Długo biłem się z myślami czy to pisać, ale chyba nie mam wyboru. Mam 19 lat i mieszkam z rodzicami,

Długo biłem się z myślami czy to pisać, ale chyba nie mam wyboru. Mam 19 lat i mieszkam z rodzicami, nieukończyłem szkoły średniej bo czułem się niekomfortowo wśród męskich rówieśników, a dziewczynom wstydziłem się na oczy pokazać (teraz jestem w zaocznej prywatnej, ale dalej się rodzice na mnie drą że do nikogo nie odzywam się). Rodzice cały czas drą na mnie mordę bo jestem bardzo nieśmiały i boję się odezwać do człowieka, wiecznie mi wmawiają że ja tylko kombinuję jak pójść na łatwiznę, grożą mi psychotropami, psychiatrami i szpitalami psychiatrycznymi. Już raz przez kilka dni podawali mi pigułki, przez nie czułem się okropnie bez życia, nie mogłem też dojść podczas masturbacji, jednej z niewielu rzeczy które mi dawały szczęście w domu. Wmawiają mi że jestem inteligentny i przystojny, choć wiem że to nie prawda. Kiedy widzę że chcą nawiązać ze mną rozmowę to krew niemalże dosłownie się we mnie gotuje z furii i natychmiast znika mi ochota życia. Nie mam planu na życie, zawsze chciałem mieć partnerkę, ale z nieśmiałości mi to nie wychodzi (jestem smutny 24/7 bo nie mam dla kogo żyć, pomijając rodzinę od której chcę odejść). Twierdzą że mam wszystko, a przy próbie argumentacji wyzywają mnie oraz straszą że zadzwonią na pogotowie i powiedzą że grożę samobójstwem. Nie wiem co robić, nie wiem gdzie uciec od nich, nie wiem nawet czy na właściwej stronie piszę jak to nazwę "ten wysryw". Wierzę że dzięki partnerce smutek zniknie, ale oni grożą mi służbami zdrowia dla psychicznie chorych.