Dzień dobry, Jestem w związku od 2,5 roku. Mam fajnego mężczyznę, z którym od początku dobrze się

Dzień Dobry,
Pani Partner, przeżył traumatyczne dzieciństwo, które odcisnęło na nim dotkliwe piętno. Zwłaszcza patologiczna relacja jego rodziców, odzwierciedla się w jego patrzeniu na głęboką, mam na myśli formalnie głęboką relację (małżeństwo, wspólne zamieszkanie, potomstwo etc). Jest już w terapii sporo czasu, a terapia przepracowująca jego lęki z dzieciństwa, jest właściwą drogą do prawidłowej relacji z Panią we wszystkich aspektach. Co może Pani zrobić? Zachęcać do kontynuowania terapii, nie naciskając wpierać, zachęcać ale bez presji do rozmów o przeszłości i przyszłości, zastanowić się czy coś mu nie przypomina zdarzeń, sytuacji z trudnej przeszłości, dać sobie czas... . Dobrego dnia.

Dzień dobry,
Myślę, że w relacjach bardzo ważna jest dynamika - każda para ma własne niepisane zasady co do tego jakie emocje wyrażamy, jakich unikamy, o czym mówimy, a o czym nie etc. Pisze Pani, że problemem jest dzieciństwo Partnera, ale ja zastanawiam się co na co dzień Państwa zbliża, a co oddala z relacji? Być może terapia par byłaby dobrym narzędziem, aby spojrzeć na to co się dzieje między Państwem tu i teraz aby dotrzeć do tego nie tylko co wycofuje z bliskości, ale również co by pomogło ją ponownie nawiązać.
W Pani pytaniu jest bardzo dużo informacji o Partnerze, o Jego terapii, trudnościach... Prosi Pani o radę jak jeszcze bardziej Go wspierać. Wspomniała Pani o Jego dzieciństwie i że odgrywa ono ważną rolę. Zastanawiam się jednak jaka Pani historia może się kryć pod tym, że mówimy głównie o cierpieniu Pani Partnera, a nie Pani? Co Pani może wnosić do relacji? Być może na to i na inne pytania mogłaby Pani znaleźć odpowiedź we własnym procesie psychoterapeutycznym.

Pozdrawiam,
Katarzyna Krzykowska

Dzień dobry, rozumiem, że sytuacja jest delikatna i wymaga taktu. Przede wszystkim, proszę pamiętać, że proces terapii i przezwyciężania trudnych doświadczeń z przeszłości wymaga czasu. Ważne jest, aby regularnie zapewniać partnera o swoim wsparciu i akceptacji, aby czuł się bezpiecznie i wiedział, że Pani jest obok niego, niezależnie od jego obaw. Proszę rozmawiać otwarcie o swoich uczuciach, ale unikać wywierania presji; staraj się słuchać ze zrozumieniem, bez osądzania. Proszę uszanować jego potrzebę dystansu, gdy czuje się przytłoczony, dając mu czas na przemyślenia i przetworzenie emocji. Proszę zrezygnować z naciskania na decyzje dotyczące zamieszkania czy ślubu, skupiając się na budowaniu silnej więzi i wzajemnym zaufaniu. Należy upewnić się, że partner kontynuuje terapię i korzysta z pomocy specjalisty; może Pani delikatnie sugerować dodatkowe sesje, jeśli uważa Pani, że tego potrzebuje. Niech Pani nie zapomina o własnych potrzebach emocjonalnych i znajdzie wsparcie w rodzinie, przyjaciołach lub terapeucie, aby radzić sobie z trudnościami. Proszę pamiętać, że budowanie zaufania i poczucia bezpieczeństwa wymaga czasu i cierpliwości. Proszę okazywać partnerowi miłość i wsparcie, a jednocześnie dbać o własne granice i potrzeby.