Witam. Po nieudanym kilkunastoletnim związku, otworzyłam się i pokochałam na nowo. Mysłam że już n

Witam. Po nieudanym kilkunastoletnim
związku, otworzyłam się i pokochałam na nowo. Mysłam że już nie przytrafi się to w moim życiu. Trafiłam na partnera który również był po przejściach. Życie z nim było jak bajka. Zero stresu , miłość, troska , akceptacja wsparcie itd. Czułam się jak naprawdę byłabym w bajce... Nigdy wcześniej nie czułam takich emocji. Wszytko było ok. Od roku mieszkamy razem ( wprowadzając się do mnie zostawił całe swoje stare życie). A calkowocie jesteśmy półtora roku razem. Był to najlepszy czas w moim życiu. Nagle coś się zmieniło, od niecałego miesiąca nie pisał i nie dzwonił w trakcie pracy jak zawsze mieliśmy to w zwyczaju. Po rozmowie z nim stwierdził że tęskni za czasem ze znajomymi itd. Więc mówiłam mu że musi częściej ich odwiedzać, że to normalne. Pytałam się czy dalej cchce tu mieszkać to powiedział że oczywiście, że wyprowadzka nie wchodzi w grę. Myślałam że wszytko będzie teraz ok. Walentynki były świetne. Następnego dnia powiedziałam coś co nie powinnam powiedzieć, I wtedy pokazała się na jego twarzy rezygnajcja. Zawsze siedząc np przed telewizorem, dotykał mojej ręki itd byliśmy bardzo blisko pod każdym względem, nigdy się nie pokłóciliśmy. (Nalezymy to pozytywnych ludzi którzy nie lubią dram i złych energi. ) Stało się to w sobotę, a w środę już nie wytrzymałam i spytałam się o co chodzi bo widzę że mnie odtrąca. Wtedy się otworzył i powiedział że sam nie wie czego chce. Że brakuje mu dawnego życia w sensie że może iść z kolegami na siłownię itd. Że nie są na miejscu. Kiedy zapytałam go czy mnie nadal Kocha .. usłyszałam że nie wie... Że nic nie wie i nie rozumie tego jak się sam czuje. . Porozmawialiśmy od serca, tyle planów mieliśmy itd. Powiedział też że widzi i czuje jak ja go Kocham, i dobrze traktuje , I sam nie wie czy może mi to też dać.
Mówił że to nie ma nic związku ze mną tylko z tym co jak on się czuje. Jak spytałam go co by o mnie powiedział jesli kiedyś ktoś się zapyta jaka byłam " to uśmiechnął sie z miłością, oczy polecialy w przeszłość myśli i powedzial ze Idealna " . Dalej jesteśmy parą i mieszkamy razem, doradziłam mu żeby z kimś o tym porozmawiał bo zawsze lepiej mu będzie. Po samej rozmowie ze mną było mu lepiej. Zaczął dawać mi znów więcej czułości. Powiedziałam mu że dla mnie jest najważniejszy, I jego szczęście jest ważne. Powiedziałam mu że może to tylko kryzys..
Dogadaliśmy się że jeśli podejmnie decyzję że zostaje to wtedy wprowadzamy więcej wyjść z domu, on musi się widzieć więcej ze znajomymi. Że musimy walczyć. Również postanowiliśmy że wtedy polecimy na wakacje w naszą rocznicę. Nawet sprawdziliśmy cenny lotów z różnych miast, zapisał to do ulubionych. Wieczorem kładziemy się w uścisku, życie seksualne nadal jest udane. Po pracy w domu rozmawiamy miło i ze zwrotami grzecznościowym, wszytko tak jak było, tylko z tą różnicą że nie ma za dnia telefonów, no i czuję że jest zdystansowany... No i że już nie odpowiada mi że mnie kocha tylko mi daje buziaka w czoło. Sama się zadręczam bo nie wiem co zrobic żeby mu pomóc. A chciałabym żeby się jednak nam udało. Bo jest on wspaniałym mężczyzna. Moją miłością. Ta bezsilnosc i strach przed jego utratą paraliżuje mnie. Przez chwilę myślałam że może też ma kryzys 40 latka. Tak nam się układało a to tak przyszło nagle... Nie potrafię w to uwierzyć. Nie wiem co robić , nie wiem jak się zachować... Ponieważ czasami jest tak jak by się nic nie stało, a potem znów dystans. Widzę że naprawdę dużo on myśli i że próbuje on sobie z tym poradzić. Martwię się o niego.