Witam, mam problem z moja 8 letnia corka strasznie sie buntuje, nie potrafi skoncentrowac sie w szko

Witam,
8 lat to trudny moment rozwojowy dla Państwa córki. Jeżeli faktycznie pojawiają się problemy z koncentracją może warto porozmawiać z psychologiem lub pedagogiem szkolnym. Niezależnie od tego czy problemem okaże się koncentracja czy problemy natury wychowawczej Ci specjaliści będą mogli podpowiedzieć jak sobie z nimi poradzić. Sposobów jest wiele, ale warto zasięgnąć opinii.

Pozdrawiam

Przede wszystkim proszę zrezygnować z kar i krzyku. To na pewno nie pomoże a jeszcze bardziej zaszkodzi! Kary powodują szereg bardzo nieprzyjemnych emocji, a mózg nie jest w stanie szybko i skutecznie się uczyć w takich warunkach. Potrzebuje spokoju i dobrego samopoczucia. Problem braku koncentracji uwagi trzeba rozwiązać inaczej. Nie można tylko wymagać od 8letniego dziecka żeby się lepiej skupiało, jeśli ma z tym problem. To jest czas na to, by dziecku pomóc, nauczyć go technik skutecznej koncentracji uwagi i długiego utrzymywania maksymalnego skupienia. Być może bunt i brak zainteresowania szkołą wynika z faktu, iż córka ma świadomość swoich problemów, a nikt nie lubi robić tego co mu nie wychodzi. Częstym mechanizmem obronnym przed porażką jest ucieczka (u starszych wagary, u młodszych opisane przez Panią sposoby). Polecam treningi koncentracji uwagi metodą Biofeedback. Jest to metoda bardzo skuteczna, potwierdzona naukowo a przy tym dla dzieci jest czystą zabawą.

Nie powinienem tego robić, ale co mi tam. Zgłoście się Państwo do mnie, to wyjaśnię jak postępować. Za dużo zmiennych, żebym tu je wypisał. Jako ojciec trójki znam temat zarówno od strony prywatnej, jak i zawodowej. Polecam też kanał "Akademia Wychowania" Michała Kędzierskiego. Czytam, że staracie się wychowywać dziecko w nurcie porozumienia bez przemocy i rodzicielstwa bliskości. Jest to świetnie sprawdzająca się metoda dla bardziej ugodowych dzieci. Te mniej ugodowe potrzebują czegoś więcej.

Pozdrawiam serdecznie
Tomasz Zemsta-Piasecki

Dzień dobry. Opisane przez Państwa trudności w funkcjonowaniu córki mogą wskazywać na możliwe objawy zaburzenia ze spektrum ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi). Choć oczywiście nie jest możliwe postawienie diagnozy na podstawie krótkiego opisu, wiele zachowań przez Państwa wymienionych — takich jak trudności w koncentracji uwagi, szybkie rozpraszanie się, brak zaangażowania w lekcje, a także buntowniczość — może być charakterystyczne dla dzieci z ADHD. W tym zaburzeniu dziecko nie tyle nie chce się skupić, ile nie potrafi samodzielnie utrzymać uwagi na zadaniu, które nie jest dla niego silnie motywujące. Często przejawia również impulsywność, co może objawiać się sprzeciwianiem się zasadom, wybuchami emocji i trudnością w dostosowaniu się do oczekiwań dorosłych.

Z opisu wynika, że podejmowali Państwo próby oddziaływań wychowawczych, takich jak tłumaczenia czy stosowanie kar, jednak bez większego rezultatu. To może wskazywać, że trudności córki mają podłoże nie tyle w braku dobrej woli, ile w trudnościach neuropsychologicznych, które utrudniają jej funkcjonowanie w sposób zgodny z oczekiwaniami. W przypadku ADHD strategie oparte głównie na karaniu rzadko przynoszą trwałe efekty — dziecko nie uczy się wtedy, jak lepiej sobie radzić, a jedynie doświadcza frustracji i poczucia niezrozumienia. W dłuższej perspektywie może to prowadzić do nasilenia zachowań opozycyjnych i obniżenia samooceny.

Zupełnie zrozumiałe jest, że mogą Państwo czuć się wyczerpani i sfrustrowani. Utrzymywanie się trudnych zachowań dziecka przez dłuższy czas może prowadzić do emocjonalnego przeciążenia u rodzica, co skutkuje impulsywnymi reakcjami, takimi jak krzyk. Choć sami Państwo zauważają, że nie jest to pożądana forma reakcji, warto podkreślić, że nie świadczy to o złym rodzicielstwie, lecz o braku skutecznych narzędzi i przeciążeniu emocjonalnym. To sygnał, że potrzebne jest nie tylko wsparcie dla dziecka, ale również dla rodziców.

Zapraszam serdecznie do kontaktu w celu umówienia się na konsultację diagnostyczną w kierunku ADHD u dziecka. Wczesna i trafna diagnoza pozwala lepiej zrozumieć potrzeby dziecka oraz dobrać odpowiednie formy wsparcia – zarówno terapeutycznego, jak i wychowawczego.