Może jestem zwykłym hipochondrykiem, ale zaczyna to być uciążliwe, a fakt że zdaje sobie z tego spra

Dzień dobry, w pierwszej kolejności sugeruję udać się wraz z rodzicami na konsultacje psychologiczne. Specjalista po rozmowie z Panem oraz przeprowadzonym wywiadzie z rodzicami postara się coś doradzić. Jeżeli problem okaże się złożony, psycholog zapewne poprosi o wykonanie dodatkowych badań i/lub odeślę Państwa do innych specjalistów (np. do psychoterapeuty czy lekarza psychiatry). Pozdrawiam, Katarzyna Antczak

Dzień dobry, to, co Pan opisuje, nie jest „zwykłą hipochondrią”. W Pana wypowiedzi widać bardzo duże napięcie, niepokój oraz objawy, które wyraźnie utrudniają codzienne funkcjonowanie – zarówno w ciele (duszność, pobudzenie), jak i w sferze myśli (poczucie bycia obserwowanym, ocenianym, obawa przed zrobieniem komuś krzywdy). Szczególnie ważne jest to, że te objawy się nasilają i zaczynają Pana przytłaczać. To sygnał, że organizm jest w stanie przeciążenia i potrzebuje wsparcia. Jednocześnie to, że ma Pan refleksję „nie chcę nikomu zaszkodzić”, świadczy o zachowanym wglądzie i kontroli – to bardzo istotne. W takiej sytuacji nie warto odkładać szukania pomocy. Jako osoba niepełnoletnia potrzebuje Pan wsparcia dorosłych – dlatego zasadne byłoby poinformowanie rodziców lub innej zaufanej osoby dorosłej. Jeśli objawy nagle się nasilą (np. bardzo silny lęk, poczucie utraty kontroli), warto zgłosić się do najbliższej pomocy doraźnej (np. izba przyjęć, interwencja kryzysowa). Zachęcam Pana do umówienia się na konsultację w gabinecie lub online– to bezpieczna przestrzeń, w której możemy spokojnie omówić to, co się dzieje i podjąć dalsze kroki. Rekomenduję również kontakt z psychiatrą dzieci i młodzieży – aby dokładniej przyjrzeć się objawom i dobrać odpowiednią formę pomocy. Z poważaniem, Kornelia Cichoń psycholożka