Ojciec moich corek nas zostawil i nie mamy z nim kontaktu od prawie 3 lat, poznalam nowego cudownego

Szanowna Pani,
jeżeli odpowiada to Pani, Pani partnerowi oraz córkom, nie widzę przeciwwskazań do tego, by nazywały go tatą. Ważne jest to, by kierować się tym, co służy dzieciom.
W przyszłości może zostać to zmodelowane - przyjdzie czas na rozumienie kim jest ojciec biologiczny a kim ojczym. Natomiast dziś może wiązać się to z poczuciem bezpieczeństwa córek, dlatego proszę zgodnie ze swoja matczyną intuicją i dobrem dziecka pokierować tak, jak wszyscy Państwo sobie tego życzycie.

Dzień dobry,

czytając Pani wiadomość, czuć dużo ciepła i uważności – zarówno wobec córek, jak i nowego partnera. To bardzo ważne, że tworzą Państwo relację, w której jest bliskość i poczucie bezpieczeństwa.

To, że dziewczynki same chcą mówić do niego „tato”, często jest wyrazem tego, że czują się przy nim dobrze, bezpiecznie i widzą w nim ważną, opiekuńczą osobę. To naturalne, że dzieci nazywają relacje tak, jak je przeżywają – bardziej sercem niż „formalnie”.

Jednocześnie warto podejść do tego tematu spokojnie i z uważnością. Nie chodzi o to, żeby coś na siłę zatrzymywać, ale też żeby dać temu procesowi czas i przestrzeń, bez pośpiechu. Dla dzieci słowo „tato” niesie duże znaczenie emocjonalne.

Można delikatnie sprawdzić:
– co dla nich oznacza to słowo,
– jak rozumieją tę relację,
– czy to jest bardziej potrzeba bliskości, czy też próba „wypełnienia” braku.

Czasem pomocne jest też wprowadzenie czegoś pośredniego (np. imienia, czułego określenia), żeby zobaczyć, jak ta relacja się dalej rozwija i umacnia.

Najważniejsze jest to, żeby dziewczynki miały poczucie stabilności i bezpieczeństwa – a to buduje się przede wszystkim poprzez codzienną obecność, przewidywalność i relację, nie tylko poprzez nazwę.

Jeśli ma Pani w sobie wątpliwości, to bardzo dobrze, że się one pojawiają – to oznacza, że chce Pani podejść do tego odpowiedzialnie i z troską o dzieci.

Zapraszam Panią na konsultację – online lub w gabinecie. Możemy spokojnie przyjrzeć się tej sytuacji, potrzebom córek i zastanowić się, jak to poprowadzić w sposób dla nich najbezpieczniejszy emocjonalnie.

Z pozdrowieniami,
Kornelia Cichoń
Psycholożka