mgr Anna Szymczyk

Dzień dobry. Jestem w trudnej sytuacji (problemy finansowe, brak pracy, korzystam z pomocy MOPR). Pracownik socjalny zaproponował mi Stowarzyszenie które pomaga osobom w kryzysie. Na początku mi tam pomagali, później jednak mnie wyrzucili. Pracowałam tam u nich, na innych zasadach niż w normalnej pracy. Z mojej pracy byli zadowoleni. Mieli jedynie do mnie pretensje o przekraczanie granic, nadużycia. Potrzebowałam wsparcia, nie miałam nikogo. Osoba zarządzająca poświęcała mi sporo czasu na rozmowy, doradzała cos w bieżących sprawach, była gdy jej potrzebowałam itp. Jednak po pewnym czasie była już przytłoczona, napisała że "wymięka". Przekraczanie granic z mojej strony polegało na tym, że nie potrafiłam prawie nigdy trzymać się czasu, czyli z rozmowy 30-minutowej robiła się rozmowa 1-godzinna lub miało być 15 min rozmowy a wychodziło 45 minut itd. Zostałam wyrzucona z tego miejsca, pomimo że nie złamałam kontraktu który podpisaliśmy. Miejsce to było dla mnie przyjazne. Zawsze gdy było mi źle mogłam tam przyjechać. Chciałabym tam wrócić. Zrozumiałam już, że nie powinnam aż tak bardzo absorbować swoją osobą. Jakich argumentów mogę użyć by zmienili zdanie? W jaki sposób powinnam rozmawiać z tą osobą która poświęcała mi tak dużo czasu? Deklarowałam jej, że gdyby ponownie mnie przyjęła, to skupiłabym się na pracy a nie na rozmowach, zwłaszcza że mam naprawdę trudną sytuację a nie mam wsparcia. Mam też problem z zaufaniem. Nie chcę nowych miejsc. Tam było mi dobrze. Ta osoba która mi tyle pomagała, w ostatnim czasie miała problem z regulowaniem emocji. Bo była bardzo nerwowa więc jej nawet powiedziałam o tej regulacji. Wcześniej taka nie była. Była opanowana. Straszą mnie też i każą mi się tam nie pokazywać. Jest to przykre dla mnie. I nie do końca zgadzam się z tym przekraczaniem granic i nadużyciami. Bo nie tylko ja zawiniłam. Druga strona też nieco zawiniła. Gdy chciałam kontrolować czas np, stawiając przed sobą zegarek, to zostałam wyśmiana. Albo te nadużycia wynikały z faktu, że mam dobrą pamięć, a osoba która mi pomagała - obiecywała mi np wspólne rozmowy, przy czym nie dotrzymywała słowa, co powodowało że czułam się zawiedziona i czułam złość. Bo miałam wrażenie, że to jest pogrywanie ze mną. Z kolei ta osoba co mi obiecywała, też czuła złość do mnie, że np ciągle za nią chodziłam oczekując tej rozmowy lub innych rzeczy które mi obiecała. Stąd pojawiło się napięcie między nami. Ja jestem zła za puste obietnice, a ta osoba co mi obiecała - za nadużycia z mojej strony, że chodziłam za nią w pracy, stałam przy niej.. Czy da się to naprawić? Przytłacza mnie to. Ja lubiłam tę osobę, która mi pomagała, darzyłam ją sympatią. Bo miała wesołe usposobienie. Przynajmniej wcześniej. Ta osoba, która mi pomagała też mi mówiła kiedyś że niby darzy mnie sympatią. Ale wiele razy mnie oszukała więc mam wątpliwości. Bo gdyby tak faktycznie było, to nie wyrzuciłaby mnie przecież ze stowarzyszenia, wiedząc jak trudną mam sytuację..

Narcyzm wrażliwy.
Witam. Jetem młodą dziewczyną w wieku 19. lat, Mam studia, pracę, wspaniałą rodzinę. Moje kolo przyjaciół jest bardzo wąskie z racji tego, iż jestem introwertykiem i raczej stawie na jakość przyjacielstwa, niż na ilość kumpeli. Ogólnie, prowadzę normalne życie, bez zbyt ogromnych dolegliwości i katastroficznych problemów. Lecz istnieje jedna rzecz, która doskwiera mi przez bardzo długi czas, tak zwany mankament w wyidealizowanym obrazku, mianowicie - narcyzm wrażliwy (przynajmniej uważam, że jest to akurat on). mam chorobliwie wysoką samoocenę, jednak razem z tym uznaję siebie za osobę przeciętna i ciągle porównuję siebie do innych, zazdroszcząc ich najmniejszemu sukcesowi. jestem również lękliwa, przez długi okres miałam fobie społeczną, nie potrafiłam nawet mówić „dzień dobry” w sklepie. do tego dodaje się jeszcze jąkanie się, które do niedawna było po prostu niesamowitym, potęgując tą samą fobię społeczną i lęk; takie zamknięte koło. ciągle mam zdanie, że jestem gorsza, bezużyteczna i zdefektowana, chociaż z dużym wysiłkiem próbuje to ukryć. dodatkowo, na stałe jestem przekonana, iż mogę być poważnie chora, i właśnie dlatego nie daję rady „naprawić” siebie sama. mam niechęć do ludzi, szczególnie tych, którzy według mnie, osiągnęli więcej; marzę o tym, by spotkała ich nieodwrotna bieda. miałam dwie próby samobójcze i niezdrową tendencję do samookaleczenia, ale zostało to przeszłości. mimo wszystko, naprawdę kocham rodzinę i przyjaciół, zawsze wyrażam miłość zarówno słowami, jak i czynami - oni są dla mnie takim „safe space”, wolnym od wszystkich innych - zazdrosnych, egoistycznych, nachalnych i głupicch. w pewnych momentach moją głowę zalewają myśli o totalnym wyniszczeniu całego ludu na świecie, bo tylko wtedy będę się czuła lepiej, bardziej wartościowo i najważniejsze - spokojnie. podsumowując, chciałabym usłyszeć odpowiedź na wyżej wymienione objawy - co się ze mną dzieje i czy jest szansa na leczenie „tego”?
Z góry dziękuję;)