mgr Aleksandra Well

Dziękuję, że tak szczegółowo opisał Pan sytuację. Widać, że bardzo zależy Panu na dziewczynie i że od dłuższego czasu stara się ją wspierać. To dla niej z pewnością ważne.
Z tego, co Pan opisuje, jej zachowanie może mieć związek z nasileniem objawów depresji, choć oczywiście nikt nie jest w stanie postawić takiego wniosku wyłącznie na podstawie wiadomości. W depresji często pojawiają się myśli typu: jestem ciężarem, krzywdzę bliskich, lepiej będzie beze mnie, nie potrafię nikogo kochać. Niektóre osoby zaczynają również odczuwać zobojętnienie emocjonalne – mają wrażenie, że straciły uczucia nie tylko do partnera, ale także do wielu innych spraw, które wcześniej były dla nich ważne. To nie musi oznaczać, że miłość rzeczywiście zniknęła. Często jest to objaw choroby.
Proszę również zwrócić uwagę na to, że napisał Pan, iż dziewczyna przestała chodzić do psychologa i psychiatry, pozostając jedynie przy lekach. Jeżeli rzeczywiście odczuwa pogorszenie samopoczucia, warto zachęcić ją do ponownego kontaktu z psychiatrą. Czasami konieczna jest modyfikacja leczenia lub ponowne włączenie psychoterapii. Wsparcie babci może być bardzo cenne, ale nie zastąpi profesjonalnej pomocy.
Jeśli chodzi o prośbę o ograniczenie kontaktu, rozumiem, że jest to dla Pana bardzo bolesne. Paradoksalnie osoby z depresją często odsuwają od siebie właśnie tych, na których najbardziej im zależy. Nie zawsze dlatego, że przestały ich kochać, ale dlatego, że czują się winne, bezwartościowe lub nie chcą być dla nikogo obciążeniem. To nie oznacza jednak, że powinien Pan całkowicie zignorować jej prośbę. Warto uszanować jej potrzebę przestrzeni, jednocześnie dając jej znać, że jest Pan obecny i gotowy do wsparcia, gdy będzie na to gotowa. Taki komunikat daje poczucie bezpieczeństwa, nie wywierając presji.
Jednocześnie proszę pamiętać o sobie. Nie jest Pan odpowiedzialny za wyleczenie dziewczyny. Może Pan ją wspierać, zachęcać do leczenia i być obok, ale nie jest w stanie samodzielnie usunąć objawów depresji. To bardzo ważne, aby nie brać na siebie odpowiedzialności za jej zdrowie psychiczne.
Na ten moment wydaje się, że najlepszym sposobem pomocy jest spokojna obecność, uszanowanie jej granic oraz delikatne zachęcenie do powrotu pod opiekę specjalistów. Czasami właśnie to jest dla osoby z depresją największym wsparciem.

Tak, Setaloft 50 mg (sertralina) może u niektórych osób powodować zawroty głowy, zwłaszcza na początku leczenia, po zwiększeniu dawki lub przy zmianie pory przyjmowania leku. Jeśli chodzi o obniżenie tętna poniżej 60/min (bradykardia), nie jest to typowe działanie niepożądane sertraliny, ale było opisywane rzadko. Znacznie częściej zawroty głowy wynikają ze spadków ciśnienia tętniczego,
odwodnienia, lęku lub hiperwentylacji, innych przyjmowanych leków (np. beta-blokerów, niektórych leków na nadciśnienie), zaburzeń rytmu serca niezwiązanych bezpośrednio z sertraliną.
Jeżeli tętno spada poniżej 50/min, występują omdlenia, zasłabnięcia, ból w klatce piersiowej, duszność, lub zawroty głowy są nasilone, to należy skonsultować się pilnie z lekarzem.