Czy to może być depresja

Dzień dobry.
Moje pytanie jest następujące.Czy mam depresję czy może nagle zrobiłam się leniwa.
Może to brzmi śmiesznie.Zaraz postaram się wyjaśnić-5 lat temu przeszłam mastektomię a potem kolejne zabiegi.Także usunięcie macicy i jajników.Po kolei zabieg za zabiegiem starałam,ale zawsze się dojść do siebie i nie poddawać się.
I nagle poddałam się po rekonstrukcji piersi.Nim ona powstała było 6 zabiegów pod narkozą.tzw fangraftingi-pobieranie tłuszczu.....W sumie przez 5 lat miałam 12 różnych zabiegów w różnych szpitalach w tym 10 zabiegów pod pełną narkozą. Wiązło się to wszystko ze stresem i bólem....
Na początku jak dowiedziałam się ,że mam raka bałam się ,że umrę-nie spałam o nocach....Miałam tylko 40 lat,ale potem postanowiłam walczyć. Problem jest w tym,że teraz jak jest wszystko ok...ja nie mogę się pozbierać...Stałam się lękliwa.nieufna....Kiedyś szłam jak burza, miałam plany...Teraz się boję własnego cienia....Strasznie nerwowa jestem.....zgłosiłam się do lekarki pierwszego kontaktu-dała mi Rudotel na wyciszenie....
Wiem,że powinnam iść do psychiatry ale teraz to nawet boję się iść do lekarza,że zostanę wyśmiana,ze to moje urojenia jakieś,albo,że szukam dziury w całym.....
Po drodze posypało się zdrowie, ale staram się sobie mimo wszystko pomagać..Jestem konsekwentna i taka była przez cały okres leczenia...ale nie chcę się wpędzić w takie problemy,że się nie wykaraskam z tego...
Miałam plany wyjeżdżać do pracy do Niemiec do opieki ludzi starszych....Byłam dwa razy nie było źle- radziłam sobie dobrze...ale teraz wpadam w panikę na sama myśl wyjazdu.....Mam jeszcze pracę w Polsce, bo próbowałam tej pracy w Niemczech na swoim urlopie....w Polsce w pracy też nie daje sobie rady czuję się jak "outsider"....Nie wiem jak to określić.....Ani w pełni zdrowa ,ani chora....Inni pełni energii,a ja "bez inicjatywy".
Jestem zdrowa onkologicznie, ale coś się zmieniło w mojej psychice nie wiem dlaczego- zawsze byłam taka dzielna.....Teraz szukam pomocy,bo wiem,ze coś robię nie tak tylko nie wiem jak sobie pomóc.
Dodam tez ,że po mastektomii poznałam kilku mężczyzn. Tak szukałam partnera i to był mój wielki błąd wtedy.Zostawiali mnie.Niby nie z powodu mojej choroby ale wiem,że tak było..byłam niepełnowartościowa...Nikt mi tego nie powiedział w oczy,ale ja to wiem....Oni mają partnerki,ja jestem sama.
Teraz mam pierś, jestem w opinii otoczenia osoba atrakcyjną,bo zawsze starałam sie dbać o siebie...ale jednak coś jest nie tak.....Chyba za dużo tego wszystkiego było....Albo znajduję sobie tyko usprawiedliwienie,żeby się użalać nad sobą...Proszę o szczerą odpowiedź....Nie chcę się poddać,ale czasami nie mam sił na walkę.....
pozdrawiam