mgr Barbara Rodak

Jestem doświadczonym psychoterapeutą, który od lat towarzyszy osobom zmagającym się z uzależnieniami oraz trudnościami emocjonalnymi. W swojej pracy kieruję się podejściem opartym na uważnej obecności. Wierzę, że zmiana zaczyna się od spotkania – autentycznego, pełnego ciekawości i uważności na drugiego człowieka. Pracuję w sposób skoncentrowany i zarazem otwarty – towarzyszę, nie oceniam, pomagam nazywać i zrozumieć to co trudne.

Człowiek jest czymś więcej niż jego trudność

Jestem pielęgniarką ze specjalizacją psychiatryczną, terapeutą środowiskowym, coachem, pedagogiem oraz specjalistą psychoterapii uzależnień. W swojej pracy wykorzystuję również metodę EMDR.

Moje doświadczenie zawodowe pozwala mi patrzeć na człowieka z różnych perspektyw – zdrowia psychicznego, emocji, relacji, ciała, codziennego funkcjonowania, historii życia i indywidualnych potrzeb.

Pracuję w nurcie integratywnym, ponieważ wierzę, że nie istnieje jedna metoda odpowiednia dla każdego. Każdy człowiek ma własną historię, doświadczenia, zasoby i sposób przeżywania. Dlatego w pracy terapeutycznej ważne jest dla mnie indywidualne podejście oraz wspólne poszukiwanie tego, co może być najbardziej pomocne.

Szczególne miejsce w mojej pracy zajmuje temat uzależnień, doświadczeń traumatycznych, kryzysów emocjonalnych oraz trudności, które wpływają na codzienne życie i relacje. W zależności od potrzeb korzystam również z EMDR, wspierając proces przepracowywania trudnych doświadczeń i związanych z nimi emocji.

Jednocześnie wierzę, że terapia nie musi być wyłącznie skupiona na tym, co trudne. Jest także przestrzenią do odkrywania własnych zasobów, budowania poczucia sprawczości, lepszego rozumienia siebie i tworzenia życia bardziej zgodnego z własnymi potrzebami.

W mojej pracy ważna jest relacja

Chcę, aby osoba, z którą pracuję, mogła poczuć się zauważona, wysłuchana i traktowana z szacunkiem. Bez oceniania i bez gotowych odpowiedzi.

Towarzyszę w procesie, w którym można bezpiecznie zatrzymać się przy tym, co boli, zrozumieć to, co wcześniej było trudne do nazwania, i krok po kroku szukać nowych możliwości.

Patrzę na człowieka całościowo. Nie tylko na diagnozę, objaw czy problem, ale na osobę, która ma swoją historię, potrzeby, relacje, doświadczenia i zasoby.