Potrzebuję pomocy

Od zawsze moja sytuacja rodzinna była ''skomplikowana''. Jakoś sobie radziłam, choć bywało różnie. Czasami, gdy było bardzo źle, eksperymentowałam, aby jakoś sobie ulżyć. Najpierw głupio, robiąc jakieś niewidoczne ryski na skórze. Bolało, więc przestawałam. Złamałam się, gdy zaczęłam chodzić do liceum. Sięgnęłam po ostre przedmioty. Najpierw był nadgarstek, ale szybko pojęłam, że to nie jest dobre miejsce. Potem było całe ciało.
Teraz jestem już dorosła i mam za sobą ten czas, jednak nie mogę powiedzieć, że odcięłam się od niego. Czasem znowu zdarzają mi się akty autoagresji. Nie okaleczanie się nawet, czasami po prostu powodowanie bólu w różny sposób. Choć w moim życiu pozornie wszystko się układa, zupełnie nie widzę w tym sensu. Dobry nastrój jest u mnie rzadkością i trwa może z kilka godzin. Martwi mnie wszystko, czasami nawet wyjście do sklepu czy na uczelnię. Nie mam siły rano wstać z łóżka, ciągle się boję bycia ocenianą, żyję w strachu, że ktoś się dowie, jak żyję i na zawsze się ode mnie odwróci.
Nie mam z kim o tym porozmawiać, mam wrażenie, że każdy pomyśli, że sobie to wymyśliłam. Ale ja naprawdę, nie wiem ile wytrzymam. Zaczęłam rozmyślać, znacznie intensywniej, co by było, gdybym nie istniała. Boję się, że pewnego dnia, znikną mi już wszelkie hamulce i zrobię sobie coś poważnego.
Czy moje odczucia mogą wynikać z jakiegoś zaburzenia? Co powinnam zrobić, gdzie się udać?