Czy osoba która nie umie się odnaleźć w życiu i szybko rezygnuje przy małej porażce ma szansę w końc

Dzień dobry!
Niestety zbyt mało danych jest by ocenić sytuację. Jeżeli dana osoba ma problem z brakiem celu, odkładaniem rzeczy na później czy z systematyzacją działań to warto udać się na konsultację do psychologa. Po pierwsze po to, by sprawdzić czy nie są to objawy zaburzeń - ADHD, borderline czy innych zaburzeń osobowości. Po drugie po to by podjąć pracę nad przedstawionymi zagadnieniami - tu bardzo skuteczna jest psychoedukacja bądź terapia poznawczo-behawioralna. Pozdrawiam serdecznie!

Dzień Dobry, polecam skontaktować się ze specjalistą, aby szerzej omówić ten temat podczas sesji. Pozdrawiam serdecznie

Dzień dobry,

z podanych informacji nie można jednoznacznie stwierdzić, czy opisana osoba zmaga się z jakimiś problemami, czy to jej cechy osobowości wpływają na takie zachowanie. Nie wiem, w jakim wieku jest ta osoba, natomiast wiele osób na początku swojej dorosłości, ale też później nie ma sprecyzowanej jasnej ścieżki zawodowej, czy rodzinnej. Dlatego właśnie poszukują, eksplorują i sprawdzają wiele dróg, aby znaleźć tę właściwą dla siebie. Nie musi to zatem oznaczać problemów natury psychicznej. Na tej podstawie nie można też stwierdzić, jak taka osoba będzie zachowywała się w relacji. Jeśli chce Pan/Pani bliżej się temu przyjrzeć, to zachęcam do spotkania z psychologiem.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek

Dzień dobry

To, co Pani opisuje, nie musi oznaczać „złego charakteru” ani tego, że ktoś jest skazany na porażkę czy niezdolny do stworzenia zdrowej relacji. Bardziej brzmi to jak osoba, która być może wciąż szuka siebie, swojej drogi i poczucia wewnętrznej stabilności.

Wiele osób, które szybko rezygnują lub mają trudność z odnalezieniem się zawodowo czy życiowo, wcale nie jest „leniwych” czy pozbawionych potencjału. Często pod tym kryje się lęk przed porażką, niskie poczucie własnej wartości, przeciążenie, brak wiary w siebie albo po prostu brak kontaktu ze swoimi realnymi potrzebami i kierunkiem.

To ważne, że ta osoba potrafi okazywać uczucia i ma wiele umiejętności — bo to pokazuje, że ma zasoby, tylko prawdopodobnie trudno jej je uporządkować i oprzeć na większym poczuciu sprawczości oraz konsekwencji.

Jeśli chodzi o relację, dużo zależy od świadomości obu stron i gotowości do pracy nad sobą. Faktycznie przy dużej różnicy w podejściu do życia może pojawić się z czasem dynamika „ciągnącego” i „ciągniętego”, co bywa męczące dla obu stron. Relacja partnerska zwykle najlepiej działa wtedy, kiedy obie osoby biorą odpowiedzialność za swoje życie i rozwój — nawet jeśli mają różne temperamenty czy tempo działania.

Jednocześnie człowiek nie jest zamknięty raz na zawsze w jednym „typie”. Wiele zachowań to nie cecha stała, ale wzorce i mechanizmy, które można stopniowo zmieniać, szczególnie jeśli pojawia się większa samoświadomość, motywacja i praca nad sobą.

Myślę też, że bardzo ważne jest odróżnienie chwilowego zagubienia od całkowitego braku chęci do rozwoju czy odpowiedzialności. To nie zawsze jest to samo.

I jeszcze jedna rzecz — ciągły lęk o brak stabilności zwykle nie znika od samych zapewnień drugiej osoby. Najczęściej uspokaja się dopiero wtedy, kiedy zaczynamy widzieć realne działania, większą konsekwencję i stopniowe budowanie oparcia w sobie