W 2020 zaczęłam studia magisterskie, jednocześnie pracowałam jako specjalista ds. marketingu. Przed

Z tego, co opisujesz, doświadczasz intensywnych objawów wypalenia zawodowego, przewlekłego stresu oraz nasilonej nerwicy lękowej. Twój organizm i psychika są przeciążone, a sytuacja w pracy dodatkowo pogłębia te trudności. Widzisz, że nie czujesz satysfakcji z pracy, brakuje Ci motywacji, a jednocześnie masz trudność w określeniu, co chciałabyś robić. Z perspektywy terapii poznawczo-behawioralnej warto skupić się na kilku kluczowych aspektach: 1. Rozpoznanie źródła problemu Ważne pytanie, które warto sobie zadać: Czy to praca jako taka Cię wyczerpuje, czy konkretna branża i środowisko? Jeśli problemem jest sama praca w marketingu, warto przemyśleć zmianę kierunku zawodowego. Jeśli problemem jest przeciążenie obowiązkami, brak jasnych granic i chroniczny stres, warto popracować nad organizacją pracy i zdrowymi granicami. Jeśli masz poczucie, że każda praca będzie wywoływać podobne objawy, może być konieczna głębsza praca nad mechanizmami lękowymi i perfekcjonizmem. 2. Radzenie sobie z wypaleniem i lękiem Twoje objawy pokazują, że Twoje zasoby psychiczne i fizyczne są na wyczerpaniu. Wypalenie często pojawia się, gdy długo ignorujemy własne potrzeby i działamy ponad swoje siły. Krótkoterminowe strategie (na teraz): Zrób listę priorytetów – Nie musisz robić wszystkiego. Wybierz 2-3 rzeczy, które są najważniejsze, a resztę deleguj lub odłóż. Ogranicz nadmierne angażowanie się – Jeśli mówisz „tak” na wszystko, automatycznie tworzysz presję i przeciążenie. Zacznij odmawiać rzeczy, które nie są kluczowe. Możesz stosować formułę: „Nie mogę tego zrobić teraz, ale mogę wrócić do tego później”. Zadbaj o podstawy fizyczne – Sen, ruch, zdrowa dieta. Nawet minimalna poprawa tych obszarów może złagodzić objawy. Średnio- i długoterminowe strategie (co warto przepracować): Zastanów się, czy chcesz kontynuować tę pracę – Jeśli nie czujesz pasji i satysfakcji, może warto poszukać innej drogi. Czasem lęk przed zmianą trzyma nas w miejscu, które nam szkodzi. Pracuj nad myślami lękowymi – Jeśli masz tendencję do katastrofizacji („Jestem beznadziejna”, „Nic mi nie wychodzi”), warto uczyć się bardziej realistycznego podejścia. Możesz zadawać sobie pytanie: „Co powiedziałabym bliskiej osobie w takiej sytuacji?” Trenuj uważność i przerwy od pracy – Regularne, nawet krótkie przerwy pomagają uniknąć nadmiernego zmęczenia poznawczego i zwiększają efektywność. 3. Kwestia kierunku zawodowego Brak jasnego poczucia, co chcesz robić, jest naturalny. Możesz spróbować odpowiedzieć sobie na pytania: Co mnie naprawdę interesuje, niezależnie od presji otoczenia? Kiedy ostatnio czułam satysfakcję z wykonywanej pracy? Jakie aktywności sprawiają mi przyjemność, nawet jeśli nie zarabiam na nich pieniędzy? Jeśli nie masz jednoznacznej odpowiedzi, możesz potraktować to jako sygnał do eksploracji. Być może praca na etacie w marketingu nie jest dla Ciebie, a własna działalność jako grafik była bliższa Twoim preferencjom. 4. Czy warto skonsultować się z psychoterapeutą? Jeśli objawy lękowe, zmęczenie i poczucie wypalenia utrzymują się od dłuższego czasu, rozważ terapię poznawczo-behawioralną. Może pomóc Ci w: Opracowaniu strategii radzenia sobie ze stresem i lękiem Pracy nad ograniczającymi przekonaniami (np. „muszę być perfekcyjna”, „nie mam prawa się mylić”) Lepszym zrozumieniu, czego naprawdę chcesz od życia zawodowego Twoje objawy wskazują na wypalenie zawodowe i przeciążenie psychiczne. Kluczowe działania, które możesz podjąć: Ograniczenie nadmiernego zaangażowania w pracy i ustalenie priorytetów. Praca nad myślami lękowymi i unikaniem nadmiernego analizowania. Zastanowienie się nad kierunkiem zawodowym – czy chcesz zostać w tej branży, czy poszukać czegoś innego? Wprowadzenie krótkich przerw i nawyków redukujących stres (ruch, lepsza higiena snu). Rozważenie wsparcia terapeutycznego, jeśli objawy nie ustępują. Nie jesteś w tym sama i masz możliwość wprowadzenia zmian, które poprawią Twoje samopoczucie. Możesz zacząć od małych kroków, aby odzyskać poczucie kontroli nad swoim życiem zawodowym i emocjonalnym.

Dzień dobry, rozumiem, że opisane objawy – poczucie wypalenia, niepokój, brak motywacji i trudność w odnalezieniu sensu w pracy – mogą świadczyć o znacznym przeciążeniu emocjonalnym i dezorientacji w wyborze drogi zawodowej. W takiej sytuacji warto najpierw zadbać o swoje zdrowie psychiczne i rozważyć ponowną konsultację z psychiatrą lub psychologiem, aby ocenić, czy intensyfikacja objawów nerwicy nie wymaga modyfikacji leczenia lub intensywniejszej terapii. Następnie wskazana może być rzetelna analiza ścieżki zawodowej w oparciu o własne zainteresowania i talenty. Połączenie profesjonalnego wsparcia (psychoterapii i ewentualnie farmakoterapii) z krokami prowadzącymi do odnalezienia bardziej pasującej Pani ścieżki kariery jest często kluczowe dla odzyskania równowagi. Warto też pracować nad wyznaczaniem własnych granic i asertywnością (np. w zakresie zgadzania się na dodatkowe obowiązki), wprowadzać krótkie przerwy regeneracyjne oraz w miarę możliwości ograniczać bodźce stresujące w pracy. Jeżeli objawy będą się utrzymywać lub nasilać, proszę nie zwlekać z sięgnięciem po wsparcie – zarówno psychologiczne, jak i doradcze – które pozwoli wypracować skuteczne sposoby radzenia sobie z obciążeniem emocjonalnym i wątpliwościami zawodowymi.

Dziękuję, że podzieliłaś się tym, co obecnie przeżywasz. Widzę, że masz za sobą wiele zmian – zarówno zawodowych, jak i osobistych – i że od dłuższego czasu próbujesz znaleźć swoją drogę, jednocześnie zmagając się z silnym przeciążeniem emocjonalnym i objawami nerwicy lękowej. To zrozumiałe, że czujesz się wyczerpana i zagubiona. Co może się dziać? * Przeciążenie i wypalenie – Twoje objawy (chroniczne zmęczenie, drażliwość, prokrastynacja, wycofanie społeczne, brak motywacji) wskazują na wyczerpanie psychiczne. Możliwe, że od dłuższego czasu funkcjonujesz na wysokim poziomie stresu, a organizm wysyła Ci sygnały, że potrzebuje odpoczynku i zmiany podejścia. * Lęk przed podejmowaniem decyzji – zmienność ścieżek zawodowych może wynikać z niepewności, co do własnych potrzeb i pragnień. Wspominasz, że marketing nie jest Twoją pasją, ale wciąż do niego wracasz – być może dlatego, że daje Ci poczucie bezpieczeństwa. * Nadmierna presja na odnalezienie "swojego powołania" – wiele osób czuje, że „powinny” mieć jasno określoną ścieżkę kariery, ale w rzeczywistości proces odnajdywania tego, co nam pasuje, jest długotrwały i nie zawsze musi prowadzić do jednej konkretnej odpowiedzi. * Nerwica lękowa – niepokój, nadmierne analizowanie, kołatanie serca i unikanie interakcji mogą być objawami nasilonego lęku, który dodatkowo wpływa na Twoją motywację i poczucie kompetencji. Wiele objawów jest zbieżna z wzorcami DDA, z którymi wychodzi się z dysfunkcyjnej rodziny, a ponieważ mogę przeanalizować tylko wycinek z Twojego opisu, uświadom sobie czy były takie aspekty w Twoim dzieciństwie, które mogą wpływać na Twoją emocjonalność i sposób reakcji i zachowań. Co możesz zrobić? 1. Zatrzymaj się i sprawdź, czego naprawdę potrzebujesz. Spróbuj przez chwilę odłożyć presję znalezienia idealnej drogi i skupić się na tym, co daje Ci poczucie spokoju i satysfakcji tu i teraz. Może warto zapytać siebie: Czy obecna praca jest dla mnie źródłem rozwoju, czy tylko obowiązkiem? Czy możliwe, że mój organizm i umysł dają mi sygnały, że potrzebuję odpoczynku, a nie kolejnej zmiany? 2. Zacznij od małych zmian zamiast wielkich decyzji. Może warto ustalić granice w pracy i ograniczyć nadmierne angażowanie się. Możesz też testować różne ścieżki zawodowe, nie rzucając wszystkiego od razu. 3. Praca z lękiem i stresem: -Zastosuj techniki relaksacyjne – medytacja, ćwiczenia oddechowe, joga mogą pomóc w redukcji napięcia. -Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) – może pomóc w zmianie schematów myślowych, które powodują lęk i zwątpienie w siebie. -Jeśli objawy są bardzo nasilone, warto skonsultować się z psychiatrą, aby ocenić, czy wsparcie farmakologiczne byłoby pomocne. 4. Ustal priorytety i nie rób wszystkiego naraz -Jeśli czujesz, że zbyt wiele spraw wymaga Twojej uwagi, spróbuj skupić się najpierw na regeneracji, a dopiero potem na decyzjach zawodowych. -Zastanów się, czy na pewno musisz od razu wiedzieć, co chcesz robić w życiu, czy może pozwolisz sobie na stopniowe odkrywanie tego bez presji? Z pewnością psychoterapia może pomóc Ci odkryć, skąd bierze się lęk, niepewność zawodowa i zmęczenie oraz nauczyć Cię strategii radzenia sobie z nimi, a psychiatra może pomóc, jeśli objawy nerwicy lękowej są silne i utrudniają Ci codzienne funkcjonowanie. Twoja historia pokazuje, że masz w sobie ogromną siłę i determinację – podejmujesz decyzje, wracasz do pracy, próbujesz różnych ścieżek. Teraz może być czas, by spojrzeć na siebie z większą łagodnością i zastanowić się, czego naprawdę potrzebujesz – nie tylko na poziomie zawodowym, ale też emocjonalnym. Z pozdrowieniami, Paulina Pankiewicz

Dzień dobry. Nie ma pewnie jednej prostej odpowiedzi na pytanie "Co zrobić?" Każdy jest inny i dla każdego funkcjonalne i pomocne będą inne czynniki. Jeżeli chciałabyś to zachęcam do spotkania ze specjalistą, który wspólnie z Tobą pomoże Ci znaleźć to co będzie dla Ciebie najbardziej pomocne :)

Dzień dobry.Ciężko sobie wyobrazić, jak męczące jest codziennie dźwigać bezsenność, kołatania serca, „mgłę” w głowie i poczucie, że praca nie daje żadnego sensu — w takim stanie nawet zwykły telefon potrafi ścisnąć żołądek. To nie jest lenistwo ani „brak charakteru”, ciało i psychika są po prostu długo w trybie alarmu. Mimo leczenia nerwicy lękowej to, co Pani opisuje, może też układać się w obraz wypalenia i/lub obniżonego nastroju — często idą w parze ze stresem zawodowym i ciągłym staraniem się „być wystarczającą”. Widzę też, jak trudno Pani znieść presję odpowiedzialności i jednocześnie mówić „tak” na wszystko, bo wtedy rośnie lęk, a potem wstyd z tego, że nie da się rady, wiele osób przechodzi ten sam zakręt. Dobrze byłoby dać sobie przyzwolenie na zatrzymanie i urealnienie oczekiwań — zanim Pani „doda” kolejne zadania, warto coś „odjąć”, choćby w głowie. Pomocne są dwie równoległe ścieżki: po pierwsze, konsultacja z psychiatrą pod kątem dalszego planu leczenia (czasem trzeba je dostroić), ewentualnie z lekarzem rodzinnym, by wykluczyć czynniki somatyczne nasilające zmęczenie. Po drugie, stałe wsparcie psychoterapeutyczne, gdzie spokojnie przyjrzy się Pani temu, co się dzieje pod spodem: lękowi przed oceną, trudności z granicami, niepewności, co robić w życiu — bez pośpiechu, z troską o siebie. Ma Pani prawo szukać dla siebie pracy i tempa życia, które nie będą Pani ranić, nie trzeba dziś decydować o całej przyszłości, wystarczy zrobić dla siebie miejsce na oddech i wsparcie. Życzę Pani życzliwości dla siebie i małych kroków, po których wraca spokój i jasność. Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała