Dziecko chodziło do terapeuty od 6 tego roku życia, czasmi z przerwami ale będąc już nastolatką prze

Dzień dobry. Rozumiem Pani/a obawy i troskę o zdrowie i kondycję dziecka, szczególnie w obliczu sytuacji kiedy dziecko "jest na nie" i odmawia rozmowy czy współpracy. Myślę że dobrą rzeczą w tej sytuacji jest fakt że córka (tak domniemam, proszę wybaczyć jeśli błędnie)pozostaje pod opieką psychiatry, co świadczy że nie do końca porzuciła nadzieję i chęć pomocy sobie. Dobrym rozwiązaniem może być szczera, spokojna rozmowa w której wyrazi Pan/i swoje uczucia i obawy dotyczące stanu zdrowia córki. Trudno jest mi jednak podpowiedzieć coś bardziej konkretnego z uwagi na brak danych: wieku córki, historii leczenia, rodzaju traum.
Życzę powodzenia. Ewa Miłowicz

Dzień dobry, rzeczywiście dziecko powinno być pod opieką psychoterapeuty. Proszę powiedzieć,że Pani martwi się o jej stan zdrowia i byłoby dobrze, żeby znalazła kogoś z kim porozmawia i będzie się czuła bezpiecznie, bo Pani nie jest terapeutą i nie będzie Pani mogła jej pomóc. Proszę znaleźć terapeutę z polecenia, która/który potrafi nawiązać relację z dzieckiem. Jest to bardzo ważne w terapii! Bez nawiązania relacji dziecko nie otworzy się,nie zaufa, nie będzie się czuło bezpieczne i nie dojdzie do wyzdrowienia. Terapeuta "nie wychowuję" tylko pomaga poprzez prowadzoną terapię, wspiera i wzmacnia, pracuję nad traumą i prowadzi do wyzdrowienia. Do wychowania są rodzice :) Bez nawiązania relacji dziecko znowu się zamknie w sobie. Domyślam się,że właśnie to był powód zniechęcenia się do terapii.

Szanowna Pani,
Rozumiem Pani trudną sytuację i niepokój o córkę. To bardzo bolesne, gdy widzi się, jak dziecko cierpi i odrzuca pomoc, która mogłaby przynieść ulgę. Rozumiem również Pani determinację, by wesprzeć córkę, zwłaszcza w obliczu diagnozy borderline i przeżytych traum.
Przede wszystkim, pragnę Pani zapewnić, że Pani troska jest niezwykle ważna i wartościowa. To, że Pani nie ustaje w poszukiwaniu rozwiązań, świadczy o ogromnej miłości i oddaniu.
Zdaję sobie sprawę, że po wcześniejszych, negatywnych doświadczeniach z terapią, córka może czuć się zniechęcona i beznadziejna. Ważne jest, aby podejść do tej sytuacji z dużą delikatnością i empatią. Naciskanie na siłę może przynieść odwrotny skutek i jeszcze bardziej zrazić córkę do terapii.
Zamiast argumentów "na siłę", proponuję spróbować następujących strategii:
Po pierwsze, proszę spróbować wysłuchać córki bez oceniania i krytykowania. Proszę dać jej przestrzeń, aby mogła wyrazić swoje uczucia, obawy i rozczarowania związane z wcześniejszymi terapiami. Ważne jest, aby poczuła się zrozumiana i akceptowana.
Po drugie, proszę spróbować porozmawiać z córką o tym, jak jej obecny stan wpływa na jej życie i relacje z bliskimi. Proszę opowiedzieć o swoich obserwacjach i troskach, ale unikając oskarżeń i krytyki. Można powiedzieć na przykład: "Zauważyłam, że ostatnio jesteś bardzo smutna i wycofana. Martwię się o Ciebie i chciałabym Ci pomóc".
Po trzecie, można zaproponować córce alternatywne formy wsparcia, które niekoniecznie muszą być terapią w tradycyjnym sensie. Mogą to być na przykład grupy wsparcia dla osób z borderline, warsztaty radzenia sobie z emocjami, zajęcia arteterapii lub muzykoterapii. Ważne jest, aby córka poczuła, że ma wybór i kontrolę nad sytuacją.
Po czwarte, można spróbować znaleźć terapeutę, który specjalizuje się w pracy z osobami z borderline i ma doświadczenie w pracy z traumami. Ważne jest, aby córka miała poczucie, że terapeuta rozumie jej specyficzne potrzeby i trudności. Można zaproponować córce spotkanie z kilkoma terapeutami i pozwolić jej wybrać osobę, z którą czuje się najbardziej komfortowo.
Po piąte, warto podkreślić, że terapia to proces, który wymaga czasu i zaangażowania. Nie zawsze efekty są widoczne od razu i zdarzają się momenty zwątpienia i zniechęcenia. Ważne jest, aby córka wiedziała, że może liczyć na Pani wsparcie i zrozumienie w trudnych chwilach.
Proszę pamiętać, że nie ma jednej, uniwersalnej metody, która zadziała w każdym przypadku. Ważne jest, aby być cierpliwym, empatycznym i elastycznym. Proszę słuchać córki, okazywać jej wsparcie i szukać rozwiązań, które będą odpowiadać jej indywidualnym potrzebom.
Życzę Pani dużo siły i wytrwałości w tej trudnej sytuacji. Wierzę, że z Pani pomocą córka odzyska nadzieję i znajdzie drogę do zdrowia i szczęścia.