Co ze mną jest nie tak, czy kiedykolwiek moje życie nabierze barw?

Mam 30 i wrażenie, że wszystko co najlepsze jest za mną, mam pół życia za sobą i wrażenie kolosalnej porażki, a kolejne zakręty życia mnie już tylko dobijają. Nie potrafię sobie poradzić z traumą po przemocy seksualnej, po mimo, że to było 5 lat temu cały czas rujnuje mi życie, mam wrażenie, że wszyscy faceci są źli, nie potrafię zaufać, otworzyć się, nawet przed psychologiem, z którym nie dawno podjełam współpracę, boję się powierzyć Mu swoje osobiste, tak intymne przeżycia, czy w końcu okazać słabość, prawdziwą siebie, gram silną, twardą, a tak naprawdę to pozory, ciągła gra pozorów. Boję się zwyczajnie wybuchnąć i poryczeć w gabinecie na sesji, ostatnio czyłam, że wybuchnę płaczem, rozkleję się, głos łamał mi się, ale "uciekłam" z gabinetu, boję się konferencji z tak bolesnymi przeżyciami. Upokorzenia, że przyklei mi etykietę. Przeszkadza mi fakt iż jest facetem nie wątpliwe, ale nie chcę upokorzać się jeszcze bardziej, zaczynać od zera. Ale najbardziej boli fakt iż ktoś zabawił się moim kosztem, a konsekwencje, reakcje, z które automatycznie się we mnie rodzą już mnie samą męczą, mam dość swoich reakcji,znowu mam koszmary, nerwobóle, uciekam w kolosalne ilości alkoholu, aby chociaż na chwilę nie czuć, zapomnieć, ale tak osobiście jako dziewczynę boli mnie to, że nigdy nie będę mamą, a uwielbiam pracę z dziećmi. Wszystkie tłamszone emocje we mnie narastają, aż w końcu wybucham i obrywa się zupełnie niewinnym osobom, no i tutaj kolejny argument, żeby nie nawidzieć siebie, karać się, bo już tak na marginesie nigdy nie wybaczę sobie, że nie byłam w stanie się obronić. Co zrobić Panie Radku, aby odrobinę mniej bolało, odbudować poczucie własnej wartości, bo kobieta to już się nigdy nie poczuje, co ewentualnie mogę brać, jakie leki, bo hydroxizinum mi nie pomaga, a ja od 5 lat z przerwami radzę sobie alkoholem, zamykam się w sobie, izoluje. Nie mam już siły i chęci do życia czasami, mam tak zwyczajnie dość