Moja psycholożka powiedziała mi, że jak mam anhedonię od depresji, to odczuwania przyjemności trzeba

Witam Cię serdecznie.
Odczuwanie przyjemności może być trudne dla osób cierpiących na anhedonię, która jest objawem depresji. Chociaż każda osoba jest inna, istnieje kilka strategii, które mogą pomóc w nauczeniu się odczuwania przyjemności.

Oto kilka sugestii:
- Terapia: Kontynuuj pracę z psychologiem, który może pomóc Ci zidentyfikować przyczyny anhedonii i opracować strategie na jej przekroczenie. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub terapia poznawczo-behawioralna oparta na uważności (MBCT) są często stosowane w leczeniu depresji i mogą pomóc w nauce odczuwania przyjemności.

-Praktykuj uważność: Uważność, czyli skoncentrowanie się na chwili obecnej bez osądzania, może pomóc w zwiększeniu świadomości i docenianiu drobnych przyjemności w codziennym życiu. Bądź obecny i otwarty na doznania zmysłowe, jak smak jedzenia, zapach kwiatów, dotyk ciepłej wody podczas kąpieli.

-Ustanów cele małych kroków: Kiedy masz trudności z odczuwaniem przyjemności, rozpoczęcie od małych celów może być pomocne. Ustal sobie codzienne zadania, które możesz łatwo osiągnąć, i ciesz się ich wykonaniem. Stopniowo zwiększaj trudność i ambitność celów, ucząc się czerpać satysfakcję z osiągnięcia postępów.

-Znajdź hobby lub zajęcie, które cię interesuje: Wypróbuj różne aktywności i szukaj czegoś, co sprawia Ci radość lub satysfakcję. Może to być coś, czym się pasjonujesz, jak malowanie, gra na instrumencie muzycznym, gotowanie, czytanie, spacerowanie po naturze itp. Znalezienie czegoś, co Cię cieszy, może przyczynić się do odczuwania przyjemności.

-Utrzymuj zdrowy styl życia: Dbaj o swoje zdrowie fizyczne, ponieważ ma ono wpływ na samopoczucie emocjonalne. Regularna aktywność fizyczna, zdrowa dieta i odpowiedni sen mogą pomóc w poprawie nastroju i odczuwaniu przyjemności.

Pamiętaj, że proces nauki odczuwania przyjemności może zająć trochę czasu i cierpliwości. Nie zniechęcaj się, jeśli nie od razu odczuwasz radość czy satysfakcję. Praca nad swoim zdrowiem emocjonalnym i wyzwolenie się z anhedonii wymaga czasu i wysiłku. Wytrwałości.

Pozdrawiam serdecznie.

W trakcie pracy z depresją ważnym elementem jest aktywizacja behawioralna, czyli poszukiwanie wspólnie z terapeutą takich elementów w codziennym funkcjonowaniu, które kiedyś miały lub mogłyby mieć wpływ na poprawę samopoczucia. Proszę porozmawiać o tym na spotkaniu z terapeutą. Pytanie, które Pan/Pani zadał(a) jest ważne i potrzebne :)

Jeśli nie odczuwa Pan_i przyjemności to praca będzie głównie na podłożu nawyków. Małymi krokami od 1 razu dziennie, po więcej. Proszę sobie dać na to czas i wyrozumiałość w stosunku do samego siebie. Chodzi głównie o zauważanie dobrych rzeczy, dostrzeganie ich i zwracanie na nie uwagi większej, niż na to, co złe. Jeśli to depresja, warto skonsultować się z lekarzem psychiatrą i prawdzić, czy przy doborze odpowiednich leków nie będzie Panu_i prościej wprowadzić nowe nawyki. Odczuwanie szczęścia czy radości to coś więcej niż jedna rzecz w życiu, ale można się tego nauczyć.
Pozdrawiam, Krystyna Szumiał

Anhedonia w depresji działa jak „blokada” w mózgu, która sprawia, że rzeczy wcześniej miłe stają się zupełnie obojętne. Pani/Pana Psycholog ma rację – w tym stanie odczuwanie przyjemności nie pojawia się samoistnie jako impuls, ale musi zostać wypracowane poprzez działanie, nawet jeśli początkowo wydaje się ono bezcelowe. W psychologii nazywamy to aktywacją behawioralną. Nie czekamy, aż „zechce nam się” coś zrobić, bo np. w depresji ten impuls może nie nadejść. Zamiast tego wykonujemy czynność, by dać mózgowi szansę na kontakt z bodźcem.
Jak to robić w praktyce? Proszę zacząć od metody małych kroków i tzw. skalowania przyjemności. Proszę zatem wybrać jedną, prostą czynność, którą kiedyś Pani/Pan lubił/a np. wypicie dobrej kawy, spacer, posłuchanie utworu muzycznego i wykonać ją. Następnie proszę spróbować ocenić na skali od 0 do 10, czy poczuł/a Pan/Pani chociaż 1% zadowolenia lub satysfakcji z wykonanej czynności. Kluczem jest uważność – skupienie się na smaku, zapachu czy dotyku, zamiast na myśleniu o tym, że „powinienem/powinnam czuć się lepiej”. Uczenie się przyjemności to w tym przypadku systematyczne dostarczanie mózgowi dowodów, że świat nadal ma kolory, nawet jeśli widzi go teraz Pani/Pan przez szare okulary. To proces przypominający rehabilitację po złamaniu nogi – na początku są trudne kroki, a dopiero potem wraca lekkość chodu.
Życzę wszystkiego, co najlepsze.
Bożena Nagórska