Witam.Moje życie od małego dziecka zaczęło się dramatycznie . Od 1-6 r.życia wychowywała mnie babcia

Moje życie od małego dziecka zaczęło się dramatycznie . Od 1-6 r.życia wychowywała mnie babcia ,nastepnie z powrotem zabrali mnie moi" pseudo" rodzice od tego momentu zaczęło się moje piekło,byly tam moje dwie siostry.w domu tym panowała patologia pod kazdym kątem (alkochol,ojciec biegał z siekierą,przemoc itd..)Bardzo zle to wspominam,mam koszmary związane z nimi i tym miejscem gdzie mieszkaliśmy,zbyt dużo by pisać(w różnych odstępach czasu spotykało mnie coś złego,pogotowie opiekuńcze-bardzo złe wspomnienia- mialam wtedy 16 lat)W doroslym życiu też nie bylo lekko,zawiodlam sie na ludziach skrzywdzili mnie wiele razy.Mój byly mąż alkocholik znęcał sie nade mną psychicznie i fizycznie (uszkodzil mi kregoslup),cudem uwolnilam sie od niego.Dziś mam 34 lata ,trójkę dzieci i jestem w zwiazku małżeńskim.Mam duży problem w kontaktach międzyludzkich (nie mam przyjaciół ani znajomych) tak naprawdę to czuję że wcale ich nie potrzebuje lubię być sama wtedy jest mi dobrze.Boję się mozliwej nowej znajomosci,mąż mówi że jestem "jaskiniowcem" żebym coś zmieniła ale ja nie potrafię,nie chcę.(podejrzewam że nie jest przez to ze mną do końca szczęśliwy)Niewiem co mam począć? A może to jakaś choroba?Z rodziną też nie utrzymuje zadnych kontaktów i nigdy już nie zamierzam za bardzo mnie skrzywdzili .Na codzień jestem gospodynią domową ,wychowuje dzieci,wychodzę i rozmawiam jak tylko muszę np do lekarza bo lecze się przewlekle na kręgosłup (pogorszenie choroby)lub do sklepu 2 razy w miesiącu .Chyba wstydzę się siebie samej ,widzę jak ludzie na mnie patrzą dziwnie tym bardziej staram się ich unikać.Wiem że są też dobrzy ludzie lecz moj strach przed nieznanym jest silniejszy.To mój pierwszy taki wpis w życiu,zawsze brakowało mi tej odwagi .Pozdrawiam serdecznie