Nie wiem co robić, podobaja mi sie tylko bruneci z ciemną karnacją, mam 30 lat. A mało takich. Boję

Dziękuję, że się Pani podzieliła.

To naturalne, że ma Pani swój gust — wiele osób ma określony typ, który ich pociąga. Nie ma w tym nic złego. Warto się jednak zastanowić, czy ten typ nie stał się zbyt sztywnym kryterium i czy nie ogranicza szans na zbudowanie bliskości z kimś, kto mógłby Pani naprawdę odpowiadać emocjonalnie i życiowo.

Jeśli jednocześnie pojawia się lęk, że zostanie Pani sama, to może być objaw większego napięcia wokół tematu relacji. Czasem za tym stoi potrzeba bycia widzianą, kochaną albo lęk przed odrzuceniem.

W takich sytuacjach warto przyjrzeć się swoim schematom i potrzebom — czy kieruje nimi świadomy wybór, czy bardziej nieuświadomiony wzorzec.

Jeśli temat wraca i powoduje stres, zachęcam do rozmowy z terapeutą. To może bardzo pomóc.

Wszystkiego dobrego.

tak to już jest , że każdy z nas ma jakieś preferencje, ja bym się zastanowiła skąd te lęki i brak zrozumienia czym w ogóle jest uczucie - nie ma często to nic wspólnego z naszym idealnym wyobrażeniem przyszłego partnera.

To, co Pani mówi, brzmi jak więcej niż tylko sprawa gustu — jak tęsknota za kimś, kto mógłby być „tym właściwym”. I może też jak lęk, że jeśli nie pojawi się ktoś w tym konkretnym obrazie, to nie będzie już nic. Z wypowiedzi wynika, że jest Pani nie tylko tą, która pragnie — jesteś też tą, która czuje brak, która pyta, która boi się samotności, ale mimo to nie zamyka się w obojętności. To ważne. Być może warto nie tyle zmieniać swoje upodobania, co zobaczyć, co one mówią — o pragnieniu, o potrzebie bliskości, o tym, co wydaje się możliwe, a co nie. Samo to pytanie — „czy zostanę sama?” — nie jest odpowiedzią, ale wołaniem.
Z poważaniem, SR

Dzień dobry :)
Zapraszam Panią na bezpłatną konsultację do gabinetu on line lub stacjonarnie w celu omówienia tego problemu.

Zapraszam
Robert Turek
Psycholog
Gdańsk