Chłopiec 11 lat zawsze wrażliwy i emocjonalny . W ostatnim czasie pojawił się duży problem - w sytua
2
odpowiedzi
Chłopiec 11 lat zawsze wrażliwy i emocjonalny . W ostatnim czasie pojawił się duży problem - w sytuacjach , gdy coś mu nie odpowiada albo musi się dostosować do jakichś zasad które mu nie odpowiadają odrazu jest krzyk i płacz . Nie da sobie nic wytłumaczyć. Nie można mu zwrócić uwagi bo odrazu reaguje bardzo nerwowo. Gdy się na coś uprze nikt nie jest w stanie mu wytłumaczyć , że robi źle i działa na swoją niekorzyść , po fakcie jak już zrozumie to zaczyna się płacz i histeria oraz mówienie " jestem debilem i nic nie potrafię , jestem beznadziejny itp " . Staramy się rozmawiać spokojnie tłumaczyć ale nic to nie daje , jest coraz gorzej . W ostatnim czasie miał mieć pewne badanie medyczne i po wejściu do gabinetu zaczął płakać że się boi , nie chciał słuchać żadnych tłumaczeń na czym polega badanie , nikt nie chciał go badać na siłę a jedynie porozmawiać, nikogo nie słuchał , biegał po sali , machając rękami , miotał się tak jakby chciał uciec ale nie wiedział gdzie są drzwi... Byłam zszokowana takim zachowaniem , gdyż wcześniej były różne sytuacje ale nie w takiej skali .
Myślimy z mężem o konsultacji psychologicznej ale syn jak o tym usłyszał to wpadł w histerię zaczął płakać i krzyczeć , że wszyscy się dowiedzą i będą mówić że jest psychiczny ... Więc nie wiem czy wogole wejdzie do gabinetu. Narazie szukamy odpowiedniego miejsca , czytamy opinie . Bardzo chcemy pomóc naszemu dziecku ale już sami nie wiemy jak ...? Jak go przygotować do takiej wizyty ? Jakich argumentów użyć ? Tłumaczymy mu że chcemy pomóc , że szukamy rozwiązań ale jest ciężko ...
Myślimy z mężem o konsultacji psychologicznej ale syn jak o tym usłyszał to wpadł w histerię zaczął płakać i krzyczeć , że wszyscy się dowiedzą i będą mówić że jest psychiczny ... Więc nie wiem czy wogole wejdzie do gabinetu. Narazie szukamy odpowiedniego miejsca , czytamy opinie . Bardzo chcemy pomóc naszemu dziecku ale już sami nie wiemy jak ...? Jak go przygotować do takiej wizyty ? Jakich argumentów użyć ? Tłumaczymy mu że chcemy pomóc , że szukamy rozwiązań ale jest ciężko ...
Dobra praktyka jest diagnostyka przed wdrożeniem wsparcia. Spytajcie Państwo syna o to czy czuje, że potrafi się koncentrować, czy szybko zapomina. Czy to dla niego problem? Może uda mu się jakoś zauważyć czy myśli szybko i ma natłok myśli, czy może raczej wolno i z trudem?
Druga sprawa to czy doświadcza problemów w szkole i być może stąd doświadcza problemów emocjonalnych. Może ktoś mu dokucza?
Druga sprawa to czy doświadcza problemów w szkole i być może stąd doświadcza problemów emocjonalnych. Może ktoś mu dokucza?
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Dzień dobry,
Zachowanie syna z dużym prawdopodobieństwem wynika z dużych trudności w regulacji emocji i radzeniu sobie z lękiem. Szczególnie istotnym sygnałem są bardzo gwałtowne reakcje oraz to, jak surowo syn ocenia siebie po opadnięciu napięcia. Słowa, które wtedy wypowiada, świadczą o poczuciu wstydu i bezradności. W momentach eskalacji emocji warto najpierw skupić się na uspokojeniu i zapewnieniu bezpieczeństwa, a w drugiej kolejności na tłumaczeniu, nawet jeśli jest to spokojne tłumaczenie. Dopiero gdy emocje opadną, możliwa jest krótka rozmowa. Decyzja o konsultacji psychologicznej jest w tej sytuacji bardzo zasadna i odpowiedzialna. Reakcja syna na samą myśl o wizycie u psychologa jest zrozumiała i wynika z lęku przed oceną i stygmatyzacją. Warto zmienić u syna sposób myślenia o wizycie u psychologa i przedstawić ją jako pomoc w nauce radzenia sobie z emocjami, ze strachem - porównać taką rozmowę do spotkania z osobistym trenerem personalnym na siłowni. Można podkreślić, że psycholog daje dobre wskazówki co zrobić „żeby strach tak nie przejmował nad Tobą kontroli”, „żebyś nie czuł się potem taki zły na siebie”, „żebyś miał mniej wybuchów, które Cię męczą”. Należy także jasno powiedzieć, że rozmowy są poufne i nikt w szkole się o nich nie dowie. Ważne jest danie dziecku poczucia kontroli podczas spotkania z psychologiem, np. że może nie odpowiadać na wszystkie pytania lub przerwać spotkanie w każdej chwili. W niektórych przypadkach możliwa jest pierwsza konsultacja psychologiczna w domu lub w formie online. Najlepiej szukać psychologa dziecięcego z doświadczeniem w pracy z lękiem i wysoką wrażliwością. Warto wcześniej skontaktować się ze specjalistą i opisać trudności syna. Chwalcie Państwo nawet najmniejszy wysiłek wkładany przez syna w to, aby się uspokoić, nie tylko efekt, mówiąc np: „Widziałam/em, że było Ci strasznie trudno, ale próbowałeś się uspokoić/próbowałeś ze mną porozmawiać." To, że Państwo szukają pomocy, jest dowodem odpowiedzialnego i uważnego rodzicielstwa. Powodzenia!
Zachowanie syna z dużym prawdopodobieństwem wynika z dużych trudności w regulacji emocji i radzeniu sobie z lękiem. Szczególnie istotnym sygnałem są bardzo gwałtowne reakcje oraz to, jak surowo syn ocenia siebie po opadnięciu napięcia. Słowa, które wtedy wypowiada, świadczą o poczuciu wstydu i bezradności. W momentach eskalacji emocji warto najpierw skupić się na uspokojeniu i zapewnieniu bezpieczeństwa, a w drugiej kolejności na tłumaczeniu, nawet jeśli jest to spokojne tłumaczenie. Dopiero gdy emocje opadną, możliwa jest krótka rozmowa. Decyzja o konsultacji psychologicznej jest w tej sytuacji bardzo zasadna i odpowiedzialna. Reakcja syna na samą myśl o wizycie u psychologa jest zrozumiała i wynika z lęku przed oceną i stygmatyzacją. Warto zmienić u syna sposób myślenia o wizycie u psychologa i przedstawić ją jako pomoc w nauce radzenia sobie z emocjami, ze strachem - porównać taką rozmowę do spotkania z osobistym trenerem personalnym na siłowni. Można podkreślić, że psycholog daje dobre wskazówki co zrobić „żeby strach tak nie przejmował nad Tobą kontroli”, „żebyś nie czuł się potem taki zły na siebie”, „żebyś miał mniej wybuchów, które Cię męczą”. Należy także jasno powiedzieć, że rozmowy są poufne i nikt w szkole się o nich nie dowie. Ważne jest danie dziecku poczucia kontroli podczas spotkania z psychologiem, np. że może nie odpowiadać na wszystkie pytania lub przerwać spotkanie w każdej chwili. W niektórych przypadkach możliwa jest pierwsza konsultacja psychologiczna w domu lub w formie online. Najlepiej szukać psychologa dziecięcego z doświadczeniem w pracy z lękiem i wysoką wrażliwością. Warto wcześniej skontaktować się ze specjalistą i opisać trudności syna. Chwalcie Państwo nawet najmniejszy wysiłek wkładany przez syna w to, aby się uspokoić, nie tylko efekt, mówiąc np: „Widziałam/em, że było Ci strasznie trudno, ale próbowałeś się uspokoić/próbowałeś ze mną porozmawiać." To, że Państwo szukają pomocy, jest dowodem odpowiedzialnego i uważnego rodzicielstwa. Powodzenia!
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.