Mój mąż po wielu latach wspólnego życia oznajmił mi, że mnie nie kocha, wyprowadził się. Po pewnym c

Dzień dobry,

Pani mąż być może zachowuje się tak z powodu przeżytej traumy, chociaż nie da się tak naprawdę na podstawie niewielu informacji ustalić, czy taki związek przyczynowo - skutkowy ma miejsce czy też nie. Zastanawia mnie sporo faktów o których Pani nie napisała. Czy to jest pewne, że ta trauma miała miejsce w przeszłości? Czy mąż zachowywał się przed odejściem lub/i obecnie w dziwny budzący dyskomfort obserwatora sposób? Co konkretnie podał jako powód rozstania? Gdzie się wyprowadził i czy nadal utrzymuje z Panią kontakt? Co sprawiło, że trauma do niego wróciła? W jakich okolicznościach miała miejsce? Sądzę, że warto aby zastanowiła się Pani nad tym i podejrzewam, że takie pytania padłyby w kontakcie ze specjalistą. Zastanawiam się nad tym, czy sama trauma (z którą Pani mąż żył tyle lat) mogła doprowadzić do takiego zachowania i rodzi to ogromną wątpliwość. Nie wykluczone, że u Pani męża zaczęła rozwijać się depresja (obecność objawów depresyjnych) lub proces psychotyczny (dziwne zachowanie, wątpliwość czy trauma miała miejsce). Oczywiście nie chcę Pani straszyć ani nic sugerować, boto nie diagnozy a bardzo daleko posunięte hipotezy. Nie znam Pani męża i mam za mało informacji by z pewnością wypowiadać się na ten temat.
Dobrym rozwiązaniem byłaby próba szczerej bardzo delikatnej rozmowy z mężem o tym, co się stało że tak się zachowuje oraz zachęcenie go do konsultacji z psychologiem psychoterapeutą. W tym przypadku sądzę, że Pani też przydałoby się wsparcie psychologa. Jeśli mąż nie zechce przyjąć pomocy to wtedy będzie Pani mogła razem z terapeutą zastanowić się nad jego postępowaniem, strategiami pomocy itd. Rozumiem, że to również dla Pani ogromny stres i bardzo trudna sytuacja. Mam nadzieję, że wszystko rozwiąże się pomyślnie.
Pozdrawiam serdecznie

Myślę, że Pani mąż ponosi pełną odpowiedzialność za swoje zachowania – niezależnie od tego jakie było jego dzieciństwo. Pozdrawiam.

Tak, to jest możliwe, że trauma z przeszłości, taka jak molestowanie seksualne, może powrócić po latach i wpłynąć na zachowanie dorosłego człowieka. Traumatyczne doświadczenia mogą przez długi czas pozostawać uśpione, ale w pewnych okolicznościach mogą się ponownie ujawnić, co może prowadzić do poważnych problemów emocjonalnych i trudności w relacjach. Zachowanie Pani męża, takie jak wyprowadzenie się i stwierdzenie, że już Pani nie kocha, może być związane z nieprzepracowaną traumą, która teraz wpływa na jego zdolność do nawiązywania i utrzymywania bliskich relacji.

Jeśli chodzi o pomoc, kluczowe jest, aby Pani mąż sam zdecydował się na poszukiwanie wsparcia, najlepiej w formie psychoterapii. Trauma z dzieciństwa, zwłaszcza związana z molestowaniem seksualnym, jest bardzo trudnym tematem, który wymaga profesjonalnej pomocy. Terapeuta może pomóc mu zrozumieć i przepracować te bolesne doświadczenia, co jest pierwszym krokiem w kierunku uzdrowienia.

Pani rola może polegać na okazaniu wsparcia, jeśli mąż będzie tego potrzebował, ale równie ważne jest, aby dbała Pani o swoje własne emocje i dobrostan. Próby pomocy mogą być ważne, ale decyzja o podjęciu terapii i pracy nad traumą musi należeć do męża. Proszę również pamiętać, że Pani uczucia i potrzeby są równie istotne w tej trudnej sytuacji.

Tak, to jest możliwe. Trauma seksualna z dzieciństwa może wrócić po latach i wpłynąć na psychikę dorosłej osoby w sposób, który wydaje się nagły i niezrozumiały. Tego rodzaju wspomnienia mogą być wyparte lub zablokowane przez mechanizmy obronne, a ich powrót (np. przez jakiś bodziec, stres, czy określony moment w życiu) może wywołać silne emocje i potrzebę odcięcia się od dotychczasowego życia.
Jeśli mąż sam szuka wsparcia, możesz:
Zachęcić go do terapii – Specjalista od traumy (np. terapeuta EMDR lub pracujący w nurcie terapii traumy) pomoże mu przepracować te doświadczenia. Ważne aby speckalista miał doświadczenie w prowadzeniu terapii traumy
Nie naciskać na powrót do związku – Jeśli jego reakcja wynika z traumy, presja może pogłębić jego lęki.
Okazać zrozumienie, ale też dbać o siebie – Możesz mu powiedzieć, że jesteś gotowa wesprzeć go w procesie leczenia, ale nie możesz brać odpowiedzialności za jego uzdrowienie.