Matka-furiatka

Pani Anno, problem, o którym Pani pisze, dotyczy wielu rodziców. Dzieci są bezbronnymi i zależnymi od nas istotami i w związku z tym łatwo nam przychodzi wyładowywanie na nich złości i frustracji. Dziecko nie zagrozi nam rozstaniem, nie zwolni nas z pracy, póki jest małe nie opuści nas. Staje się przez to łatwym celem.
W Pani sytuacji wydaje się ważne załatwianie dorosłych osobistych spraw w gronie dorosłych. Kłopoty w pracy rozwiązywać w pracy, a trudności w relacjach z mężem omawiać z nim. Pomimo prostej rady rozwiązanie tego może okazać się trudne, gdyż nie wszyscy potrafimy otwarcie wyrażać swoje zdanie, rozmawiać o tym, co nas boli. Zamykanie się w sobie, duszenie emocji, doprowadza do wybuchów niekontrolowanej złości, której adresatem, w Pani przypadku, staje się niewinne dziecko. Z trudnościami, o których Pani pisze, można z powodzeniem pracować w procesie psychoterapii. Należałoby odkrywać źródła powstałej frustracji i poszukiwać alternatywnych metod radzenia sobie z niepowodzeniami, o których Pani pisze.