Bardzo boję się o to że pozostanę jedyna osoba z podobnymi poglądami na świecie i już nikt nie zrozu

Dzień dobry, Pani Marleno,
to, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo trudne doświadczenie. Lęki egzystencjalne potrafią być niezwykle przytłaczające. Warto pamiętać, że na różnych etapach życia człowiek mierzy się z odmiennymi pytaniami i wyzwaniami. W okresie młodzieńczym i dorosłym szczególnie często pojawia się potrzeba zrozumienia sensu życia, swojej tożsamości i miejsca w świecie, co u wielu osób może wywoływać silne emocje i lęk.
Fakt, że jest Pani już pod opieką psychiatry i przyjmuje leki, jest bardzo ważnym krokiem. Warto rozważyć również wsparcie psychologa lub terapeuty, który pomoże lepiej zrozumieć mechanizmy stojące za lękiem i wspólnie poszukać sposobów na stopniowe odzyskiwanie spokoju. Dodatkowym wsparciem mogą być grupy terapeutyczne albo zajęcia psychoedukacyjne, gdzie można spotkać osoby zmagające się z podobnymi pytaniami i doświadczeniami.
Rozumiem, że może się Pani wydawać, że inni bagatelizują Pani problem. Specjalista zajmujący się emocjami i trudnymi sytuacjami życiowymi potraktuje jednak te przeżycia poważnie i pomoże znaleźć drogę do większego poczucia bezpieczeństwa.
Życzę Pani dużo siły i spokoju w codziennym życiu,
Edyta Nowak, psycholog

Rozumiem, że doświadczenie silnych lęków egzystencjalnych i poczucia osamotnienia może być bardzo obciążające. To, że mówi Pani o swoim strachu i o tym, że czuje się niezrozumiana, jest ważnym krokiem – nie każdy potrafi tak jasno nazwać swoje emocje.

Lęk przed byciem jedyną osobą o określonych poglądach czy wrażliwości może nasilać poczucie izolacji. W takich sytuacjach często pomocne jest znalezienie przestrzeni, w której można o tym otwarcie mówić i być wysłuchanym bez oceniania – czasem jest to rozmowa z psychologiem, grupą wsparcia czy po prostu z kimś zaufanym.

To, że jest Pani pod opieką psychiatry, jest bardzo dobrą podstawą, bo farmakoterapia może zmniejszyć napięcie i stworzyć przestrzeń na dalsze poszukiwanie rozwiązań.
Pani obawy są zrozumiałe i nie muszą oznaczać, że pozostanie Pani z tym sama. Sam fakt, że szuka Pani pomocy i zadaje pytania, pokazuje, że walczy Pani o swoje zdrowie psychiczne – i to jest bardzo ważne.