Dzień dobry. Czuję, że tracę kontrolę nad swoim życiem. 9 lat żyje z człowiekiem który cichutko wy

Dzień dobry.
Czuję, że tracę kontrolę nad swoim życiem. 9 lat żyje z człowiekiem który cichutko wykańcza mnie psychicznie. Kiedy się poznaliśmy ja miałam i mam syna z autyzmem z poprzedniego związku a mąż był po nieudanych związkach z jego winy. Byłam młoda i zachłanna na normalną i zdrową rodzinę. Zauważyłam syndrom DDA. Kiedy zdobył moje zaufanie stopniowo, skrupulatnie niszczył moja psychikę mówiąc mi że sobie wszystko wymyślam i jestem chora psychicznie. Mój mąż zachłysnął się, że pierwszy raz kobieta wykształcona, porządną i zdrowo myśląca o życiu i przyszłości zechciała się z nim związać. Po ślubie wyszły pierwsze kłamstwa że ma dużo długów, że mieszkanie po jego babci jest również zadłużone itp... dałam się wplatać wir tego szaleństwa. Tak bardzo zależało mi żebyśmy mieli z dziećmi dach nad głową, że stopniowo wypierałam że mój mąż to strasznie zakompleksiony i niedowartościowany człowiek który dąży bardziej lub mniej świadomie do tego żebym czuła się nikim jak on. Miesiąc spokoju i bum, miesiąc spokoju i bum. Słowa, gesty, brak jakby jego tożsamości był sprzeczny z moimi wartościami i potrzebami. Ciągle mi mówił że przecież on robi wszystko dla mnie, remonty, pracuje itp dla mnie ...jak ja mogę tego nie doceniać. Zaczął obrażać moich znajomych zniechęcać mnie do wychodzenia z domu. Obgaduje ludzi a potem za moimi plecami z nimi utrzymuje kontakty. Wygaduje mi że on ma znajomych a ja nie mam. Całe te lata wyśmiewał się z moich sukcesów, tego jak się ubieram i zachowuje a nawet że czytam historyczne książki. A sam zaczął jeździć rowerem amatorsko i poznawać nowych ludzi w jego życiu ja jestem nieakceptowana. Kiedy jest zapraszany gdzieś mi o tym nawet nie mówi. Mówi że to jego towarzystwo. Moi rodzice pomagają finansowo np. kupią coś w prezencie a mój mąż do mojej osoby obraża ich poczynania a nagle się dowiaduje że za moimi plecami pisze do mojego ojca że to super był pomysł itp...od dłuższego czasu tracę kontrolę mojej świadomości. Mąż mi wpiera że to co mówię nie miało miejsca, że źle słyszę ...np. dzwoni do niego telefon, słyszę rozmowę ze oprócz roboty dla niego zaproponowanej ktoś proponuje mu kawę, pytam się jaka kawa i z kim a mój mąż mi prosto w oczy mówi że nic takiego nie miało miejsca. Powinnam się leczyć u czubków. Mąż to zwykły facet po zawodówce, zaradny pod kątem wykonania robót fizycznych. Pochodzi z rodziny dysfunkcyjnej, alkoholowej. Matka jego nie akceptuje mnie ponieważ nie pasuje to ich świata problemów, picia ojca itp. Mój mąż jest mojej teściowej potrzebny tylko do tego czego nigdy nie mogła wyegzekwować od męża alkoholika. Kiedy izoluje się od męża on nagle robi z siebie ofiarę...nigdy nie walczy o związek nigdy nie przeprasza...czeka i czeka ...czuję się wygrany kiedy daje mu kolejną szansę. Pozwoliłam temu człowiekowi się przy mnie dowartosciowac kosztem siebie. Czuję się jak śmieć. Teraz On jest górą...dla niego rodzina to tylko dodatek przed ludźmi. Rodzina i żona jest mu potrzebna tylko do zaspokajania jego ego i potrzeb. Znów uciekłam z córką do drugiego pokoju...a on rozgościł się sam, rano już uciekł na rower do swoich znajomych...a ja jestem jego zdaniem nikim bo nie mam znajomych jak on, nie mam zajęcia, jestem chora psychicznie bo on taki cudowny przecież wszystko robił to dla mnie...przestał akceptować mojego syna z autyzmem. Nie rozumie Go. Cały dom i dzieci całe życie ja to napędzany. A mój mąż tak pięknie obok się ślizgał....Panie Boże uratuj mnie od psychopatów daj mi jeszcze jedną szansę.