Potrzebuje pilnej pomocy odnośnie mojej internetowej, trzynastoletniej przyjaciółki. Znamy się już p

Wzięłaś na siebie ogromną odpowiedzialność - zwłaszcza biorąc pod uwagę Twój wiek (zakładam, że jest podobny do wieku przyjaciółki, o której piszesz).
Musisz zdać sobie sprawę z tego, że niewiele tutaj zależy od Ciebie, a zupełnie nic nie jest Twoją odpowiedzialnością!
To cudownie, że starasz się wesprzeć koleżankę. Niemniej, kiedy czytam to, co napisałaś widzę dużo Twojego zmęczenia sytuacją i bezsilności. Piszesz nawet, że zarywasz noce, żeby pomóc. A kto zadba o Ciebie?
Wybacz, że napiszę - pomimo Twojej prośby:
Po pierwsze, Twoja przyjaciółka potrzebuje profesjonalnego wsparcia psychologicznego "na żywo". Nikt nie ma magicznej różdżki, aby zaocznie jej pomóc, a tym bardziej Tobie przekazać, jak Ty miałabyś jeszcze bardziej niż dotychczas ją wesprzeć.
Po drugie, Ona sama musi chcieć sobie pomóc. Bez tego, choćbyś stanęła na rzęsach, nic nie zrobisz - niczego nie zrobisz za nią.
Po trzecie, rzeczywiście przydałoby się, żeby do psychologa udała się z tatą. Nie wiem, jaka jest ich relacja, czy też ogólnie sytuacja rodzinna, ale włączenie go przynajmniej do jakiegoś stopnia z pewnością jest potrzebne. Rozumiem, że obawiasz się, że Twoja ingerencja w tym kierunku ją zezłości albo, że poczuje się zdradzona, niemniej z mojego doświadczenia wynika, że ludzie wcześniej czy później orientują się, że ktoś zrobił coś czego nie chcieli w ich najlepszym interesie, bo się martwił i chciał pomóc. Myślę, że w Waszym wypadku może być podobnie.
I najważniejsze, postaraj się zadbać o siebie w tej trudnej sytuacji! Czy Ty masz komu opowiedzieć o swoich zmartwieniach (również tych związanych z przyjaciółką)? Czy dostajesz wystarczające wsparcie? Nie bierz, proszę, zbyt wielkiej odpowiedzialności na siebie. Sama jesteś wciąż dzieckiem. To, że starasz się wspierać przyjaciółkę jest piękne, jednak pamiętaj, że dbanie o jej życie nie jest Twoim obowiązkiem.
Mam nadzieję, że wszystko dobrze się ułoży (nawet jeśli nie będzie łatwo)!

Pamiętaj, że w tej sytuacji jesteś dzieckiem, a nie osobą dorosłą, która powinna zajmować się zdrowiem i życiem przyjaciółki. Rozumiem, że jest ona dla Ciebie istotna i chciałabyś zobaczyć ją szczęśliwą, ale Twoja przyjaciółka także musi chcieć mieć chęć walki i zmiany na lepsze, żeby to w ogóle się udało. Czy próbowałaś powiedzieć jej wprost, że bardzo się o nią martwisz, że przez to masz dużo okropnych myśli, że przeraża Cię myśl o tym, jak może wyglądać przyszłość i ogólnie: jak ta cała sytuacja się na Tobie odbija? Może to będzie klucz żeby do niej dotrzeć?
W sytuacji zagrożenia życia i zdrowia psycholog musi pewne rzeczy powiedzieć opiekunowi prawnemu (bez szczegółów), ale może warto byłoby, aby przyjaciółka poprosiła o wspólną rozmowę z tatą w celu przekazania wiadomości zwrotnej, żeby ustalić plan działania i cele terapeutyczne? Mam świadomość, że odebranie elektroniki nie jest sposobem, by w pełni pomóc dziecku - ale wystarczy poruszyć ten temat z psychologiem, aby później on poruszył go z rodzicem :) Psycholog nie ma być wrogiem! :)