Czy to depresja sezonowa czy może coś poważniejszego...?

Co roku ten sam problem. Latem bywa znacznie lepiej, ale nie zawsze. Od kiedy zaczęłam studia, mam wrażenie, że dzieje się coś niepokojącego. Jestem jeszcze bardziej zamknięta na ludzi, a nawet zaczęło mi się udawać to zatajać . W dzieciństwie bardziej dzieliłam się swoim złym samopoczuciem, chociażby przez sam wyraz twarzy. Obecnie często czuję się samotna, ale równie często, jeśli nie częściej, nie mam najmniejszej ochoty na wyjście gdziekolwiek, w tym do sklepu. Nie mam myśli samobójczych, chociaż nie raz zastanawiałam się jakby to było, gdybym zniknęła. Od czwartej klasy podstawówki mam kontakt z psychologami, ale nigdy nie robiono mi żadnych testów, a tym bardziej nie zalecano leczenia farmakologicznego. Tylko raz pani psycholog zasugerowała, że mam nerwicę. Chciała też zrobić testy na depresje, ale na tych słowach się skończyło, wtedy byłam w gimnazjum. Mój problem z denerwowaniem się teraz stał się jeszcze bardziej nie do zniesienia, niekiedy brakuje mi powietrza i nie potrafię się wysłowić, a wręcz zaczynam niemal płakać - raz czy dwa do tego doszło. Miewam nerwobóle, w klatce piersiowej czy w plecach, a nawet zatokach. Czasem łapię się na tym, że chcę się rozpłakać, ale wtedy najczęściej nie mogę i się powstrzymuje. Mam wrażenie, że jestem cały czas spięta i wystarczy najmniejsza rzecz, abym straciła równowagę. Zaczynam gubić się we własnych myślach i podejrzewam, że po prostu zbyt dramatyzuje. Jednak, może teraz moje zachowanie nie daje się we znaki mojej rodzinie, ale wkrótce może do tego dojść, a tego do szczęścia im nie brakuje. A piszę to wszystko, bo nieważne u jakiego psychologa byłam (szkolnego czy w poradni) to mimo widocznych dobrych chęci osoby prowadzącej i tak nie czułam się lepiej... a nie chcę już martwić i marnować pieniędzy swoich rodziców.
Pozdrawiam.