Nie chcę mi się żyć, co robić? Mam 22 lata i jestem studentem. Od prawie roku mieszkam z dala od rod

Rozumiem, że przeżywasz trudny okres i cieszę się, że zdecydowałeś się podzielić swoimi uczuciami. To pierwszy krok ku poprawie sytuacji.

Po pierwsze, ważne jest, abyś zdał sobie sprawę, że nie jesteś sam. Wiele osób doświadcza trudności w okresie przejściowym, jakim jest studiowanie z dala od domu. Nie powinieneś się wstydzić ani czuć winny za to, że potrzebujesz wsparcia.

Po drugie, zauważam, że wcześniej korzystałeś z terapii i leków antydepresyjnych, co sugeruje, że rozumiesz, jak ważne jest szukanie pomocy profesjonalnej. Rozumiem, że obecnie masz trudności z dostępem do terapii z powodu ograniczeń finansowych, ale istnieją inne opcje, które mogą być dla ciebie dostępne. W niektórych miejscach istnieją organizacje oferujące terapię dla osób o ograniczonych środkach finansowych lub teleterapia, która może być tańszą alternatywą. Jeżeli czujesz, że nie chce Ci się żyć i doświadczasz myśli rezygnacyjnych lub S, możesz zgłosić się do najbliższego szpitala psychiatrycznego i skorzystać z pobytu na oddziale lub darmowej terapii dziennej.

Po trzecie, alkohol może być kiepskim sposobem radzenia sobie z trudnościami, ponieważ może tymczasowo łagodzić objawy, ale w dłuższej perspektywie może pogarszać stan psychiczny i zdrowie ogólnie. Warto poszukać zdrowszych sposobów radzenia sobie z emocjami, na przykład poprzez ćwiczenia fizyczne, medytację, hobby, czy też rozmowy z bliskimi lub przyjaciółmi.

Wreszcie, pamiętaj, że ważne jest, abyś dbał o siebie. Staraj się utrzymywać zdrowe nawyki, takie jak regularne jedzenie, sen i aktywność fizyczna. Jeżeli w Twoim otoczeniu są bliskie osoby, z którymi możesz porozmawiać, nie wahaj się szukać u nich pomocy. Warto przemyśleć również rozmowę z rodzicami. Mimo tego, że nie chcesz ich martwić, pamiętaj, że Twoje zdrowie i samopoczucie są bardzo ważne. Możesz również skorzystać z darmowych połączeń np Kryzysowy Telefon Zaufania 116 123. Wysyłam Ci dużo wsparcia i mam nadzieję, że uda Ci się otrzymać pomoc, której teraz potrzebujesz

Wyprowadzka z domu i odległość aż 500 km, pozostawienie nie tylko rodziny, ale wszystkiego poza (znajomych, miejsc, w tym swoich bezpiecznych i relaksujących) to ogromna zmiana. Łatwo można zagubić się w nowej rzeczywistości. Przed Panem nowe wyzwania, a jednocześnie niezabliźnione rany, które przepracowywał Pan w czasie terapii. Na początek proponowałabym wykonanie podstawowych badań, aby wykluczyć choroby somatyczne. Czy obniżenie nastroju i trudności adaptacyjne nie wynikają z sytuacji zdrowotnej. Jeśli wyniki są w porządku zapraszam na bezpłatną konsultację. Ustalimy, gdzie może Pan poszukać długofalowej pomocy - nieodpłatnie bądź niskopłatnej terapii.

Jeśli ze względów finansowych nie może Pan pozwolić sobie na prywatną psychoterapię, sugerowałabym rozważenie terapii na NFZ, w ramach Centrum Zdrowia Psychicznego. Czeka się tam w kolejce, ale można się dostać do specjalisty. Wydaje mi się, że w CZP obowiązuje rejonizacja ze względu na miejsce zamieszkania.