NZOZ Centrum Terapii Dialog - Ursynów (Metro Natolin)

Jako osoba z zaburzeniami lękowymi i depresją czuję się strałmatyzowna moją wizytą. Pani doktor zachowywała się bardzo niepokojąca i bałam się jej podczas wizyty. Pani doktor pokrzykiwała, przeklinała, często rzucała słowo (nie mogę użyć z powodu ograniczeń) najczęściej używane [rzekleństwo w Polsce. Jak jej opowiedziałam o jednej sytuacji związanej z moimi rodzicami i moją psychoterapeutką, to padły słowa „głupia c###” (w kontekście mojej Pani psychoterapeutki). Doktor Dominika zaczęła mi w trakcie wizyty opowiadać „jak też ma ciężko” i mówiła o swoim życiu osobistym, o śmierci swojej mamy, o tym, że „kto wie czy się nie zabije na starość, bo nie ma dzieci, mamy, nikogo”, co było bardzo nie na miejscu, żeby obarczać pacjęta swoimi problemami. Po wizycie czułam się bardzo źle, byłam zmieszana, czułam się jakby moje zaburzenia były moją winą, Pani Dominika wzbudziła we mnie takie odczucia.

Na pierwszej wizycie u Katarzyny Sadowskiej dostałam diagnozę ChAD i receptę na ####### 15 mgr. W maju doszła ###### i ########, choć już na drugiej wizycie w lutym skarżyłam się na senność i obniżony nastrój. Zmieniałam psychiatrów, czułam się coraz słabiej. Myślałam, mówiłam i poruszałam się coraz wolniej, sporo przytyłam, depresja mnie wycieńczyła. W sierpniu 2024 odstawiłam leki i rozpoczęłam terapię. Zapisałam się na wizytę do psychiatry na rozpoznanie. Podczas niej przedstawiłam historię leczenia. Dostałam fluoksetynę (######), który zaczęłam brać od września 2024. Na wizycie w październiku dowiedziałam się, że jeśli miałabym ChAD po lekach które brałam pojawiłby się epizod manii. Nie stało się tak, a ja stopniowo zaczęłam wracać do siebie. Z tygodnia na tydzień wychodziłam z otępienia, wycofania, zalęknienia, pustki. Jest styczeń 2025, nie mam depresji, za miesiąc kończę terapię. Zostałam źle zdiagnozowana przez K.Sadowską

Zapisałem się do tej pani po przeczytaniu komentarzy i było miejsce na drugi dzień. Niestety Pani chciała wysłuchać mnie od dzieciństwa (nie wiem po co) a potem poganiała że czas się kończy. Chciałem żeby mi pomogła ponieważ mam napady lękowe i ogólnie ciężko mi się wychodzi z domu bo ten rok był dla mnie ciężki. Niestety ale więcej czasu poświęcił mi lekarz rodzinny i pomógł niż ta pani. Komentarze stare nie aktualne. Nie mogłem się dostać do psychiatry z polecenia i pomyślałem że lepszy wróbel w garści niż gołąb na dachu. Pomyliłem się. Dostałem jakiś lek który miałem brać przed snem a problem pojawia się w dzień i neurolog w szpitalu powiedział żebym poszedł do psychiatry. Lekarz nie wysłuchał mnie i nie zastosował żadnego leczenia.

Po 14 miesiącach leczenia mój stan jest gorszy niż na starcie. Dużo błędnych decyzji, brak działającego rozwiązania. Leczenie wiązało się z dużym dyskomfortem przy wdrażaniu i odstawianiu kolejnych leków i kosztami. Jestem zawiedziony i zrezygnowany, niepowodzenie w leczeniu bardzo źle wpłynęło na większość obszarów mojego życia.

Spóźniona wizyta telewideo. Brak zaangażowania. Skrócenie spotkania by zrobić notatki, wszystko za koszamrne pieniądze. Zero empatii jak przystało na psychiatrę. Byłem też pacjentem w szpitalu tegoż Pana, brak emocji i wsparcia. Nie polecam.

Pani doktor bardzo mnie zawiodła. Leczyłam się u niej kilka lat temu na zaburzenia lękowe. Odbierałam ją wtedy jako wspaniałą, ciepłą osobę, która witała mnie uśmiechem i obejmowała na pożegnanie. Zadowoloną z życia, z racjonalnym podejściem. Chyba nawet wystawiłam jej tu wtedy opinię.

Pół roku temu wróciłam do pani doktor stricte po zwolnienie lekarskie. Miałam niestandardowo ciężką sytuację w pracy od na tyle długiego czasu, że po prostu zeżarł mnie stres. Okazało się, że pani doktor pracowała kiedyś w mojej branży. Powiedziała mi, że nie nadaję się do tej roli, założyła, że prę o awans (co próbowałam wyjaśnić, że nie) i dlatego doprowadziłam się do takiego stanu, że powinnam iść do doradcy zawodowego i zmienić pracę, bo "nie mogę co i rusz przychodzić po zwolnienie" (poprzednie było 3 lata temu, byłam mobbingowana). Już na tym etapie miałam łzy w oczach, ale pani doktor nawet wtedy się nie zatrzymała. Po próbach tłumaczenia sytuacji powiedziała, że zwalam winę na innych, a wina jest we mnie. Zapytała, czym się zajmujemy na sesjach w terapeuty, więc zaczęłam opowiadać i wspomniałam o sesjach relaksacyjnych, co pani doktor przerwała mówiąc, że "no tak, nie ma to jak siedzieć i klepać jakieś sesje zamiast pracować nad problemem" i że "powinna pani zmienić w końcu terapeutę na jakiegoś porządnego", bo "mam wrażenie, że ja to teraz pani bardziej pomagam tym co mówię prosto w twarz, niż ten pani psycholog". Dodam, że to niepierwszy raz, gdy pani doktor krytykowała mojego psychologa i doradzała mi kogoś "swojego".

Następnie wypisała mi zwolnienie i nie wstając od biurka wypchnęła z gabinetu, mówiąc, że "mam następnego pacjenta i proszę wyjść". Na korytarzu było pusto. Ja natomiast wyszłam i zalałam się łzami do tego stopnia, że nie byłam w stanie wsiąść do samochodu i wrócić do domu. Cały czas zwolnienia (3 tygodnie) zamiast spędzić na regeneracji spędziłam płacząc i zastanawiając się, czy pani doktor miała rację.

Nie wiem, co się stało. Ale już nigdy już do pani doktor nie wrócę.

Po wizycie u Pana dr Marka Jaremy jestem rozczarowana, ponieważ po udzieleniu mojej informacji
o sobie - o zdrowiu, Pan dr Jarema nie miał żadnych pytań do mnie, nie udzielił
żadnych wskazówek, nie wypisał żadnej recepty - rozmowa przebiegała krótko - pół godziny - jak na wizytę za 450 zł to za krótka i za droga wizyta.

W naszym odczuciu zostaliśmy potraktowani protekcjonalnie. Jakbyśmy przyszli z problem, który sami sobie wymyśliliśmy. Podczas wizyty Pan doktor zbadał dziecko, po czym po przedstawionym przez nas problemie i pokazanym badaniu eeg, zignorował je, uznając za nieważne, nieistotne. Większość wizyty to stukanie w klawisze. Nic nie wnosząca wizyta i ignorowanie tego z czym przyszło się.

Moje doświadczenie z Panią Doktor było rozczarowujące. Jej ton był oceniający i nieznoszący sprzeciwu. Przepisała mi leki bez omówienia skutków ubocznych, które okazały się dla mnie nie do zaakceptowania. Pod koniec wizyty oceniła mój wygląd, twierdząc, że źle wyglądam, a następnie mnie przytuliła, co uważam za nieprofesjonalne i przekraczające granice lekarz-pacjent. Jej ocena nie pomogła mi w walce z chorobą, a jedynie pogłębiła moje problemy z postrzeganiem siebie.

Podczas drugiej wizyty online, gdy zgłosiłam skutki uboczne, lekarz zignorowała moje obawy i kazała mi kontynuować leczenie mimo wszystko, mówiąc: „Jak Pani nie chce się leczyć, to po co Pani przychodzi do psychiatry?”. Wizyta trwała zaledwie 5 minut, a lekarz sprawiała wrażenie, jakby chciała ją jak najszybciej zakończyć.

Nie czułam się wysłuchana ani potraktowana z należytą uwagą, dlatego nie polecam tej Pani Doktor.

Brak zaangażowania mimo kilku prywatnych wizyt u Pani Doroty i błędne leczenie doprowadziło mnie na sale szpitalną. U mnie Pani dr się nie sprawdziła. :(