Dzień Dobry. Jakiś czas temu będąc z chłopakiem pomyślałam "ja go już nie kocham". Jednak te uczucia

Dzień Dobry. Jakiś czas temu będąc z chłopakiem pomyślałam "ja go już nie kocham". Jednak te uczucia bardzo szybko mi wróciły, zrozumiałam, że jest dla mnie bardzo ważny. Czuję się przy nim dobrze. Jednak gdy przestałam zastanawiać się nad miłością do niego, zaczęłam myśleć "czy ja na pewno chcę z nim wiązać swoją przyszłość", "czy ja chcę z nim zamieszkać", "co jeśli będzie chciał się oświadczyć, a ja będę bała się powiedzieć tak" "co jeśli ja tak naprawdę nie chcę z nim być". Wiem, że bardzo go kocham, jednak te myśli nie dają mi spokoju. Czytałam dużo na ten temat, myśląc, że może być to nerwica natręctw. Wtedy zaczęłam się bać, że kiedyś zwariuję, wyląduję w szpitalu psychiatrycznym, ludzie będą się ze mnie śmiać, rodzina będzie wytykać palcami, a chłopak ze mną zerwie, bo kto chce chorą psychicznie dziewczynę. Niewiele brakowało abym wpadła w panikę. Chciało mi się płakać. Był jeden moment, gdy bałam się zostać sama w domu, bo bałam się, że będę słyszeć jakieś głosy. Oczywiście gdy zostałam sama, to żadnych głosów nie słyszałam i wszystko było w porządku. Zaczęłam się bać, że kiedyś będę chciała się zabić, choć wiem, że nie jest to do mnie zupełnie podobne. Jestem osobą bardzo spokojną, nigdy nie chciałam zrobić nikomu krzywdy i nigdy tej krzywdy nie wyrządziłam. Wszystko było normalnie dopóki nie zaczęłam się czuć jak opisałam na początku tej wiadomości. Jestem na takim etapie, gdzie zdaję sobie sprawę, że te myśli nie są prawdziwe. Określam je jako niechciane, bo tak samo je odczuwam. Zaczęłam rozważać ostatnio wizytę u Psychiatry bądź Psychoterapeuty. Jednak boję się tam iść. Boje się, że te myśli okażą się faktem, zamiast nerwicą natręctw. Boję się, że będę przez to miała zakończyć związek z chłopakiem, a bardzo tego nie chcę, bo to z nim chcę stworzyć przyszłość. Bywały momenty, że było cały dzień dobrze, jednak pisząc z chłopakiem, przypominało mi to o tych myślach. Tak samo gdy się z nim widziałam. Jednak teraz gdy widuję się z nim, czuję się spokojniejsza, zapominam o problemach, nie zastanawiam się nad tym, czy go kocham- czuję to i jestem tego pewna. Jednak te myśli daję mi sporo wątpliwości. Boję się, że prawdą okaże się "Ty go nie kochasz, nie możesz z nim być i oszukiwać samej siebie i jego".- nie chcę żeby tak było, przez kilka lat tworzyliśmy naprawdę szczęśliwy związek. Wiem, że wiadomość jest napisana chaotycznie, jednak pisałam wszystko, co przychodziło mi na myśl w danym momencie. Proszę o rozwianie moich wątpliwości. Czy jest to nerwica natręctw? Możliwe jest jej wyleczenie? Czy leki na nerwicę pozwalają prowadzić samochód oraz czy spowalniają reakcję człowieka? Czy biorąc leki będę w pełni świadoma jak dotychczas? Jak długo trwa terapia? Dodam, że te myśli towarzyszą mi od miesiąca. Gdy o nich zapominam- mam w głowie "a myślałaś dzisiaj o tym?" "pamiętaj żeby dzisiaj o tym myśleć!"