Pytania pacjentów (5)

Dzień dobry, to, że w ogóle zadaje Pani to pytanie, mówi już całkiem dużo. Widać, że coś Panią niepokoi w tym, jak Pani funkcjonuje. Proszę się nie martwić. To, że nie czuje Pani emocji wyraźnie w ciele,... Więcej

Tak, nie ma prawnych przeciwskazań do podjęcia pracy jako strażak. Nie ma też psychologicznych przeciwskazań, natomiast ważne jest to, żeby pracować nad objawami, które utrudniają codziennie funkcjonowanie.... Więcej

To, co Pani opisuje, jest bardzo trudne i w gruncie rzeczy może sprowadzać się do jednej ważnej rzeczy: nie da się jednocześnie przechodzić leczenia onkologicznego i spełniać wszystkich oczekiwań rodziny - albo tylko jednego jej członka.
Ma Pani prawo:
- iść do szpitala,
- gorzej się czuć,
- nie odbierać telefonu,
- odmówić pomocy.
Pani choroba nie podlega „opinii” macochy – to, że ją kwestionuje, nie zmienia faktów.
To, co u Pani może być największą trudnością, to nie sama sytuacja zdrowotna Pani Taty, tylko sposób, w jaki jest Pani traktowana: krzyki, podważanie choroby, wzbudzanie poczucia winy - całkiem zrozumiałe, że ma Pani obawy, jak takie zachowanie może wpłynąć na Panią i Pani proces leczenia.
W radzeniu sobie z tą sytuacją może być pomocne twarde i konsekwentne stawianie granicy macosze - wiem, w teorii brzmi łatwo. Chodzi tutaj np. o zasady nieodbierania telefonów w momencie przechodzenia procedur medycznych albo konsekwentne kończenie rozmowy w momencie, kiedy macocha zaczyna bezpodstawnie krzyczeć. Warto się też zastanowić, jaki tak naprawdę jest cel takiego zachowania i czy na pewno jest on podyktowany dobrem Pani Taty - może wtedy łatwiej będzie powiedzieć macosze nie?

Może warto byłoby też szczerze porozmawiać z pozostałymi członkami rodziny, jak oni to widzą, co sądzą i realnie podzielić się obowiązkami. Tak jak Pani zauważyła, nie jest sama i szczególnie w tym momencie Pani życia opieka nad Tatą cały czas przekracza Pani możliwości.

Najważniejsze jest to, że żeby mogła Pani pomagać Tacie, musi Pani pomóc sobie i zadbać o własne zdrowie. W samolocie maskę tlenową w sytuacji kryzysowej najpierw zakładamy sobie, a dopiero potem pomagamy komuś bliskiemu.

Życzę dużo siły i przede wszystkim dużo zdrowia. Pozdrawiam

Dzień dobry,
To, co Pani opisuje jest zrozumiałą reakcją na trudne doświadczenie. Przez jakiś czas hałas sąsiadów był realnym problemem, więc Pani organizm "przestawił się" na tryb czujności w nocy i teraz działa tak dalej, nawet gdy zagrożenia już nie ma. Trochę jak alarm, który nie wie, że niebezpieczeństwo minęło.
Warto zauważyć, że samo nasłuchiwanie i wyczekiwanie hałasu sprawia, że lęk się podtrzymuje, nawet jeśli cisza w końcu trwa. To trochę błędne koło.
Dobrze byłoby, żeby Pani zastanowiła się nad kilkoma rzeczami: czy problem narasta, czy może powoli słabnie? Jak wygląda Pani funkcjonowanie w ciągu dnia - czy brak snu zaczyna wpływać na nastrój, pracę, relacje z innymi?
Jeśli chodzi o konsultację ze specjalistą - przy problemach z takim mechanizmem terapia bywa krótkoterminowa i dość konkretna, nie jest to więc duże zobowiązanie. Jeśli po kilku tygodniach nie zauważy Pani żadnej poprawy, warto rozważyć tę opcję.
Pozdrawiam

Dzień dobry,
Widać, że bardzo zależy Panu na tej relacji i że to, co Pan opisuje, naprawdę Pana boli. Frustracja, poczucie odrzucenia, bezsilność przy jednoczesnym staraniu się potrafią być naprawdę wyczerpujące. Chciałabym zatrzymać się przy jednej rzeczy, którą Pan napisał: szuka Pan odpowiedzi na pytanie, czy problem leży po Pana stronie, po stronie żony, czy w komunikacji. To zrozumiałe pytanie, ale w relacjach rzadko da się tak prosto rozdzielić "winę". Znacznie częściej chodzi o to, że dwoje ludzi ma różne potrzeby i sposoby funkcjonowania, które się ze sobą zderzają i tworzą pewien wzorzec. Ten wzorzec potem żyje własnym życiem i nakręca się. Warto też mieć na uwadze, że te potrzeby i wzorce mogą się zmieniać w czasie i różnić od tego, co było np. na początku waszej relacji. To, co Pan opisuje, czyli różnica w potrzebie bliskości, zmienność nastrojów żony, Pana narastające poczucie odrzucenia to coś, z czym naprawdę trudno poradzić sobie samemu, rozmawiając tylko we dwoje. Nie dlatego że dzieje się coś strasznego, ale dlatego że takie rozmowy bardzo łatwo zamieniają się w kłótnię lub wzajemne pretensje, nawet gdy obie strony mają dobre intencje. Warto zastanowić się nad jedną rzeczą: czy żona wie, jak bardzo ta sytuacja Pana obciąża? Nie jako zarzut, ale jako informacja o Panu? Warto tutaj w rozmowie używać "komunikatu ja", czyli mówić o sobie, swoich uczuciach, zamiast odnosić się do drugiej osoby, bo faktycznie może się to przerodzić w konflikt i ostrą wymianę zdań.
To co mogłoby Wam pomóc się dogadać i przede wszystkim usłyszeć siebie nawzajem, to terapia par. Wtedy bez oceniania moglibyście spróbować spojrzeć na tę sytuację z dwóch stron. Być może po stronie żony też jest powód, dlaczego tak się zachowuje, a też trudno jej to powiedzieć lub zakomunikować. Warto rozważyć nawet kilka spotkań.
Pozdrawiam