Witam. Jestem osobą, która w wieku 15 lat pokonała anoreksję. Przynajmniej tak myslalam. Obecnie mam
Witam. Jestem osobą, która w wieku 15 lat pokonała anoreksję. Przynajmniej tak myslalam. Obecnie mam 25lat i 2 dzieci. Jestem w 3 ciąży (zaczął się 2 trymestr) z moim partnerem, którego naprawdę kocham. Jakiś czas temu stwierdzilam, że mój partner jest zbyt chudy. Patrząc na BMI i ogólny wygląd wcale tak nie jest. Ważył ok 85-90kg na ok 189 cm wzrostu. Zaczęło mi to przeszkadzać. Myślę, że jest to spowodowane faktem iż obecnie tyje przez ciążę. Moje tycie nie mo?na nazwać tyciem. Gdy dowiedziałam się, że jestem w ciazy bardzo się cieszyłam i ją to co chcialam. Przytyłam 2kg i na tym koniec. Zauważyłam, że zaokrągla mi się brzuszek i patrzyłam na jego idealnie płaski brzuch- chociaz w rzeczywistości nie jest aż tak idealnie płaski, po prostu obecnie mniejszy od mojego. Jestem w 4mscu ciąży i można powiedzieć, że nie przytyłam nic bo nie lubię, jak moj brzuszek jest grubszy od jego wiec nie wiem czy to będzie wyglądało na dalszym etapie ciazy. Nie głodzę się. Spożywam około 2200kcal na dobę. Zawsze interesowało mnie żywienie ponieważ chcialam zostać dietetykiem. Zostalam Ratownikiem Medycznym i poelegniarka. Ważę 48kg przy 158cm wzrostu. Dodam, że zawsze tyle ważyłam, nigdy ponad 50kg chyba, że do porodu bo nie jestem osobą, której łatwo przytyć. Bardzo szybko gubię nie robiąc nic. Najgorsze jest to, że gdy mój partner zmienił pracę i zaczął pracować na budowie to znacząco schudł. Przestal mnie pociągać fizycznie. Mimo swojej wagi czulam się masywna i malo kobieca. Zaczęłam pakować mu więcej jedzenia na które narzeka, że za dużo bardziej ciagle czuje się pełny ale je zeby nie sprawiać mi przykrosci. Obecnie wąż ponad swoją normalna wagę czyli ponad 89kg. Dochodziło do 92 jednak znowu schudł. Sama wiem, że przesadzam i, że potrafię się na nim wylądować jak chudnie bo zle dla mnie wygląda. Jedynie czasami jest między nami dobrze. Nie potrafię zjesc wiecej od niego na żaden posiłek. Zawsze patrze, żeby było mniej inaczej mam wielkie wyrzuty sumienia i zle sie ze sobą czuje. Gdy o nie je kolacji a ja jestem glodna to sama jej nie zjem. Ostatnio udaje mi się z tym walczyć ale nie jest dobrze. Nie lubię juz go rozbierać ani się do niego orzytulac bo uważam, że nie mam do czego. Na zdjęciach widzę, że wcześniej wyglądał szczuplej, ale na żywo tego nie dostrzegam. Sama nie wiem co robić. Boli mnie brak pociągu fizycznego do niego. Grubso faceci podobają mi się bardziej. Przestaliśmy że sobą sypiać a jak to robimy to jest bez czułości i miłości. Ja się czuję że sobą zle, że swoim ciałem i tak sam zle sie czuje z powodu tego, że nie je bo baaardzo lubię jesc. On zle sie czuje bo nie jest jak dawniej, wie, że mi się nie podoba i tez czuje się zle z ciągły jedzeniem. Mam już dość tych problemów. Chciałabym tylko, żeby ktoś wyraził swoją opinię na ten temat. Z psychologiem też się konsultowałam niejednokrotnie, jednak niewiele dają mi wizyty
4 odpowiedzi
Dziękuję za pytanie. Z listu czytam, że jest Pani pogubiona i dużo miejsca w Pani głowie zajmują myśli dotyczące jedzenia oraz wyglądu. Również przejmuje się Pani swoim związkiem. Zauważyła Pani, że partner Pani nie pociąga i próbuje coś z tym zrobić - ale to się nie udaje. Myśli kłębią się, rozrastają, a problem, jak nie znikał, tak nie znika. Skarży się Pani też, że terapia nie pomaga. Mało jest osób, które specjalizują się w obszarach związanych z karmieniem/jedzeniem i wpływem tychże na psychikę. Możliwe, że potrzebuje Pani ustalić plan działań z kimś, kto "siedzi" w tych tematach. W razie potrzeby zapraszam. Ale nim do tego dojdzie, to przypomnę, iż jedzenie pełni w życiu ludzi różne funkcje. Aspekt seksualny ma z nim tak samo dużo wspólnego, co troskliwość i macierzyństwo. Podobnie z kobiecymi rolami. Macierzyństwo nas zmienia i dokłada nam zadań, ale jest pięknym etapem w rozwoju osobistym. Podobnie z byciem w związku: z rolą żony/partnerki/gospodyni domowej. To wszystko wymaga świadomego działania - inaczej nie idzie wytrzymać. Są kobiety, które się poddają. Przecież nikt nas, kobiet, nie uczy, jak być żoną, mamą, partnerką. Karmienie wydaje się być naturalną i główną funkcją, przypisaną tym rolom. I nie ma od niej łatwej ucieczki. Podobnie z wyglądem. Ileż kobiet straciło zdrowie goniąc za modą?! Aktualny trend na płaski brzuch dziwnie przypomina dawny trend na wąską talię (gorsety itd). Piszę o tym, bo zastanawiam się, czy nie padła Pani ofiarą dziwnej obsesji: piękna, żywieniowej, na bycie fit? Ta zaś ma moc wpływać na inne sfery Pani życia i odbiera satysfakcję np. z bycia w związku. W tym obszarze łatwo pomoże terapeuta par (również zapraszam). Możliwe, że warto polecić Pani książkę "Obsesja piękna" Renee Engeln: wartościowa lektura z opisami licznych badań, z których wynika, że nie jest dobrze z tym całym trendem na płaski brzuch, urodę, fit jedzenie i pilnowanie diet... Samo przeczytanie książki dużo nie zmieni i nie uwolni Pani od natrętnych myśli, ale wierzę, że czasem jest tak, że potrzebujemy wiedzy, aby wiedzieć, co zmienić. I w tym sensie, ta książka ma potencjał w temacie, który Pani adresuje. Monika Kurdej
Witam Panią, najlepszą metodą psychoterapeutyczną w Pani przypadku byłyby psychodramy, w których odgrywałaby Pani role, tych sytuacji, których Pani nie lubi, i od których Pani ucieka. Skuteczność bardzo duża oraz jest to uczciwy sposób zmiany zachowań...
Z wpisu nie wynika, czego Pani potrzebuje. Można zdecydować się na terapię par, ale jeśli widzi Pani u siebie problem i chce się Pani nim zająć, polecam terapię poznawczo-behawioralną (zmiana zachowań, poznawanie swoich myśli automatycznych i schematów) lub psychodynamiczną (korekta przyczyny - dysfunkcji w strukturze osobowości, zachowania zmienią się same).
Dzień dobry, Dziękuję, że szczerze podzieliła się pani swoimi wyzwaniami związanymi z anoreksją, o której pani myślała, że ją pokonała i relacją z mężem, z pani relacją z jedzeniem i wyglądem ciała. Prowadziłam badania naukowe dotyczące relacji rodzinnych i obrazu ciała. Szuka pani pomocy. To pierwszy, ważny krok w kierunku oczekiwanej zmiany. Pracowałam z osobami, którym terapia pomogła lepiej odnaleźć się i funkcjonować w podobnych wyzwaniach. Jeśli jest pani zainteresowana - zapraszam do umówienia sesji online ze mną poprzez portal Znany Lekarz. Trzymam kciuki i pozdrawiam serdecznie.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



