Współuzależnienie, DDA/DDD - która terapia sprawdzi się w moim przypadku: psychodynamiczna, CBT, czy

Współuzależnienie, DDA/DDD - która terapia sprawdzi się w moim przypadku: psychodynamiczna, CBT, czy jeszcze inna? (Kraków)

Mam 22 lata i parę miesięcy temu psychiatra zdiagnozowała u mnie współuzależnienie. Doskwierającymi mi problemami są głównie brak umiejętności nawiązywania intymnych relacji, ogólne zmęczenie ludźmi i unikanie ich, anhedonia, niskie poczucie własnej wartości i perfekcjonizm.
Jestem osobą relatywnie otwartą i ciekawą świata, która spędziła dużo czasu na pracy nad sobą; na podróżach, studiach, próbach otwarcia się na nowości, analizą relacji i logicznym rozpracowaniu wzorców w swojej rodzinie, na wglądzie w siebie i w swoje potrzeby, które nauczyłam się rozpoznawać i czasem komunikować; nawet rodzicom. (Jestem z nimi w dość dobrej relacji, ale oni ze sobą nie są, a żyją razem). Uważam, że wiele się już nauczyłam i zyskałam cenne zaplecze teoretyczne i rozumienie wielu rzeczy, jednak napotkałam na pewne emocjonalne bariery nie do przejścia, więc chcę się podjąć terapii.

Gdy w wieku nastoletnim zdałam sobie sprawę z mechanizmu doboru partnerów w mojej rodzinie, postanowiłam poświęcić całą swoją energię by to zrozumieć i nie powielić błędów rodziców i za wszelką cenę uniknąć tego wykończenia psychicznego, spowodowanego ciągle napiętą atmosferą, skrywanym alkoholizmem rodzica, problemów seksualnych rodziców wykrzyczanych w awanturach, pasywną agresją, martwieniem się o psychikę rodzeństwa. W efekcie nie budowałam żadnych intymnych relacji i z łatwością odrzucałam potencjalnych partnerów gdy uświadamiałam sobie, że albo interesuję się nimi, bo tylko chcę poczuć się lepiej rozwiązując ich problemy, ponieważ czuję się do tego kompetentna (rola dziecka-spowiernika w rodzinie), albo gdy rezygnowałam, bo nie mogłam się wyzbyć przekonania, że nie mam nic takiej zdrowej osobie do zaoferowania. Przez to brakuje mi bliskości, oraz zaakceptowania swojej seksualności, na którą bardzo chciałabym się otworzyć, a także nie mogę się pozbyć poczucia bycia "ofiarą w twardej skórze".

Nie wiem, która terapia będzie dla mnie najodpowiedniejsza. Polecono mi terapię psychodynamiczną, jednak jestem co do niej sceptyczna o tyle, że brakuje mi w niej nastawienia na bezpośrednie wcielenie zmian w życie, a także mam poczucie, że mam już dość analiz i rozmyślania, bo robię to od wielu lat, a chce po prostu normalnie funkcjonować i móc częściej cieszyć się życiem. Z kolei nie wiem czy terapia poznawczo-behawioralna nie byłaby drugą skrajnością. Zastanawia mnie również, czy powinnam uwzględnić wykształcenie seksuologiczne w poszukiwaniu terapeuty, czy nie jest to konieczne.

Zdaję sobie sprawę, że zrobiłam tu kawał autoanalizy, jednak proces szukania terapeuty stresuje mnie, choć jestem zmotywowana i dlatego chcę świadomie i na ile się da precyzyjnie, dopasować nurt psychoterapeutyczny i psychoterapeutę do swojej sytuacji.

Z góry dziękuję za wszelkie odpowiedzi.