Od jakiegoś pół roku bardzo nasilił się ten problem. Mam problem z ciągłym myśleniem. Negatywnym w r
Od jakiegoś pół roku bardzo nasilił się ten problem. Mam problem z ciągłym myśleniem. Negatywnym w różnych sytuacjach. Jak siedzę na koncercie to zamiast myśleć o muzyce i się zrelaksować siedzę i zastanawiam się czy nie zacznie boleć mnie brzuch czy nie zacznę kaszleć czy nie zemdleje itd. Czasem mam wrażenie że te myśli nie są moje bo ja bym tak nie pomyślała bo nie ma to sensu. Nie wiem czy udać się z tym na terapię czy lepiej do psychiatry.
10 odpowiedzi
Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pani opisuje – uporczywe, natrętne myśli i trudność w skupieniu się na „tu i teraz” – brzmi jak coś, co może bardzo utrudniać codzienne funkcjonowanie. Sam fakt, że myśli pojawiają się wbrew Pani woli i wywołują niepokój, pokazuje, że warto poszukać wsparcia. Najlepszym rozwiązaniem byłaby konsultacja u psychoterapeuty, ponieważ można tam pracować nad strategiami radzenia sobie z lękiem i natłokiem myśli. Równolegle, dobrze byłoby też umówić się na wizytę u psychiatry – nie po to, żeby od razu zaczynać leczenie farmakologiczne, ale żeby upewnić się, że całość objawów zostanie dobrze oceniona. Często łączenie terapii i, jeśli jest potrzebna, farmakoterapii, daje najlepsze efekty. Wszystkiego dobrego :)
To, co opisujesz, brzmi bardzo charakterystycznie dla zaburzeń lękowych, szczególnie dla natrętnych myśli lękowych. To, że masz wrażenie, jakby te myśli “nie były twoje”, to typowy objaw - wiele osób z takimi problemami opisuje to podobnie. Co się dzieje: • Twój umysł “skanuje” otoczenie w poszukiwaniu potencjalnych zagrożeń • Zamiast cieszyć się chwilą, jesteś w stanie ciągłej czujności • Te myśli stają się automatyczne i trudne do kontrolowania Odnośnie pomocy - moja rekomendacja: Zacznij od psychiatry, szczególnie jeśli: • Problem nasilił się znacząco w ciągu pół roku • Myśli są bardzo uporczywe i trudne do zatrzymania • Wpływają na twoją codzienną jakość życia Psychiatra może: • Postawić właściwą diagnozę • Rozważyć leczenie farmakologiczne (często bardzo skuteczne przy lęku) • Skierować na odpowiednią terapię Następnie terapia - najlepiej terapia poznawczo-behawioralna (CBT), która jest szczególnie skuteczna przy natrętnych myślach lękowych. Dlaczego warto działać szybko: • Im dłużej trwa, tym bardziej się utrwala • Leczenie jest bardzo skuteczne przy takich objawach • Możesz wrócić do normalnego funkcjonowania Tymczasowo: • Nazywaj te myśli “myślami lękowymi”, nie swoimi • Gdy się pojawią, spróbuj skupić się na tym, co robisz w danej chwili • Nie walcz z nimi agresywnie - to je wzmacnia To nie jest twoja wina i da się to wyleczyć. Pierwszy krok to umówienie wizyty.
Szanowna Pani, opisywane przez Panią negatywne natrętne myśli, które pojawiają się regularnie w różnych sytuacjach, mogą mieć podłoże lękowe lub emocjonalne. W przypadku takich trudności często możemy mieć poczucie, że te myśli nie są nasze, są w pewnym sensie obce, ponieważ zdajemy sobie sprawę z ich irracjonalności, jednocześnie nie mogąc się od nich odpędzić. Dzieje się tak, ponieważ są one formą manifestacji lęku lub trudnych emocji, a te z kolei "nie przemawiają" w języku racjonalnego myślenia. W takich przypadkach kluczowe jest ustalenie przyczyn i mechanizmów podtrzymujących pojawianie się negatywnych myśli. Pomocne mogą być także techniki oparte na mindfulness, ułatwiające uzyskanie wglądu i dystansowanie się od myśli, które sprawiają dyskomfort. Warto także rozważyć naukę nowych sposobów regulowania emocji, w tym ćwiczeń relaksacyjnych. Zdecydowanie warto udać się na konsultację do psychologa i/lub psychiatry, szczególnie jeśli problem jest mocno nasilony i znacząco utrudnia codzienne funkcjonowanie. Współpraca ze specjalistą pomoże Pani zrozumieć charakter i przyczyny pojawiających się trudności oraz dobrać odpowiednie strategie terapeutyczne i ewentualne leczenie farmakologiczne.
Dzień dobry, opisana przez Panią trudność wymaga dokładnego omówienia z lekarzem psychiatrą, który będzie mógł postawić diagnozę i wskaże adekwatną ścieżkę leczenia. Zachęcałabym do zapisania się do specjalisty, który wzbudzi Pani zaufanie i będzie miał też możliwość skierowania na psychoterapię do konkretnego terapeuty. Czyli najlepiej udać się do miejsca, gdzie razem współpracują lekarze psychiatrzy i psychoterapeuci.
Szanowna Pani, Opisane przez Panią trudności – natrętne, negatywne myśli, które pojawiają się w sytuacjach, w których powinna Pani czuć spokój i przyjemność – wskazują na nasilony lęk i mogą być objawem zaburzeń z kręgu lękowych (np. uogólnionego zaburzenia lękowego czy zaburzeń obsesyjno–kompulsyjnych). To, że ma Pani wrażenie, iż niektóre myśli są jakby „obce” i niezgodne z Panią, również może nasilać poczucie zagubienia i napięcia. W takiej sytuacji warto rozważyć diagnozę różnicową, obejmującą zarówno zaburzenia lękowe, jak i depresyjne, a także Atypowość systemu nerwowego (ADHD, ASD, AuDHD), gdzie trudności w zatrzymaniu strumienia myśli i regulacji emocji są częste. Pomocne będzie wsparcie specjalisty – psychoterapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub terapia integracyjna krótkoterminowa uczą technik zatrzymywania natrętnych myśli, pracy z lękiem i odzyskiwania wpływu nad swoim samopoczuciem. Psychiatra może ocenić, czy dodatkowo potrzebne będzie wsparcie farmakologiczne. Zachęcam do kontaktu online
To co Pani opisuje, natłok negatywnych myśli, trudność w skupieniu się na chwili obecnej i niepokój o własne zdrowie, może być bardzo wyczerpujące. Takie doświadczenia często wiążą się z nasilonym stresem czy lękiem i warto się nim bliżej przyjrzeć ze specjalista. Dobrym krokiem jest konsultacja psychologiczna lub psychoterapeutyczna, a jeśli objawy są bardzo uciążliwe, można także rozważyć spotkanie z lekarzem psychiatra. Dzieki odpowiedniemu wsparciu istnieją skuteczne sposoby, które mogą pomóc odzyskać spokój i poczucie kontroli. Życzę dużo zdrowia.
Dzień dobry. Leki przepisane przez psychiatrę mogą pomóc wyciszyć objawy, ale nic więcej. Po odstawieniu duże ryzyko nawrotu. Kluczowa jest psychoterapia w trakcie której może Pan/i nauczyć się rozumieć pewne mechanizmy i radzić sobie z nimi. Zalecany w takich przypadkach jest np. nurt poznawczo-behawioralny. Pozdrawiam i trzymam kciuki.
Dzień dobry Pani. Zdecydowanie warto udawać się zarówno do psychiatry jak i na psychoterapię. Psychiatra może przepisać Pani doraźnie lek, które zmniejsza poziom leków związanych ze zdrowiem. Natomiast terapi może dotrzeć do genezy tych leków, a co za tym idzie przepracować ich przyczynę. To z kolei pozwoli w na odstawienie leków i zdrowie szczęśliwe funkcjonowanie. Zachęcam do zadbania o siebie i pozdrawiam.
Dzień dobry. Opisuje Pani myśli, które pojawiają się mimowolnie i sprawiają, że zamiast cieszyć się chwilą, zaczyna Pani przewidywać różne nieprzyjemne sytuacje. Może to być związane z nasilonym lękiem, nadmierną czujnością wobec sygnałów płynących z ciała lub myślami natrętnymi. To, że odbiera je Pani jako obce i niezgodne z własnym sposobem myślenia, nie musi oznaczać niczego niebezpiecznego. Warto jednak dokładniej omówić to doświadczenie ze specjalistą. Ponieważ problem nasila się od pół roku i utrudnia Pani odpoczynek, zachęcam do konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą, szczególnie pracującym w nurcie poznawczo-behawioralnym. Taka terapia pomaga zmniejszać lęk i zmieniać sposób reagowania na natrętne myśli. Konsultacja psychiatryczna również będzie wskazana, zwłaszcza jeśli objawy są bardzo nasilone, wpływają na sen lub codzienne funkcjonowanie. Nie musi Pani wybierać między tymi formami pomocy, ponieważ mogą się uzupełniać. Ważne, aby nie próbować na siłę usuwać każdej niechcianej myśli, gdyż często prowadzi to do jeszcze większego skupienia na niej.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani opisuje, bardziej przypomina nasilony mechanizm lękowy z natrętnymi, katastroficznymi myślami niż zwykłe „za dużo myślę”. Szczególnie charakterystyczne jest to, że nawet w sytuacji, która powinna być przyjemna — jak koncert — uwaga automatycznie przenosi się na pytania: „czy zacznie boleć mnie brzuch?”, „czy będę kaszleć?”, „czy zemdleję?”. Takie myśli mogą być bardzo męczące, ale samo wrażenie: „to nie są moje myśli, bo ja przecież nie chcę tak myśleć” nie musi oznaczać czegoś psychotycznego. W zaburzeniach lękowych i OCD myśli często są właśnie ego-dystoniczne, czyli niezgodne z tym, czego człowiek chce, co uważa za rozsądne i jak normalnie myśli. Mechanizm może wyglądać tak: pojawia się myśl „a jeśli zemdleję?” → zaczyna Pani obserwować ciało → zauważa Pani każdą drobną sensację → „czy to już?” → napięcie rośnie → serce przyspiesza, oddech się zmienia, może pojawić się mrowienie, ścisk w brzuchu → mózg interpretuje to jako potwierdzenie zagrożenia → lęk jeszcze bardziej rośnie. Czyli paradoksalnie samo sprawdzanie, czy coś się stanie, może wywoływać objawy, których Pani się boi. To bardzo częste w lęku o zdrowie, napadach paniki, OCD i przewlekłym lęku. Terapia czy psychiatra? Przy problemie trwającym już około pół roku i wyraźnie odbierającym Pani możliwość normalnego uczestniczenia w życiu rozważyłabym oba kierunki, ale niekoniecznie oznacza to, że potrzebuje Pani leków. Najbardziej naturalnym pierwszym krokiem byłaby konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą mającym doświadczenie w zaburzeniach lękowych, OCD i lęku o zdrowie. Szczególnie dobrze przebadane są tutaj podejścia poznawczo-behawioralne, czyli CBT. Jeżeli okaże się, że występują również kompulsje — np. ciągłe sprawdzanie ciała, mierzenie pulsu, googlowanie objawów, pytanie innych „czy na pewno nic mi nie jest?”, unikanie określonych miejsc — terapeuta może wykorzystać także elementy ERP, czyli ekspozycji z powstrzymaniem reakcji. Psychiatra natomiast byłby szczególnie wskazany, jeżeli: - lęk jest obecny przez większość dnia; - zaczyna Pani unikać koncertów, podróży, sklepów czy innych miejsc; - ma Pani napady paniki; - bardzo pogorszył się sen; - występuje depresyjność lub poczucie beznadziei; - objawy są tak intensywne, że trudno pracować albo normalnie funkcjonować; - psychoterapia okazuje się niewystarczająca; - chciałaby Pani po prostu omówić, czy farmakoterapia mogłaby zmniejszyć napięcie. Nie trzeba wybierać: albo psychiatra, albo terapia. W części przypadków najlepsze efekty daje połączenie obu metod. Na czym polegałaby terapia? Nie chodziłoby o nauczenie Pani „myślenia pozytywnego”. Raczej o nauczenie mózgu, że myśl: „a co, jeśli zemdleję?” jest tylko myślą, a nie ostrzeżeniem, które wymaga natychmiastowej analizy. Pracowałoby się nad: - ograniczeniem ciągłego monitorowania ciała; - rozpoznawaniem katastroficznych interpretacji; - tolerowaniem niepewności; - stopniowym pozostawaniem w sytuacjach, których Pani zaczyna się bać; - przenoszeniem uwagi z wnętrza ciała na rzeczywistą sytuację; - zmniejszaniem zachowań zabezpieczających. Na przykład na koncercie celem nie byłoby: „muszę upewnić się, że nie zemdleję”. Raczej: „Mogę mieć myśl o omdleniu i nadal słuchać muzyki.” To jest bardzo duża zmiana. Proszę zwrócić uwagę na jedno Jeżeli zaczyna Pani robić rzeczy typu: - zawsze siadać blisko wyjścia „na wszelki wypadek”; - sprawdzać, gdzie jest toaleta; - obserwować co kilka minut tętno; - nosić wiele leków „gdyby coś się zaczęło”; - pytać innych, czy wygląda Pani blado; - unikać jedzenia przed wyjściem; - odwoływać wydarzenia z obawy przed objawami; to warto powiedzieć o tym terapeucie. Takie zachowania dają chwilową ulgę, ale mogą utrwalać lęk, bo mózg uczy się: „przetrwałam tylko dlatego, że się zabezpieczyłam”. A kiedy „myśli nie są moje” wymaga innej oceny? Jeżeli chodzi Pani o: „nie chcę tak myśleć, te myśli są absurdalne i nie pasują do mnie” — to jest bardzo typowe dla myśli natrętnych. Natomiast pilniejszej konsultacji psychiatrycznej wymagałaby sytuacja, w której miałaby Pani poczucie, że ktoś wkłada myśli do Pani głowy, kontroluje je z zewnątrz, słyszałaby Pani głosy albo traciła poczucie, co jest rzeczywiste. To jest zupełnie inna sytuacja niż natrętne, niechciane myśli lękowe. Co może Pani zrobić już teraz? Kiedy na przykład podczas koncertu pojawi się: „a jeśli rozboli mnie brzuch?” proszę spróbować nie odpowiadać sobie: „nie, na pewno nie rozboli”. Bo wtedy zaczyna się dyskusja z lękiem. Lepsza odpowiedź brzmi: „To jest mój lęk. Nie muszę teraz tego rozstrzygać.” I wrócić uwagą do muzyki. Jeżeli po minucie myśl wróci — ponownie. Nie chodzi o wyrzucenie myśli z głowy. Im bardziej próbujemy ich nie mieć, tym bardziej potrafią wracać. Celem jest stopniowo nauczyć się, że myśl może być obecna, a Pani nie musi wykonywać poleceń lęku. Warto też przez tydzień zapisywać: - sytuację; - myśl; - poziom lęku 0–10; - co zrobiła Pani, żeby poczuć się bezpiecznie; - czy ulga była trwała, czy tylko chwilowa. Taki zapis bardzo pomaga podczas pierwszej konsultacji. Jeżeli rzeczywiście dochodziłoby do realnych omdleń, a nie tylko lęku przed omdleniem, warto równolegle omówić to z lekarzem, żeby nie przypisywać automatycznie każdego objawu psychice. W ZESPOLE EMITBERG w podobnych sytuacjach najpierw rozróżniamy, czy dominuje lęk o zdrowie, OCD, napady paniki, lęk uogólniony czy połączenie kilku mechanizmów. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Gdybym miała wskazać Pani pierwszy krok, powiedziałabym: proszę umówić konsultację psychologiczną/psychoterapeutyczną, najlepiej u osoby pracującej z zaburzeniami lękowymi i OCD. Ze względu na to, że problem wyraźnie nasilił się w ciągu ostatnich sześciu miesięcy, konsultacja psychiatryczna również jest rozsądna — nie jako „ostateczność”, lecz po prostu jako dodatkowa ocena, czy poziom lęku nie uzasadnia farmakoterapii.
Podobne pytania
- Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




