Moja problem z córką ma 9 lat nie reaguje wcale na pytania np w szkole pani się o coś pyta ona wcale

Witaj Drogi Rodzicu, w pytaniu brakuje informacji, czy taka sytuacja zdarzała się wcześniej, czy jest czymś nagłym? W każdym razie najpierw (po kolejnych badaniach), wykluczyłabym przyczyny biologiczne - np. to, czy dziecko słyszy/nie słyszy. Udałabym się również do PPP, aby zbadać, czy córka nie mierzy się z mutyzmem. W szkole można poprosić psychologa, o obserwację dziecka w czasie zajęć i przerwy oraz przygotowanie opinii (może to zrobić również pedagog). Na koniec, należy wdrożyć zalecenia w pracy z córką. Kiedy nie wiemy, co się dzieje - z czym walczymy łatwo nam odebrać zachowanie dziecka, jako złośliwe i wymierzone przeciwko nam, co nie jest prawdą. Serdecznie Pozdrawiam! Marzena Przekwas-Siemiątkowska

Dzień dobry, czytam Pani wiadomość i wyobrażam sobie, jak trudne i niepokojące to musi być – kiedy dziecko jest obok, patrzy… ale nie odpowiada, jakby było „nieobecne” w kontakcie. To budzi dużo bezradności i pytań. To, co Pani opisuje, zdecydowanie warto potraktować poważnie – ponieważ brak reakcji zarówno w domu, jak i w szkole nie jest czymś, co zwykle „samo mija”. Za takim zachowaniem może stać kilka różnych przyczyn, m.in.: – bardzo duży lęk (np. trudność w odzywaniu się w sytuacjach społecznych), – wycofanie emocjonalne lub przeciążenie, – trudność w nawiązywaniu kontaktu i reagowaniu na komunikaty, – czasem też inne trudności rozwojowe, które wymagają szerszego przyjrzenia się. To, co jest ważne – to nie zakładać, że córka „nie chce”, tylko raczej że z jakiegoś powodu nie potrafi odpowiedzieć w danym momencie. Na co dzień może Pani spróbować: – mówić do niej spokojnie, bez nacisku na natychmiastową odpowiedź, – dawać jej więcej czasu na reakcję, – zauważać i wzmacniać każdą, nawet najmniejszą próbę kontaktu, – unikać presji i wielokrotnego powtarzania pytań. Jednocześnie – ponieważ trudność pojawia się zarówno w domu, jak i w szkole – bardzo ważne jest, żeby przyjrzeć się temu głębiej i całościowo. Zapraszam Panią na konsultację – najlepiej razem z córką, online lub w gabinecie. W bezpiecznej atmosferze będziemy mogli spokojnie zobaczyć, co stoi za tym zachowaniem i jak ją w tym wesprzeć. Z pozdrowieniami, Kornelia Cichoń Psycholożka