Witam serdecznie, mam pytanie jako powstaje pesymistyczny (i w ogóle) światopogląd - nie chodzi o t

Dzień dobry.
To bardzo ciekawe zagadnienie. Złożoność istoty pytania nakazuje mi rozpocząć odpowiedź od tego, że obecnie psychologia naukowa wciąż niezmiennie stoi na stanowisku, że zarówno geny jak i wychowanie kształtują człowieka i wpływają na niego w tym samym stopniu.
Druga kwestia to rozróżnienie czy coś omawianego jest stanem czy cechą. Czy ma podłoże temperamentalne, czyli biologiczne - wrodzone, czy może jest to coś nabytego w toku oddziaływań wychowawczych, kulturowych i po prostu w toku życia. Zazwyczaj strefy wpływów się przenikają - w człowieku wiele obszarów leży dość blisko siebie i w efekcie często zachodzi zjawisko na kształt dyfuzji - przenikania się sfer. Trudno jest wiec jednoznacznie różnicować. Z pewnością, niewątpliwym wskaźnikiem, pokazującym, że owy pesymizm jest bardziej związany z zaburzeniem może być: - czas jego trwania na przestrzeni życia, - nasilenie, - obecność subiektywnie odczuwanego przez pacjenta cierpienia, związanego z jego doświadczaniem - postawa pacjenta i jego stosunek do tego "pesymizmu", - to, jak bardzo upośledza on jego funkcjonowanie, - współwystępowanie innych, towarzyszących - specyficznych i niespecyficznych - symptomów z kręgu zaburzeń afektywnych, które uprawniają do postawienia diagnozy klinicznej. Zawsze więc w pracy z pacjentem ważny jest głęboki, uważny wywiad, poznanie perspektywy pacjenta oraz indywidualizacja spojrzenia na trudność, z jaką się ten konkretny człowiek zmaga.
Mam nadzieję, że przynajmniej częściowo udało mi się podołać w odpowiedzi na to skomplikowane pytanie.