Od około 10 lat mam duże problemy z pozbywaniem się rzeczy, wyrzucaniem śmieci. Chcąc normalnie wyrz

10 lat to długa relacja z objawem, pewnie oprócz trudności, daje Panu jakąś "satysfakcję". Chętnie pomogę przyjrzeć się skąd się pojawił ten symptom i jak można go zmienić. Zapraszam na Skype.
Pozdrawiam

Witam serdecznie, niestety nic nie napisał Pan o tym jaką diagnozę postawili Panu różni psychiatrzy. Pana opis jest zbyt lakoniczny aby coś Panu poradzić. Byłaby to czysta spekulacja.
Dlaczego psychoterapeuci odmawiali leczenia to też jest zagadka.
Jeżeli Pan chce podejmę się jeżeli nie leczenia to przynajmniej postawienia diagnozy. Tylko musi się Pan zgłosić.Pozdrawiam

Szanowny Panie,
Dziękuję, że napisał Pan o swoim doświadczeniu – to bardzo ważne i odważne, szczególnie że opisuje Pan coś, co od wielu lat powoduje cierpienie i utrudnia codzienne funkcjonowanie.
To, co Pan opisuje – silny lęk i dyskomfort przy wyrzucaniu rzeczy, przymus ich zatrzymywania czy podnoszenia przedmiotów z ziemi – może przypominać objawy zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych (OCD) lub zaburzenia gromadzenia (hoarding disorder). Świadomość irracjonalności tych zachowań przy jednoczesnym braku możliwości ich powstrzymania to częsty i bardzo obciążający element tych trudności.
To, że dotychczasowe leczenie farmakologiczne nie przyniosło wystarczającej poprawy, nie oznacza, że jedyną opcją jest leczenie szpitalne. Hospitalizacja jest konieczna głównie wtedy, gdy objawy całkowicie uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie, pojawiają się myśli samobójcze lub nie jest Pan w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwa.
W innych przypadkach bardzo dobre efekty przynosi terapia poznawczo-behawioralna (CBT), szczególnie jej forma ERP (Exposure and Response Prevention) – czyli terapia oparta na stopniowym oswajaniu lęku bez wykonywania przymusowych czynności. Pomocne bywają też elementy terapii schematów czy terapii akceptacji i zaangażowania (ACT), które pomagają radzić sobie z napięciem, poczuciem winy i potrzebą nadmiernej kontroli.
Warto poszukać psychoterapeuty, który specjalizuje się w pracy z OCD lub zaburzeniami lękowymi – najlepiej z doświadczeniem w pracy z przymusami i gromadzeniem. Czasem terapeuci odmawiają pomocy na początku, jeśli uznają, że objawy wymagają stabilizacji farmakologicznej, ale to nie oznacza, że nie znajdzie Pan odpowiedniego wsparcia.
Jeśli czuje Pan, że objawy są bardzo nasilone, proszę porozmawiać z psychiatrą o możliwości leczenia na oddziale dziennym psychiatrycznym, gdzie można otrzymać intensywną pomoc bez konieczności całodobowego pobytu.
Najważniejsze – proszę nie rezygnować z dalszego szukania pomocy. To, że ma Pan świadomość swoich objawów i ich wpływu na życie, to już duży krok w stronę poprawy.
W razie nasilenia kryzysu emocjonalnego warto zgłosić się do Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym lub najbliższego ośrodka interwencji kryzysowej.
Z odpowiednią terapią i wsparciem możliwe jest stopniowe odzyskanie spokoju, poczucia wpływu i komfortu w codziennym życiu.
Życzę Panu dużo siły i łagodności wobec siebie.
Serdecznie pozdrawiam,
OBiałek