Witam serdecznie. Mam problem z niespełna 3 letnim synkiem. Jest bardzo przywiązany do taty i bardz

Tak zwana ,,tatoza" lub ,,mamoza" (bo dotyczy to również sytuacji odwrotnej), jest częsta u dzieci w wieku około 3 lat. Równocześnie często może być to sytuacja trudna emocjonalnie dla rodzica i może wiązać się z napięciami w rodzinie, dlatego jeśli czuje Pani, że potrzebuje wsparcia w tym zakresie, zachęcam do skorzystania z profesjonalnej pomocy.

Dzień dobry, to, co Pani opisuje, rzeczywiście może budzić niepokój, ale na wstępie chcę Panią uspokoić – u dzieci w tym wieku bardzo silne przywiązanie do jednego z rodziców oraz trudności z rozstaniem są dość częstym zjawiskiem rozwojowym. Jednocześnie w przypadku Pani synka widać, że nasilenie reakcji jest duże – pojawia się silny lęk przy oddzieleniu od taty, trudność w regulacji emocji (krzyk, długie wybuchy), a także potrzeba „wyłączności” (odsuwanie Pani). To są sygnały, że dziecko może przeżywać duże napięcie emocjonalne i trudność w poczuciu bezpieczeństwa w relacji. To, że w sytuacji nieobecności taty funkcjonuje spokojniej, również jest ważną wskazówką – pokazuje, że największe emocje uruchamia właśnie obecność i obawa przed utratą kontaktu z nim. Możliwe przyczyny to m.in.: – etap rozwojowy związany z lękiem separacyjnym, – zmienność dostępności taty (praca zmianowa może nasilać potrzebę „zatrzymania go przy sobie”), – trudność w regulowaniu emocji i napięcia, – budowanie preferencyjnej relacji z jednym rodzicem (co w tym wieku bywa naturalne, ale bywa też intensywne). Na ten moment warto: – wprowadzać małe, przewidywalne rozstania z tatą (np. „tata idzie do łazienki i wraca za chwilę”), – nazywać emocje dziecka („widzę, że jest Ci trudno, gdy tata wychodzi”), – nie wzmacniać „wyłączności” – ważne, aby Pani również była obecna i dostępna, nawet jeśli syn protestuje, – zadbać o spokojne, stałe rytuały (szczególnie wieczorne). Jeśli jednak takie zachowania utrzymują się i są bardzo nasilone – tak jak Pani opisuje – warto skonsultować się ze specjalistą. Najbardziej adekwatna będzie: – konsultacja u psychologa dziecięcego, – ewentualnie wsparcie w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Taka konsultacja pozwala przyjrzeć się całej dynamice relacji i dobrać konkretne sposoby reagowania – dostosowane do Państwa sytuacji, a nie ogólne wskazówki. Zachęcam Panią do umówienia się na konsultację (najlepiej z dzieckiem). W bezpiecznej przestrzeni będzie można spokojnie zrozumieć, skąd biorą się te reakcje i jak wspierać synka, żeby jego napięcie się zmniejszało, a relacje w domu były bardziej spokojne. Z poważaniem, Kornelia Cichoń psycholożka