Witam . Mam 31 lat. Od 4 lat spotykam się z moja obecna narzeczona. Mieszkamy od siebie ok 70 km. Sp

Dzień Dobry,
Proszę zadbać o siebie i swoje potrzeby. Wyraźne granice tworzą jasne sytuacje. Rodzice są różni, nie zawsze mają gotowość do tego, aby ich dorosłe dziecko żyło w niezależny sposób. Szantaż i innego rodzaju manipulacje wymaga wprowadzenia jeszcze wyraźniejszych granic.
Podejmując decyzje proszę myśleć o sobie i swoim związku - tego jak pan chce żyć.

Z wyrazami szacunku,
Aleksander Konieczny

Dzień dobry, Pańska mama nie ma złych intencji, natomiast nie wątpliwie "wypuszczenie Pana spod swoich skrzydeł" jest to dla niej bardzo trudne. Uczucia jakie może przeżywać to strach o Pana, czy bez jej opieki oraz "matczynego oka" Pan sobie poradzi, czy będzie dobrze traktowany oraz lęk o własną samotność. Nie zmienia to jednak faktu, że jest Pan dorosły i z opisu wnioskuję, że Pan bardzo dobrze wie co jest Panu do szczęścia potrzebne. Zachęcam do realizacji swojego planu, bo Pana szczęście powinno być dla Pana najważniejsze. Postawienie własnych granic jest tutaj kluczowe. Jednocześnie proszę zapewnić mamę, o swojej miłości do niej, o tym, że jest Pan jej wdzięczny za opiekę oraz pewny tego, że sobie poradzi. Ważny będzie również komunikat, że jej Pan nie porzuca, że pozostanie w kontakcie, natomiast to czego potrzebuje by być szczęśliwym to przestrzeń i zaufanie z jej strony co do podjętej przez Pana decyzji.

Życzę powodzenia,
Pozdrawiam serdecznie
Monika Nazarewicz

Rozumiem, że sytuacja, w której jesteś, jest bardzo trudna i stresująca zarówno dla ciebie, jak i dla twojej narzeczonej. To, że jesteś w konflikcie między lojalnością wobec twojej matki a pragnieniem niezależności i szczęścia z partnerem, może być bardzo ciężkie emocjonalnie.

Pamiętaj, że ważne jest, abyście jako para działać razem i wspierać się nawzajem w trudnych momentach. Dążcie do tego, aby wasz związek był miejscem wzajemnego szacunku, wsparcia i miłości.

Dzień dobry,
Stoi Pan przez ważnym dylematem i to normalne, że czuje się Pan przeciążony.
Z opisu sytuacji mozna odnieść wrażenie, że jest Pan w bardzo niekomfortowym rozdarciu pomiędzy lojalnością wobec mamy a budowaniem własnego, dorosłego życia i postawienia jasnych granic.
Szantaż emocjonalny - płacz, obarczanie odpowiedzialnością za swój stan psychiczny, to stawianie Pana w roli opiekuna emocjonalnego swojej mamy. To bardzo dla Pana wyczerpujące, a emocje mamy nie są Pana odpowiedzialnością, nawet jeśli jako syn, chce Pan być dla niej wsparciem.
Osoby, które mają silną potrzebę kontroli często nie przyjmują argumentów. Chodzi zatem o to, żeby zaczął Pan podejmować decyzje mimo sprzeciwu mamy.
Oczywiście chodzi też o to, by uznać emocje matki w swoich komunikatach, ale jednocześnie jasno stawiać granicę.
Pozwolę sobie podać przykład takiego postawienia granicy:
"Mamo, widzę że jest ci trudno z myślą o mojej wyprowadzce. Podejmuję ważną decyzję w moim dorosłym życiu i postanowiłem, że chcę zamieszkać z moją narzeczoną. Jeśli czujesz się źle, może warto byłoby porozmawiać ze specjalistą.”

Jeśli to dla Pana możliwe, zachęcam do rozmowy z psychologiem, która mogłaby pomóc Panu w stawianiu granic i radzeniu sobie z poczuciem winy.

Trzymam kciuki za pomyślne rozwiązanie sytuacji
Pozdrawiam serdecznie