Moje dzieciństwo nie należało do szczęśliwych. Byłem drugim ale niechcianym dzieckiem i wiedziałem o

Moje dzieciństwo nie należało do szczęśliwych. Byłem drugim ale niechcianym dzieckiem i wiedziałem o tym jak byłem mały. W wieku 3 lat wypadłem z okna, poraniłem się na szybie, na twarzy pozostały mi blizny. Ojciec pił wskutek czego dochodziło do licznych awantur i bijatyk z udziałem nie tylko mamy i taty ale też wujka i babci. W dzieciństwie zamiast bawić się musieliśmy z bratem pomagać wujkowi na gospodarstwie. Pracowaliśmy ciężko i niejednokrotnie po nocach. Nigdy nie byłem na żadnych wskacjach do 18 roku życia. Po przeniesieniu do nowej szkoły w 3 klasie SP stałem się ofiarą przemocy rówieśniczej. W 8 klasie podczas pomiaru ciśnienia okazało się że mam podwyższone około 150 na 100 (czasami było wyższe i też bywało niższe). Trafiłem do kilku szpitali, żadna przyczyna fizyczna nie została znaleziona. Byłem konsultowany u psychologów bądź psychiatrów nie pamiętam dokładnie. Matka powiedziała że to ciśnienie samoistne. W zeszłym roku wybrałem dokumentację medyczną z tych szpitali. Na wypisie oprócz innych leków było relanium i propranolol, leki na tzw zaburzenia lękowe. Wydaje mi się że któryś psychiatra doszedł do tego co mogło być przyczyną nadciśnienia a moja matka zataiła to przede mną. Po skończeniu 8 klasy zacząłem edukację w Technikum cały czas borykając się z tymi zaburzeniami lękowymi, do tego doszła jeszcze fobia społeczna i erytrofobia. W 4 klasie próbując porozmawiać z księdzem katechetą (niedoszły psycholog, studiował psychologię 4 lata ale zrezygnował) o swoich problemach i sytuacji rodzinnej (picie ojca, awantury, kłótnie) doszło do próby molestowania. Nikomu o tej sytuacji nie powiedziałem. Pogrążony w totalnej beznadzieji ze względu na sytuację rodzinną (kłótnie rodziców, brak zainteresowania, brak rozmowy i jakiej kolwiek miłości) , depresję ( wywołaną swoimi lękami i fobia ) próbowałem popełnić samobójstwo. Zatrułem się tabletkami. Trafiłem do szpitala na płukanie żołądka i po kiliu dniach wypisny do domu bez otrzymania jakiejkolwiek pomocy psychologicznej gdyż całą sytuacją była zakwalifikowana jako przedawkowanie leków (podejrzewam że to za sprawą mojej rodziny)
Jakoś się pozbierałem po tym wszystkim sam a dzisiaj troche toczę śledztwo w swojej sprawie. Skutkiem tej mojej przeszłości jest tzw zespół niezaspokojenia emocjonalnego. Po mojemu mam odczucia czasami jakbym był dzieckiem, które chciałoby żeby go ktoś przytulił bo tego mi najbardziej brakowało w dzieciństwie. Ta potrzeba czasami jest bardzo silna i doprowadza mnie do smutku, złego samopoczucia wręcz depresji. Jestem ciągle zmęczony, denerwuje mnie hałas, śpię ale nie mogę się wyspać. Jak się uwolnić od tych odczuć bycia jakby dzieckiem? Jak przestaś się dołować,, brakiem rodziny'' (moja rodzina jest totalnie skłócona z nikim nie utrzymuje kontaktu a z matką minimalny). Cały czas brakuje mi tej rodziny tak samo jak w dzieciństwie. Jak odciąć się od dzieciństwa i zacząć iść do przodu?