Tytuł magistra psychologii (ze specjalnością z seksuologii klinicznej oraz psychologii kryminologicznej i kryminalistycznej) uzyskałam na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ukończyłam również studia podyplomowe z zakresu Psychologii uzależnień na Uniwersytecie SWPS w Poznaniu.
Doświadczenie zawodowe zdobywałam realizując praktyki w Oddziale Zewnętrznym w Koziegłowach Aresztu Śledczego w Poznaniu, gdzie miałam okazję współuczestniczyć w przeprowadzaniu spotkań terapeutycznych z zakresu terapii uzależnień oraz programów psychokorekcyjnych z obszaru profilaktyki uzależnień i promocji zdrowia.
Przez rok pracowałam w Domu Pomocy Społecznej, gdzie udzielałam pomocy osobom, które zmagają się z różnego rodzaju kryzysami (m. in. sytuacyjnymi, adaptacyjnymi czy egzystencjonalnymi). Wspierałam również osoby o obniżonej sprawności intelektualnej i ruchowej, towarzysząc im w przezwyciężaniu barier i trudności, wynikających z posiadanych przez nie ograniczeń psychofizycznych. Aktualnie obejmuję stanowisko psychologa w Szkole Podstawowej. Praca w zróżnicowanych środowiskach instytucjonalnych umożliwiła mi nabycie umiejętności kluczowych dla efektywnej współpracy z szerokim spektrum pacjentów.
Nieustannie dbam o rozwój zawodowy, regularnie biorąc udział w specjalistycznych szkoleniach i warsztatach. Posiadam certyfikaty poświadczające odbycie następujących kursów: "Komunikacja w konflikcie i mediacji", "Spektrum autyzmu w perspektywie neuroróżnorodności", "Terapia skoncentrowana na rozwiązaniach (TSR)", "Terapia i wsparcia seniora".
W moim podejściu szczególne znaczenie ma relacja terapeutyczna, oparta na zaufaniu, szacunku i autentycznym kontakcie. To ona staje się przestrzenią, w której można bezpiecznie przyglądać się wewnętrznym przeżyciom, także tym, które dotąd pozostawały poza świadomym doświadczeniem. W pracy nie przyjmuję roli eksperta narzucającego gotowe rozwiązania, lecz oferuję uważne, empatyczne towarzyszenie w procesie odkrywania mechanizmów i schematów, które kształtują sposób przeżywania siebie i relacji z innymi. W atmosferze szacunku i akceptacji możliwe staje się stopniowe docieranie do tego, co naprawdę istotne – osobistych wartości, potrzeb i zasobów – oraz odnajdywanie indywidualnych dróg prowadzących do większej równowagi i lepszego samopoczucia. Wspólna refleksja nad tym, co przejawia się tu i teraz może stać się początkiem głębokiej i trwałej zmiany.
