Moja matka zmarnowała sobie życie, poświęcając je pracy, która ją zniszczyła - pracy nauczyciela. Sp

Moja matka zmarnowała sobie życie, poświęcając je pracy, która ją zniszczyła - pracy nauczyciela. Spędziła w tym zawodzie 30 lat - za dwa miesiące przejdzie na wcześniejszą emeryturę. Zawsze chciała odnieść sukces w pracy. Karierę postrzegała jako najistotniejszą rzecz w życiu, która pozwala człowiekowi się spełnić. Ale do tego nigdy nie doszło. Praca w szkole jest bardzo ciężka - najgorzej, że wymaga nieustannego lawirowania między uczniami i rodzicami, a dyrekcją, a także znoszenia wielu nieprzyjemności, obelg i poniżeń. Tam dobrze funkcjonują tylko najsilniejsze jednostki. O tym mama nie wiedziała, gdy zaczynała swoją pracę. Poza tym to jest zawód dla osób, które przede wszystkim lubią kontakt z ludźmi. Mama ma odwrotnie - kontakt z ludźmi ją stresuje. Ponadto mama jest w głębi duszy nieśmiała, wycofana, lękliwa. Takie osoby w tym zawodzie bardzo się wyczerpują, "spalają". Zatem zawód nauczyciela nie wziął się w jej przypadku z powołania. Po prostu "po polonistyce nie było innych możliwości". I mama tak naprawdę zupełnie nie była świadoma, na co się pisze. Później natomiast nie widziała już szans, aby się wycofać, przejść do innego zawodu. Ciągle liczyła, że znajdzie w końcu szkołę, w której dobrze się poczuje. Niestety po latach zauważam, że to nie była kwestia szkoły. Mama była w wielu szkołach, ale w każdej problemy były podobne - konflikty i awantury. Zawsze znajdowały się osoby, które źle ją traktowały, niesłusznie atakowały, celowo obarczały winą. Teraz, u schyłku jej kariery zawodowej widzę, że mama tak naprawdę nigdy nie odnalazła się w tym zawodzie, a wszystkie konflikty i nieprzyjemności były tego rezultatem. Moim zdaniem nie odnalazła się, ponieważ od początku tam nie pasowała - jej charakter był zaprzeczeniem cech, którymi powinien odznaczać się nauczyciel. Chociaż była sumienna, pracowita, obowiązkowa, miała dużą wiedzę z przedmiotu, jednocześnie nie brakowało jej empatii i kultury osobistej, to nie wystarczyło. Dlatego w pracy mama cały czas walczyła, o wszystko i sama ze sobą. Podjęła złą decyzję - wybrała nieodpowiedni zawód. Późniejsze problemy nie były jej winą tak, jak nie jest naszą winą to, jaką mamy osobowość. Najważniejszymi konsekwencjami tego tragicznego wyboru są: zniszczenie zdrowia, w szczególności psychicznego; katastrofalne poczucie porażki życiowej i zmarnowania swojego życia; całkowity brak poczucia własnej wartości. Tego błędu nie można naprawić - już zawsze lata, które poświęciła szkole, będą zmarnowane. Ale chciałabym ją jakoś pocieszyć, to znaczy znaleźć jakieś pozytywne strony, wskazać mimo wszystko jakieś korzyści, które mama dzięki tej pracy odniosła. Udowodnić, że może jednak więcej zyskała niż straciła. I kiedy się nad tym zastanawiam... dochodzę do wniosku, że nie ma plusów... Naprawdę ich nie ma - ani jednego. No bo co może wynagrodzić zrujnowane zdrowie, poniżenie, poczucie odrzucenia i niespełnienia? Mama wynurza się z tego pola bitwy oszpecona psychicznie, złamana, upokorzona... Dla Państwa odpowiedzi znaczenie może mieć również to, że mama nie ułożyła sobie także życia rodzinnego - jest rozwódką, małżeństwo był błędem. Nie mamy znajomych ani rodziny. Jak mama ma sobie poradzić z poczuciem klęski życiowej? I jak ja mam sobie z tym poradzić? Jej tragedia jest jednocześnie moją tragedią, przez którą nie chce mi się żyć.