tym Pani. Rozumiem, że jest Pani ciężko i jest to całkowicie zrozumiałe w obecnej sytuacji. Jednym z mechanizmów uzależnienia jest to, że osoba pijąca nie dostrzega problemu. I aby pomoc takiej osobie była skuteczna - ona sama tej pomocy musi chcieć, choć nieraz bliskim ciężko jest na to patrzeć. Myślę, że dobrym pomysłem dla Pani byłoby udanie się na terapię jako osoba współuzależniona i tam, ze specjalistą - popracować nad tym jak poradzić sobie w tej sytuacji. Wszystkiego dobrego


Dzień dobry, Z tego, co Pani opisuje, wynika, że żyje Pani w sytuacji przewlekłego stresu i przemocy emocjonalnej. To, co robi partner ciągłe picie, wyzwiska, naruszanie granic i przerzucanie winy nie jest zdecydowani ani trochę Pani winą. Naturalne, że czuje się Pani zmęczona, przestraszona i bezradna. Ważne jest, by w tym momencie skupić się przede wszystkim na swoim bezpieczeństwie i odpoczynku, a także na tym, by mieć kogoś, komu Pani zaufa i z kim może porozmawiać. W tym momencie najważniejsze jest, aby chronić siebie, swoje emocje i prawo do spokoju. Pozdrawiam ciepło, Natalia Piznal-Sołtan


Dzień dobry, Przeczytałam Pani wiadomość uważnie i chcę, żeby pierwsze zdanie, które Pani przeczyta, było jasne: nie zwariowała Pani. Reaguje Pani zdrowo na sytuację, która jest naprawdę trudna i naprawdę Panią rani. To, że czuje Pani strach, nie śpi po nocach i codziennie płacze, nie jest oznaką, że jest Pani „zbyt emocjonalna" czy „zbyt wrażliwa". To jest normalna reakcja organizmu na życie w ciągłym napięciu i lęku — reakcja osoby, która przez dłuższy czas nie czuje się bezpiecznie we własnym domu. Nazwę wprost to, co Pani opisuje, bo Pani sama nazywa to niepewnie („nie wiem, czy zwariowałam") — a to nie jest niejasne. Codzienne picie, awantury, wyzwiska, poniżanie Pani jako kobiety, budzenie w nocy i odbieranie Pani snu, wypędzanie z pokoju, przekręcanie Pani słów i zrzucanie winy na Panią — to nie jest zwykły konflikt w związku. To są poważne sygnały przemocy psychicznej, występującej razem z problemem alkoholowym. Uzależnienie jest tu osobnym, poważnym problemem, ale nie tłumaczy ani nie usprawiedliwia tego, jak on Panią traktuje. Chcę zatrzymać się przy jednym Pani zdaniu: „szukam w sobie winy". To jest dokładnie mechanizm przemocy — on przekłada odpowiedzialność na Panią, obwinia Panią o wszystko, a Pani zaczyna wierzyć, że problemem jest Pani wrażliwość i Pani „wymagania". A z Pani opisu wynika coś przeciwnego: Pani oczekuje rzeczy zupełnie podstawowych — spokoju, snu, szacunku, żeby nie być wyzywaną we własnym domu. To nie jest „za dużo". To jest absolutne minimum, którego ma prawo oczekiwać każdy człowiek. To, że wobec Pani rodziców pokazuje się jako wspaniały i pomocny, a w domu jest chłodny i raniący, dodatkowo nasila Pani dezorientację — wiele osób doświadczających przemocy zaczyna wtedy wątpić we własną ocenę, bo inni widzą zupełnie inny obraz tej osoby. Chcę też nazwać to, co dzieje się z Pani ciałem, bo to realne. Kiedy na samą wzmiankę o butelce czuje Pani strach, a w nocy budzi się Pani kilka razy — to jest Pani układ nerwowy w trybie ciągłej czujności. Ciało nauczyło się, że w tym domu nie można się rozluźnić, bo w każdej chwili może zacząć się awantura. Dlatego nie może Pani spać, dlatego jest Pani „w rozsypce". To nie znaczy, że jest Pani słaba. To znaczy, że żyje Pani w stanie przewlekłego zagrożenia — a tego żaden organizm nie udźwignie długo bez szkody. Bardzo ważne, i chcę to powiedzieć wprost, żeby zdjąć z Pani ciężar, który Pani nieświadomie dźwiga: to nie jest Pani zadaniem wyleczyć go z picia ani sprawić, żeby przestał. Osoba uzależniona zmienia się tylko wtedy, gdy sama tego chce — i żadne Pani prośby, starania czy „bycie lepszą" tego nie uruchomią. Gdyby zależało to od Pani, dawno byłoby inaczej. To nie zależy od Pani. Dlatego na ten moment najważniejsze nie jest przekonanie partnera, żeby „wreszcie zrozumiał" — bo przy piciu, zaprzeczaniu i agresji takie rozmowy zwykle prowadzą nie do zmiany, tylko do kolejnego Pani wyczerpania. Najważniejsze jest teraz Pani bezpieczeństwo — i tu proszę nie zostawać z tym sama. Warto jak najszybciej porozmawiać z kimś zaufanym: rodzicem, przyjaciółką, psychologiem albo specjalistą od przemocy domowej. Ponieważ partner mieszka w Pani domu, dobrze byłoby skonsultować się również praktycznie i prawnie, jak bezpiecznie postawić granice dotyczące dalszego mieszkania razem. Proszę też przygotować sobie plan bezpieczeństwa: gdzie może Pani pójść, jeśli sytuacja się zaostrzy; do kogo może Pani zadzwonić; gdzie ma Pani dokumenty, telefon, klucze i pieniądze; kto z bliskich wie, co naprawdę dzieje się w domu. Taki plan nie oznacza, że musi Pani dziś podejmować wszystkie decyzje. Oznacza, że nie będzie Pani bezradna, jeśli kolejny weekend znów stanie się niebezpieczny. Jeśli pojawi się przemoc fizyczna, groźby, bardzo silna agresja albo poczuje Pani, że sytuacja wymyka się spod kontroli — proszę dzwonić pod 112. Można też skorzystać z bezpłatnej, całodobowej pomocy Ogólnopolskiego Pogotowia dla Ofiar Przemocy w Rodzinie „Niebieska Linia" — aktualny numer i czat znajdzie Pani na stronie niebieskalinia.pl. Można tam zadzwonić anonimowo, także tylko po to, żeby porozmawiać i zorientować się w możliwościach. I proszę rozważyć konsultację psychologiczną dla siebie — nie dlatego, że problem jest „w Pani", tylko dlatego, że jest Pani w rozsypce, nie śpi, płacze i zaczyna tracić kontakt z własną oceną sytuacji. To są bardzo realne skutki życia w przewlekłym napięciu, i zasługuje Pani na miejsce, gdzie ktoś pomoże Pani odzyskać jasność i poczucie własnej wartości. Nie musi Pani udowadniać, że ma prawo czuć strach. Jeśli boi się Pani we własnym domu, to już jest wystarczający powód, żeby szukać pomocy i ochrony. Nie jest Pani wiecznie zestresowana „bez powodu" — jest Pani wyczerpana życiem w strachu, i to nie Pani jest w tej sytuacji problemem. Serdecznie pozdrawiam.


Dzień dobry Pani. Bez wątpienia Pani sytuacja jest trudna i wywołuje wielkie cierpienie. Nasuwa się pytanie: dlaczego Pani w tym tkwi? Jeśli rozmowa z partnerem nie zmienia sytuacji, a on sam uważa ze nie robi nic złego, to może warto zmienić coś w sobie. Paradoksalnie zmiana siebie może wywołać zmianę również w otoczeniu. Może nie potrafi Pani bardziej zdecydowanie postawić na swoim, zadbać o swój komfort i dobre życie. Warto było by się przyjrzeć przyczyną takiej postawy i popracować nad jej zmiana. Tylko Pani może poprawić swój komfort życia wyjść/zmienić niezadowalający związek. Dlatego zachęcam do wzięcia spraw we własne ręce i skorzystanie z konsultacji, a być może terapii psychologicznej. Życzę powodzenia i proszę pamiętać że dobre zycie wymaga wysiłku i pracy. Nikt go nie dostaje na tacy. Proszę walczyć o siebie i swoje życie.


Dzień dobry. Nie zwariowała Pani i nie jest Pani winna jego picia, agresji ani wyzwisk. Z opisu wynika, że doświadcza Pani przemocy psychicznej, a duże ilości alkoholu zwiększają ryzyko jej nasilenia. Poniżanie, budzenie w nocy, wypędzanie z pokoju, obwinianie Pani za jego zachowanie oraz sprawianie, że boi się Pani kolejnej butelki, nie są „zwykłymi problemami w związku”. To sytuacja wymagająca przede wszystkim zadbania o Pani bezpieczeństwo. Nie ma Pani możliwości zmusić partnera do leczenia ani do zaprzestania picia. Obietnice, prośby i tłumaczenia zwykle nie wystarczają, dopóki osoba pijąca sama nie uzna problemu i nie podejmie leczenia. To, że na zewnątrz potrafi być pomocny i miły, nie unieważnia tego, co dzieje się w domu. Osoby stosujące przemoc często przedstawiają innym zupełnie inny obraz siebie. Proszę nie prowadzić ważnych rozmów, nie stawiać ultimatum ani nie próbować odbierać alkoholu, kiedy partner jest po alkoholu lub sięga po niego. Wtedy najważniejsze jest wyjście do bezpiecznego miejsca, zamknięcie się w pomieszczeniu z możliwością wyjścia albo poproszenie bliskiej osoby o obecność. Warto jeszcze dziś powiedzieć zaufanej osobie z rodziny lub przyjaciółce dokładnie, co się dzieje. Nie zostawać z tym samodzielnie i przygotować plan: dokumenty, klucze, potrzebne leki, możliwość noclegu u kogoś bliskiego. Jeśli pojawią się groźby, niszczenie rzeczy, blokowanie wyjścia, popychanie lub poczuje Pani bezpośrednie zagrożenie, proszę wezwać służby ratunkowe lub policję i opuścić miejsce zagrożenia. Ponieważ partner mieszka w Pani domu, warto skonsultować bezpieczny sposób zakończenia wspólnego mieszkania z ośrodkiem pomocy dla osób doświadczających przemocy, prawnikiem lub policją. Nie musi Pani robić tego sama ani informować go o wszystkich planach z wyprzedzeniem. Proszę także zgłosić się do psychologa lub lekarza, zwłaszcza że bezsenność, lęk i codzienny płacz wskazują, że organizm jest już bardzo przeciążony. Teraz najważniejsza jest Pani ochrona, a nie szukanie winy w sobie.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym bardzo wyraźnie: z Pani opisu nie wynika, że „zwariowała Pani” albo że jest Pani „zbyt wrażliwa”. Wynika natomiast, że od wielu miesięcy żyje Pani w środowisku przewlekłego napięcia, nieprzewidywalności i lęku związanym z bardzo intensywnym piciem partnera oraz jego zachowaniem po alkoholu. I to wymaga potraktowania poważnie. Picie około 0,7 litra whisky dziennie, a czasami nawet litra jednego wieczoru, przez wiele miesięcy nie jest zwykłym „odstresowaniem”. Taki wzorzec bardzo silnie sugeruje poważny problem z alkoholem, potencjalnie zaburzenie używania alkoholu/uzależnienie, choć formalną diagnozę powinien postawić lekarz lub specjalista terapii uzależnień. Fakt, że po krótkiej przerwie wrócił do codziennego picia i zamienił czasem mocny alkohol na kilka piw lub butelkę wina, nie oznacza rozwiązania problemu. To nadal jest codzienne używanie alkoholu. Najbardziej niepokoi mnie jednak nie tylko ilość alkoholu Opisuje Pani również: - wyzwiska i poniżanie; - deprecjonowanie Pani pracy i Pani jako kobiety; - budzenie Pani w nocy pomimo próśb o spokój; - wielogodzinne hałasowanie i uniemożliwianie snu; - wyrzucanie Pani do innego pokoju, kiedy próbuje Pani postawić granicę; - agresywne reakcje na prośbę o ograniczenie alkoholu; - ciągłe przerzucanie odpowiedzialności na Panią; - podważanie Pani emocji: „jesteś za wrażliwa”, „za bardzo emocjonalna”, „za dużo wymagasz”; - chłód i brak bliskości; - sytuację, w której zaczęła się Pani bać już samej informacji, że kupi whisky. To nie jest zwykły konflikt partnerski. To jest środowisko, w którym Pani układ nerwowy nauczył się: „alkohol = może wydarzyć się awantura”. Dlatego już sama wzmianka o butelce wywołuje strach. To może być reakcja przewlekłego stresu i hiper­czujności. Mózg zaczyna wyprzedzać zagrożenie: słyszy „kupię whisky” i natychmiast uruchamia napięcie, bo wielokrotnie nauczył się, co może wydarzyć się później. Pani bezsenność również ma sens w tym kontekście Jeżeli ktoś regularnie: budzi Panią w nocy, hałasuje, wszczyna konflikty, jest nieprzewidywalny po alkoholu, organizm z czasem przestaje ufać nocy jako porze odpoczynku. Może Pani leżeć w ciszy, a mimo to ciało pozostaje „na posterunku”: „czy zaraz przyjdzie?” „czy znowu będzie awantura?” „czy zacznie mnie budzić?” „czy wypił?” Dlatego samo leczenie bezsenności, bez zmiany sytuacji domowej, może nie wystarczyć. Bardzo ważne: proszę przestać szukać przyczyny wyłącznie w sobie Oczywiście każdy związek ma dwie strony i każda osoba może mieć swoje trudne zachowania. Ale nawet jeśli bywa Pani zestresowana, emocjonalna, drażliwa czy wymagająca, nie powoduje to automatycznie, że partner musi pić codziennie, wyzywać Panią czy uniemożliwiać Pani sen. To są jego zachowania i jego odpowiedzialność. Zdanie: „piję, bo Ty mnie stresujesz” jest przerzuceniem odpowiedzialności. Zdrowsza odpowiedzialność brzmiałaby: „mam problem ze swoim sposobem radzenia sobie ze stresem i muszę coś z tym zrobić”. To, że wobec rodziców jest wspaniały, niczego nie unieważnia Wiele osób zachowuje się zupełnie inaczej publicznie niż w domu. Dlatego proszę nie myśleć: „skoro inni widzą go jako dobrego człowieka, może rzeczywiście ja przesadzam”. To, jak traktuje Panią w prywatnej przestrzeni, jest równie realne jak to, jaki jest wobec Pani rodziców. Może być pomocnym, sympatycznym człowiekiem dla innych i jednocześnie bardzo źle traktować partnerkę. Jedno nie wyklucza drugiego. Czy to jest przemoc? Nie diagnozowałabym całej relacji wyłącznie na podstawie jednej wiadomości, ale część opisanych zachowań ma cechy przemocy psychicznej i zastraszania. Szczególnie niepokojące są: wyzwiska, poniżanie, celowe zakłócanie snu, agresja po alkoholu, wyrzucanie Pani do innego pomieszczenia, odwracanie odpowiedzialności oraz fakt, że zaczęła Pani się go bać. Pytanie, które chciałabym Pani zadać bardzo konkretnie: Czy kiedykolwiek Panią uderzył, popchnął, szarpał, blokował wyjście, niszczył rzeczy, rzucał przedmiotami, groził Pani albo sprawił, że realnie bała się Pani o swoje bezpieczeństwo? Jeżeli tak, sytuacja wymaga jeszcze większej ostrożności. Nie próbowałabym przekonywać go do leczenia, kiedy jest pijany Nie prowadziłabym poważnych rozmów: w nocy, po kilku drinkach, podczas awantury, kiedy już jest pobudzony. Nie ma wtedy przestrzeni na racjonalne ustalenia. Jeżeli rozmowa ma się odbyć, to na trzeźwo i bardzo konkretnie: „Twoje picie i zachowanie po alkoholu sprawiają, że przestałam czuć się bezpiecznie we własnym domu. Nie zgadzam się na wyzwiska, budzenie mnie w nocy ani awantury. Nie będę już prowadzić rozmów, kiedy jesteś pod wpływem. Potrzebujesz profesjonalnej pomocy dotyczącej alkoholu.” I potem bardzo ważna część: granica musi dotyczyć również Pani działania. Nie: „musisz przestać pić”. Bo Pani nie może kontrolować jego decyzji. Tylko: „jeśli nadal będziesz pił i zachowywał się wobec mnie w ten sposób, ja podejmę określone działania, żeby chronić siebie”. Ponieważ to Pani dom, warto zacząć przygotowywać plan bezpieczeństwa Nawet jeśli jeszcze nie zdecydowała Pani o rozstaniu. Proszę mieć łatwy dostęp do dokumentów, kluczy, telefonu, pieniędzy i leków, jeśli jakieś Pani przyjmuje. Dobrze, aby przynajmniej jedna zaufana osoba wiedziała dokładnie, co dzieje się w domu — nie wersję „trochę za dużo pije”, tylko rzeczywisty opis nocnych awantur i wyzwisk. Można też wcześniej ustalić miejsce, do którego Pani pójdzie, jeżeli konkretnej nocy sytuacja zacznie eskalować. Jeżeli partner stanie się agresywny fizycznie, zacznie grozić, blokować możliwość wyjścia albo Pani poczuje, że sytuacja może wymknąć się spod kontroli, proszę nie próbować wtedy przekonywać go ani „uspokajać za wszelką cenę”. Priorytetem jest odsunięcie się od niego i uzyskanie pilnej pomocy. Czy powinna Pani postawić ultimatum? Raczej granicę niż ultimatum. Ultimatum brzmi: „albo przestaniesz pić, albo koniec”. Granica brzmi: „nie będę dalej mieszkała w sytuacji, w której jestem wyzywana, budzona i boję się Twojego picia. Jeżeli chcesz kontynuować tę relację, potrzebuję zobaczyć realne podjęcie leczenia i trwałą zmianę zachowania”. Różnica jest ogromna. W drugim przypadku nie próbuje Pani kontrolować jego decyzji. Informuje Pani, na co sama już się nie zgadza. Proszę również nie dać się zwieść krótkim okresom poprawy Po awanturze może być: kilka spokojniejszych dni, mniej alkoholu, piwo zamiast whisky, przeprosiny, większa pomocność, obietnica ograniczenia. To jeszcze nie jest zmiana. Zmiana oznaczałaby raczej: uznanie problemu, zaprzestanie obwiniania Pani, zgłoszenie się do specjalisty, konsekwentne leczenie, dłuższą trzeźwość, zmianę zachowania również w sytuacji frustracji, szacunek dla Pani granic. Proszę oceniać miesiące zachowania, a nie kilka spokojnych dni po awanturze. Jest jeszcze jedna ważna kwestia medyczna Przy takim poziomie regularnego spożywania alkoholu nagłe samodzielne odstawienie alkoholu przez partnera może być medycznie niebezpieczne. U osoby fizycznie zależnej mogą wystąpić poważne objawy abstynencyjne, nawet drgawki czy zaburzenia świadomości. Dlatego jeżeli zdecyduje się przestać pić, powinien skonsultować sposób odstawienia z lekarzem lub specjalistą leczenia uzależnień, a nie po prostu przechodzić przez ciężkie objawy sam w domu. To jednak jest jego odpowiedzialność. Pani nie ma być jego terapeutką, pielęgniarką ani osobą pilnującą trzeźwości. Pani również potrzebuje teraz pomocy Nie czekałabym, aż on uzna, że ma problem. To może nigdy nie nastąpić albo może potrwać bardzo długo. Pani już obecnie ma: silny lęk, bezsenność, płaczliwość, poczucie bezsilności, ciągłe analizowanie własnej winy. To wystarczający powód do konsultacji psychologicznej — najlepiej z kimś, kto pracuje z osobami żyjącymi z uzależnionym lub przemocowym partnerem. Celem terapii nie byłoby przekonywanie Pani: „musi Pani natychmiast odejść”. Celem byłoby odzyskanie zdolności do spokojnego myślenia, rozpoznania granic, odbudowania zaufania do własnej oceny sytuacji i przygotowania konkretnego planu. W GRUPIE EMITBERG w takiej sytuacji zaczęłybyśmy od indywidualnej konsultacji kryzysowej. Przeanalizowałybyśmy poziom zagrożenia, zachowania partnera po alkoholu, Pani stan psychiczny, bezsenność, granice oraz realne możliwości dotyczące dalszego wspólnego mieszkania. Jeśli byłoby to wskazane, pomogłybyśmy również zaplanować współpracę ze specjalistą terapii uzależnień i odpowiednią pomocą medyczną dla partnera — ale tylko wtedy, gdy on sam będzie gotowy ją podjąć. Na ten moment chciałabym zostawić Pani trzy bardzo ważne zdania: Nie musi Pani udowodnić mu, że ma problem, żeby uznać, że sytuacja jest dla Pani nie do zniesienia. Nie musi Pani czekać, aż dojdzie do przemocy fizycznej, żeby potraktować swój lęk poważnie. I nie musi Pani naprawiać jego picia. Pani pierwszym zadaniem jest teraz odzyskanie bezpieczeństwa we własnym domu.


Dzień dobry, bardzo mi przykro, że doświadcza Pani tak trudnej sytuacji. Z Pani opisu wynika, że od dłuższego czasu żyje Pani w napięciu, strachu i ciągłym poczuciu niepewności. Nieprzespane noce, codzienny płacz i obawa przed tym, co wydarzy się po wypiciu alkoholu przez partnera, świadczą o tym, jak bardzo ta sytuacja odbija się na Pani samopoczuciu. Chcę wyraźnie podkreślić: **nie jest Pani winna temu, że partner pije, wyzywa Panią, poniża i nie liczy się z Pani potrzebami**. Ma Pani prawo do snu, spokoju, szacunku i poczucia bezpieczeństwa we własnym domu. Nie ma on prawa Pani obrażać ani zakłócać Pani odpoczynku tylko dlatego, że jest pod wpływem alkoholu. To, że przy innych osobach zachowuje się inaczej, nie unieważnia tego, czego doświadcza Pani na co dzień. Opisane picie jest bardzo niepokojące i może wskazywać na poważny problem z alkoholem. Jednak niezależnie od tego, jak zostanie on zdiagnozowany, alkohol nie usprawiedliwia agresji ani poniżania. Nie jest Pani w stanie zmusić partnera do leczenia, jeśli sam nie uznaje problemu i nie chce podjąć działań. Same prośby i tłumaczenia mogą nie wystarczyć. Na ten moment najważniejsze jest Pani bezpieczeństwo i zdrowie. Zachęcam, aby nie pozostawała Pani z tym sama: proszę powiedzieć zaufanej osobie, na przykład rodzicom, jak naprawdę wygląda sytuacja w domu, i poprosić o konkretne wsparcie. Warto również skontaktować się z psychologiem lub ośrodkiem interwencji kryzysowej. Może Pani szukać pomocy niezależnie od tego, czy partner zgodzi się na leczenie. Jeśli poczuje się Pani zagrożona, proszę nie wdawać się w konfrontację z nietrzeźwym partnerem, zadbać o możliwość bezpiecznego wyjścia z domu i w razie bezpośredniego niebezpieczeństwa zadzwonić pod numer alarmowy 112. Proszę też pamiętać, że nie musi Pani czekać, aż wydarzy się coś jeszcze gorszego, aby uznać, że obecna sytuacja jest nie do przyjęcia. Ma Pani prawo określić warunki dalszego wspólnego życia, a także zdecydować, że nie chce Pani go kontynuować. To Pani dom i Pani również ma prawo czuć się w nim bezpiecznie. Niepokoi mnie szczególnie to, że zaczyna Pani szukać winy w sobie i czuje się coraz bardziej bezsilna. Długotrwałe życie w stresie i poniżaniu może mocno osłabić poczucie własnej wartości. To, że jest Pani zmęczona, płacze i odczuwa lęk, nie oznacza, że jest Pani zbyt wrażliwa. To sygnał, że potrzebuje Pani wsparcia i zmiany sytuacji, która Panią wyniszcza. Chciałabym zapytać o jedną bardzo ważną rzecz: **czy partner kiedykolwiek Panią uderzył, groził Pani fizycznie lub uniemożliwiał Pani wyjście z domu? Czy czuje się Pani obecnie bezpiecznie we własnym domu?**

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.