Stany lękowe u 3,5 letniej dziewczynki?

Witam serdecznie

Jestem mamą 3,5 letniej dziewczynki, która od września rozpoczęła swoją przygodę z przedszkolem. Od początku bardzo jej się tam podobało i każdego dnia biegła tam z uśmiechem na ustach. Córka nigdy na nic się nie skarżyła, zawsze była radosna, uśmiechnięta i otwarta. Zaczęła mówić kiedy miała 1,5 roku, dlatego nigdy nie mieliśmy problemów z porozumieniem się z nią. Jednak od ok. tygodnia wszystko zmieniło się o 180 stopni. Wychowawczynie twierdzą, że płacze bez żadnego powodu, jest smutna i przygnębiona. Nie potrafią jej uspokoić, nie chce się niczym zająć tylko cały czas mówi, że chce do mamy, do domu. Zaczęła tez bardzo narzekać na bolący brzuszek, codziennie. Nieustannie "skubie" też paznokcie u rączek. Byliśmy u pediatry, zrobiliśmy badanie USG i okazało się, że z brzuszkiem wszystko jest ok. Problem z zachowaniem córki pojawił się tuż po tym, kiedy powiedzieliśmy jej o śmierci dziadka, z którym była bardzo związana. Dziadek zajmował się córką od 2-go roku życia, czyli przez prawie 1,5 roku. Podejrzewamy, że córka boi się, że i nas może nagle stracić i stąd te lęki. Zapytała mnie nawet, czy jak tata poszedł do pracy to też "zniknie"? Staramy się jej to wszystko spokojnie wytłumaczyć, zapewniamy, że zawsze odbierzemy ją z przedszkola po obiedzie, że nigdy nie zostanie sama, ale to nie pomaga. Dzisiaj też od rana narzekała na bolący brzuszek i zaczęła płakać zaraz po wyjściu z domu. Nie wiemy już co robić, jak jej pomóc. Ona jest nad wyraz wrażliwą dziewczynką i bardo przeżywa wszystko, co się wokół niej dzieje. Bardzo proszę o pomoc. Czy w takiej sytuacji konieczna jest pomoc psychologa dziecięcego, czy trzeba to po prostu spokojnie przeczekać?