Sytuacja wyglada tak ,ze corka bardzo koncenrtuje sie na brzuchu i twarzy ciagle zaciska pasek od sp

Dzień Dobry Pani.

A zatem sytuacja przedstawia się następująco: córka ujawnia przekonania dotyczące swojego ciała, które w Pani ocenie rozmijają się z rzeczywistością, dodatkowo był czas, że mniej jadła, następnie zwiększyła ilości posiłków, jednak zaczęła prowokować wymioty.

Waga 60 kg przy wzroście 183 według wskaźnika BMI sytuuje się poniżej normy i oznacza niedowagę (!).

Na podstawie przedstawionych przez Panią danych można przypuszczać, że córka wymaga konsultacji diagnostycznej, której celem powinno być zweryfikowanie, czy nie cierpi na zaburzenia odżywiania. W powszechnej wiedzy bulimia dotyczy pacjentek, które wymiotują, zaś anoreksja osób głodzących się. Nie do końca tak jest. Kryterium różnicowym jest stosunek dziewczyny do ciała - na ile stwierdza, że "jest gruba", choć obiektywnie rzecz ma się inaczej /domyślam się, że to Pani miała na myśli pisząc o dysmorfofobii/, na ile dostrzega, że "nie jest gruba", jednak trudno jej zrezygnować z pewnych nawyków, rytuałów. Fakt ten jest ważny dla diagnozy i dalszej strategii leczenia.

Zalecałabym wizytę u dobrego psychoterapeuty, który specjalizuje się w pracy z osobami z zaburzeniami odżywiania.

Pozostałe tematy, które Pani przywołuje - przywiązywanie uwagi do włosów, makijażu, to prawdopodobnie sygnały problemów z poczuciem własnej wartości, które też są częścią w/o.

Pyta Pani jaki rodzaj terapii powinien być zastosowany.
Decyzję podejmie specjalista po konsultacji. Są zróżnicowane i sprawdzone metody leczenia tego typu problemów, objawów.
Najważniejsze, by terapeuta postawił rzetelną diagnozę i był osobą z doświadczeniem w pracy z tego typu zaburzeniami.

Radziłabym nie zwlekać. Zaburzenia odżywiania to poważna sprawa. Potrafią zniszczyć zdrowie.

Powodzenia.

Agata Maria Aleksińska, psycholog, psychoterapeuta, Warszawa, Włocławek

Szkoda, że nie napisała Pani w jakim wieku jest córka i co się dzieje w Państwa rodzinie. Zachęcam do podjęcia terapii rodzinnej (nurt systemowy), ponieważ "problem córki" może być tematem zastępczym dla innego problemu, który dzieje się w rodzinie, a o którym nie "wolno/wypada" rozmawiać. Powodzenia!

Opisane przez Ciebie zachowania mogą wskazywać na poważne zaburzenia związane z postrzeganiem własnego ciała i relacją z jedzeniem, takie jak dysmorfofobia (zaburzenie postrzegania własnego ciała) lub zaburzenia odżywiania, takie jak bulimia. Ważne jest, aby pamiętać, że tylko wykwalifikowany specjalista, taki jak psychoterapeuta czy psychiatra, jest w stanie postawić dokładną diagnozę po dokładnym wywiadzie i ocenie stanu pacjenta.

W przypadku terapii ważne jest indywidualne podejście do pacjenta. Terapeuta może zdecydować się na zastosowanie różnych podejść terapeutycznych w zależności od potrzeb i problemów pacjenta, takich jak:

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): Jest to jedna z form terapii, która może być bardzo skuteczna w leczeniu zaburzeń odżywiania i dysmorfofobii. Pomaga ona w identyfikacji i zmianie negatywnych wzorców myślenia oraz zachowań, które przyczyniają się do problemu.

Terapia skoncentrowana na emocjach (EFT): Może pomóc w lepszym zrozumieniu i radzeniu sobie z emocjami, które mogą przyczyniać się do zaburzeń odżywiania i dysmorfofobii.

Terapia interpersonalna: Skupia się na poprawie relacji interpersonalnych i komunikacji, co może być pomocne, gdy problemy te są związane z relacjami i interakcjami społecznymi.

Terapia rodzinną: Czasami może być przydatna, szczególnie w przypadku młodszych osób, gdzie wsparcie i zaangażowanie rodziny mogą odegrać kluczową rolę w procesie leczenia.

Wsparcie w zakresie żywienia i odżywiania: Często ważne jest włączenie do zespołu terapeutycznego dietetyka specjalizującego się w zaburzeniach odżywiania, który pomoże w opracowaniu zdrowego planu żywieniowego i odbudowie zdrowego stosunku do jedzenia.

Ważne jest, aby pamiętać, że terapia jest procesem i może wymagać czasu. Ważne jest, aby być cierpliwym i wspierającym wobec córki w trakcie jej leczenia. Równie kluczowe jest to, aby sama zainteresowana była gotowa na leczenie i chciała w nim uczestniczyć. Zachęcam do jak najszybszego skonsultowania się z odpowiednim specjalistą, który będzie w stanie dokładnie ocenić sytuację i zaproponować odpowiedni plan terapeutyczny.