Witam jak mam reagować na komentarze szczególnie dorosłych, którzy komentują wygląd mojego syna jak
Witam jak mam reagować na komentarze szczególnie dorosłych, którzy komentują wygląd mojego syna jak widzą jego twarz w piegach po lecie zaraz reagują ze ale go wysypało, albo ma piegowatą twarz, widzę że go to zawstydza nic nie mówi bo ma dopiero 8 lat ale boję się że przez te komentarze zacznie źle patrzeć na swój wygląd a wiadomo piegów nie idzie się pozbyć.
6 odpowiedzi
Dzień dobry. Zawsze można poprosić osoby, które komentują o zatrzymanie opinii dla siebie. W takim komunikacie dobrze jest mówić o własnych emocjach, np:"Trudno mi słuchać tego jak mówisz w taki sposób o moim dziecku, więc proszę Cie zachowaj ten komentarz dla siebie". Proszę pamiętać, że to okej stawiać granice. One regulują poczucie bezpieczeństwa w relacji, bo osoby wiedzą kiedy dane zachowanie w relacji jest okej, a kiedy nie :)
Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To bardzo delikatna sytuacja — z jednej strony chce Pani chronić syna, z drugiej nie ma się wpływu na to, co mówią inni ludzie. Takie komentarze, nawet jeśli wypowiadane bez złej intencji, mogą faktycznie podważać poczucie własnej wartości dziecka. W takich momentach warto reagować spokojnie, ale stanowczo, pokazując, że piegi nie są niczym złym. Można odpowiedzieć przy dziecku np.: „On ma piegi po lecie, to jego uroda — bardzo ładna zresztą.” Taki komunikat nie tylko zatrzymuje komentarz, ale też pokazuje dziecku, że Pani jest po jego stronie i że wygląd nie jest powodem do wstydu. Później, w rozmowie z synem, można powiedzieć coś prostego i wspierającego: „Niektórzy ludzie mówią różne rzeczy, bo nie rozumieją, że piegi to coś normalnego. Masz wyjątkową skórę, trzeba o nią dbać, ale nie ma w niej nic złego.” Warto też pamiętać, że dzieci uczą się patrzenia na siebie przez pryzmat rodziców. Jeśli widzi, że Pani akceptuje piegi — nawet jeśli to dla Pani trudne — on też łatwiej je zaakceptuje. Wszystkiego dobrego :)
Dzień dobry.To naturalne, że martwi się Pani o reakcje syna — dzieci w tym wieku bardzo silnie przeżywają komentarze dotyczące wyglądu, zwłaszcza gdy pochodzą od dorosłych. Warto więc pokazywać mu, że piegi są czymś całkowicie normalnym i stanowią jego indywidualną, wyjątkową cechę, a nie powód do wstydu. W rozmowach dobrze jest podkreślać, że piegi czynią go niepowtarzalnym, a także pokazywać przykłady znanych osób lub bohaterów z piegami, co może pomóc mu budować pozytywny obraz siebie. Najważniejsze jednak, by syn czuł w domu pełną akceptację i wsparcie — wtedy nawet nieprzyjemne komentarze z zewnątrz nie będą miały tak dużego wpływu na jego samoocenę. Jeśli zauważy Pani, że mimo to syn staje się coraz bardziej nieśmiały, unika kontaktu z innymi lub wstydzi się swojego wyglądu, warto rozważyć rozmowę z psychologiem dziecięcym. Specjalista pomoże mu zrozumieć i oswoić emocje oraz wzmocnić poczucie własnej wartości. Pozdrawiam serdecznie, mgr Elżbieta Kosik
1. Reakcja przy dziecku (natychmiastowa, spokojna) Nie warto milczeć — wtedy dziecko może pomyśleć, że komentarz był słuszny. Można odpowiedzieć krótko, z uśmiechem, ale stanowczo: • „To nie wysypka, tylko piękne piegi od słońca .” • „On ma piegi, bo tak wygląda jego skóra — i bardzo mu z nimi do twarzy.” • „Piegi są wyjątkowe, nie każdy je ma.” Taka reakcja pokazuje dziecku, że jego wygląd jest w porządku i że dorosły po jego stronie. 2. Po rozmowie — wzmocnić syna Po takiej sytuacji warto porozmawiać z synem sam na sam: • „Słyszałam, co powiedzieli, ale wiesz co? Piegi są czymś zupełnie normalnym — to znak, że masz jasną, wrażliwą skórę po słońcu. Niektórzy by chcieli mieć takie jak ty.” • Można też pokazać mu zdjęcia znanych osób z piegami (aktorzy, sportowcy) — by zobaczył, że to coś naturalnego i często uważanego za urokliwe. 3. Ważne przesłanie Nie chodzi o przekonywanie, że „piegi są piękne”, ale że każdy wygląd jest w porządku i że wartość człowieka nie zależy od wyglądu. Dzięki temu dziecko uczy się zdrowego dystansu do opinii innych. Pozdrawiam
Dzień dobry. Jako psycholożka uważam, że warto reagować, szczególnie że widzi Pani już zawstydzenie u syna. Ośmiolatek może jeszcze nic nie odpowiedzieć dorosłemu, ale bardzo dobrze słyszy komunikat: „moja twarz jest czymś, co ludzie od razu zauważają i komentują”. Nie chodzi o to, żeby przy każdym komentarzu robić awanturę. Najlepiej reagować spokojnie, krótko i naturalnie, tak aby jednocześnie postawić granicę i pokazać synowi: „mama nie uważa, że jest ze mną coś nie tak”. Na komentarz: „Ale go wysypało!” może Pani odpowiedzieć: „To nie wysypka, tylko jego piegi. Proszę nie komentować jego wyglądu.” Albo łagodniej: „Tak, ma dużo piegów. Taka jest jego uroda.” Jeżeli ktoś powie: „Ale piegowata twarz!” można odpowiedzieć: „Tak, ma piegi. Nie robimy z tego problemu.” A jeśli dana osoba robi to kolejny raz: „Widzę, że syn czuje się skrępowany takimi komentarzami. Proszę już nie komentować jego twarzy.” To wystarczy. Nie trzeba tłumaczyć ani usprawiedliwiać jego wyglądu. Bardzo ważne jest również to, co wydarzy się później między Panią a synem Jeżeli zobaczy Pani, że się zawstydził, można po wszystkim powiedzieć: „Widziałam, że było Ci niezręcznie, kiedy komentowali Twoją twarz. Nie musisz się z tego tłumaczyć. Masz po prostu piegi i nie ma w nich nic złego.” Może Pani również nauczyć go kilku prostych odpowiedzi: „Tak, mam piegi.” „Wiem.” „Nie chcę rozmawiać o mojej twarzy.” „Nie lubię, kiedy ktoś komentuje mój wygląd.” Nie chodzi o to, żeby ośmiolatek musiał sam walczyć z dorosłymi. Na tym etapie to przede wszystkim dorośli powinni chronić jego granice. Ale dobrze, żeby stopniowo wiedział, że również on może powiedzieć „nie chcę o tym rozmawiać”. Jednocześnie uważałabym na drugą skrajność — ciągłe zapewnianie: „Ale Ty masz śliczne piegi! Najpiękniejsze na świecie!” Jeżeli zaczniemy bardzo intensywnie przekonywać dziecko, że piegi są piękne, możemy niechcący dalej utrzymywać przekaz, że ich wygląd jest czymś niezwykle ważnym. Zdrowsze jest podejście neutralne: „Masz piegi. Ktoś ma ciemne włosy, ktoś jasne, ktoś piegi. Twoja twarz nie musi się wszystkim podobać, żeby była w porządku.” To bardzo silnie buduje odporność psychiczną. I jedna ważna rzecz dotycząca Pani własnych piegów Wspominała Pani wcześniej, że sama swoich piegów nie akceptuje. To właśnie tutaj warto być szczególnie ostrożną. Syn będzie znacznie bardziej obserwował jak mama traktuje własną twarz, niż słuchał wykładów o samoakceptacji. Jeżeli regularnie usłyszy: „Ja swoich piegów nie cierpię.” „Na szczęście mogę je zakryć.” „Bez makijażu źle wyglądam.” może bardzo łatwo dojść do: „Ja też mam piegi, tylko nie mogę ich zakryć, więc ze mną musi być coś nie tak.” Nie musi Pani udawać, że nagle pokochała swoje piegi. Wystarczy bardziej neutralny komunikat: „Ja czasem robię makijaż, bo tak lubię. Ale piegi są po prostu cechą mojej skóry.” Ochrona przeciwsłoneczna nadal jest ważna Proszę spokojnie stosować ochronę przeciwsłoneczną, ale najlepiej dla całej rodziny, a nie jako specjalny zabieg „na jego piegi”. Czyli: „Smarujemy twarz, bo chronimy skórę przed słońcem.” a nie: „Musisz się smarować, żeby nie mieć jeszcze więcej piegów.” To bardzo subtelna, ale psychologicznie ogromna różnica. Jeżeli zauważy Pani, że syn zaczyna mówić, że jest brzydki, nie chce się fotografować, próbuje zakrywać twarz, nie chce wychodzić do ludzi albo zaczynają go z tego powodu wyśmiewać rówieśnicy, wtedy warto zareagować wcześniej — również poprzez rozmowę ze szkołą, a w razie potrzeby z psychologiem dziecięcym. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z dziećmi i rodzicami nad budowaniem zdrowego obrazu ciała, odpornością na komentarze dotyczące wyglądu oraz nad tym, jak nie przenosić własnych kompleksów na dziecko. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat komentarzy dorosłych dotyczących wyglądu dzieci, body shamingu oraz tego, jak rodzic może reagować bez zawstydzania dziecka jeszcze bardziej. Najlepszy komunikat, jaki może Pani syn od Pani dostać, brzmi: „Widzę, że inni czasem komentują Twoje piegi. Nie musisz się z nich tłumaczyć. Twoja twarz jest w porządku taka, jaka jest, a jeśli ktoś przekracza Twoją granicę, pomogę Ci ją postawić.”
Dzień dobry. Rozumiem Pani obawy, ponieważ nawet pozornie niewinne komentarze dorosłych mogą sprawiać, że dziecko zaczyna postrzegać swój wygląd jako coś, co podlega ciągłej ocenie. Szczególnie określenie „ale go wysypało” może być dla ośmiolatka przykre i zawstydzające. Warto reagować spokojnie, ale stanowczo, najlepiej od razu przy synu. Może Pani powiedzieć: „To po prostu piegi. Nie komentujmy jego wyglądu” albo „Wolę, żebyśmy nie skupiali uwagi na jego twarzy”. Taka reakcja pokazuje dziecku, że ma prawo do szacunku i że mama potrafi stanąć w jego obronie. Później, na osobności, warto zapewnić syna, że piegi są naturalną cechą skóry i nie ma w nich nic złego. Nie trzeba jednak za każdym razem przekonywać go, że są piękne, ponieważ może to niepotrzebnie kierować jego uwagę na wygląd. Lepiej wzmacniać poczucie własnej wartości poprzez docenianie jego zainteresowań, umiejętności i charakteru. Można też stopniowo uczyć go prostych odpowiedzi, np. „Nie lubię, kiedy komentujesz moją twarz”. Najważniejsze, aby syn wiedział, że nie musi zmieniać swojego wyglądu ani tłumaczyć się z niego, żeby zasługiwać na akceptację.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Czy Twój przypadek jest podobny? Ci specjaliści mogą pomóc:
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




