Mój syn 11 lat zachowuje sie coraz gorzej zawsze był marudny i wiecznie niezadowolony Ale ostatnio j

Dobry wieczór,
Zachowanie Pani syna ma z pewnością głębsze podłoże i trzeba je poznać żeby wiedzieć, jakie kroki należy podjąć. To, co dzieje się z dzieckiem, zwykle ma związek z tym, co dzieje się w domu i/ lub w szkole. Musiałabym więc znać szerszy kontekst aby móc coś więcej powiedzieć. W takiej sytuacji ważna jest nie tylko psychoterapia syna ale również konsultacje rodziców ze specjalistą.
Pozdrawiam

Justyna Wojciechowska

Witam serdecznie, nie wiem czy jakakolwiek diagnoza była stawiana synowi, jaki rodzaj pracy z psychologiem był stosowany. Na pewno warto skonsultować się z innym psychologiem być może będzie potrzeba pracy systemowej tj. całej rodziny. Proszę rozważyć innego psychologa i na pewno jeśli zostanie podjęta praca terapeutyczna uzbroić się w cierpliwość. Na pewno proszę nie zwlekać gdyż syn wkracza w okres dojrzewania i jest jeszcze wiele możliwości pracy teraz w późniejszym momencie tych możliwości będzie coraz mniej.

Prosze zgłosic sie z dzieckiem do dzieciecego psychiatry. Mam za mało informacji by wnioskować o genezie i pomocy dla dziecka. Zachecam do szybkiego kontaktu z lekarzem.

Trudno jednoznacznie odpowiedzieć na Pani pytanie, gdyż ważny jest tutaj nie tylko kontekst rodzinny, ale również metody wychowawcze, które Pani stosuje. Warto spróbować u kogoś innego porozmawiać o problemach, jeśli konkretny psycholog nie pomógł.

Przyczyn agresji jest bardzo wiele, najczęściej źródła problemu szuka się w środowisku rodzinnym i relacjach pomiędzy członkami rodziny.
Opisane przez panią zachowania budzą powszechny sprzeciw, jednak kluczem do rozwiązania jest odnalezienie przyczyn takich zachowań i próba zrozumienia co owo zachowanie może oznaczać. Każde zachowanie jest komunikatem. Warto odpowiedzieć sobie na pytanie jakie korzyści odnosi dziecko z takiego postępowania?
Dzieci poprzez zachowania agresywne domagają się uwagi dorosłych, rozładowują nagromadzone napięcie lub frustrację.
W opisanym przez Panią problemie należałoby wziąć pod uwagę zarówno temperament dziecka ale i otoczenie w jakim przebywa.
Być może chłopiec czerpie skądś niewłaściwe wzorce w wyniku czego może mieć kłopoty w zrozumieniu co jest dobre a co złe. Być może na drodze rozwoju spotykał się z niewłaściwym stosowanie kar nieadekwatnych do zachowania, pewne potrzeby nie zostały zaspokojone, oglądał treści o charakterze przemocowym, ma kłopoty w szkole lub był świadkiem takich zachowań…
Przejawianie myśli rezygnacyjnych u dzieci w tym gróźb o charakterze suicydalnym nie wolno ignorować - mogą być wołaniem o uwagę rodziców, co bezpośrednio może mieć związek z niskim poczuciem własnej wartości i osamotnieniem.
Aby zapobiec zachowaniom agresywnym w szczególności agresji fizycznej koniecznym jest wytyczenie jasnych, konkretnych granic i konsekwentne, sprawiedliwe postępowanie wobec dziecka - pamiętając przy tym, że agresja rodzi agresję. Jeżeli dziecko stosuje agresję fizyczną nigdy nie należy odpowiadać tym samym. Wyrażenie dezaprobaty dla takich zachowań powinno być pozbawione krzyku i złośliwych uwag. Warto poświęcić dziecku więcej czasu na spokojną rozmowę o uczuciach, odpowiednio nazywać emocje. Warto pytać, więcej wsłuchać się w to co mówi dziecko aniżeli wydawać polecenia.
Bardzo ważnym jest zapewnienie dziecku poczucia bezpieczeństwa i akceptacji.
Jeżeli natomiast problem trwa kilka lat i konsultacje psychologiczne nie przyniosły skutku być może konieczna byłaby wizyta u psychiatry i konsultacje neurologiczne.