Mamy 7 letniego syna, nasz problem polega na tym, że od jakiegoś czasu stał się bardzo niegrzeczny -

Mamy 7 letniego syna, nasz problem polega na tym, że od jakiegoś czasu stał się bardzo niegrzeczny - nie słucha ani mnie ani męża, brzydko się do nas odzywa, często się obraża i to właściwie o błahostki. Jeżeli mu czegoś zabronimy/odmówimy reaguje złością i krzykiem. Podejrzewam, że duży problem jest w nas - rodzicach, bo niestety i nam puszczają nerwy i krzyczymy na niego wyliczając co robi źle i że nas nie słucha a przy tym dajemy kary które nie zawsze egzekwujemy. Ja jestem z dziećmi w domu, bo mamy jeszcze drugiego syna (2,5 roku), mąż wraca z pracy ok 16 i zazwyczaj resztę dnia spędzamy z dziećmi na wspólnej zabawie, wycieczkach rowerowych, zabawach na świeżym powietrzu - wydaje mi się że poświęcamy im dużo czasu i uwagi, a jednak gdzieś coś się "psuje". Gdy staramy się rozmawiać z synem odnoszę wrażenie że nas nie słucha, nie skupia się na rozmowie, czeka tylko aż powiemy swoje i będzie mógł odejść. Gdy staramy się zrozumieć problem i zadajemy różne pytania, najczęściej odpowiada "nie wiem" ew tak, nie. W sytuacjach gdy zachowamy się niewłaściwie, przepraszamy się wzajemnie, tylko że czasami mam wrażenie że i ja i mąż przepraszamy, poniewaz czujemy taką potrzebę, a syn przeprasza bo wie, że tak trzeba... Staramy się z mężem w sytuacjach gdy źle postąpimy wobec syna, wytłumaczyć dlaczego tak postąpiliśmy i przyznać się do błędu oraz przeprosić za swoje zachowanie.
Bardzo brakuje mi czasu kiedy wszyscy uśmiechnięci i zadowoleni byliśmy razem, teraz czuję się zmęczona, czasami bez chęci do działania i często niestety zdenerwowana i zła. Dodam, że nasze relacje z mężem są bardzo dobre, zdarza nam się wymiana zdań, ale uważam że miesci się to w granicach normy. Podobne jeśli chodzi o relacje rodzeństwa, ale zastanawiam się czy starszy syn, nie bywa zazdrosny o młodszego bo nawet sam przyznał że on częściej dostaje kary, typu zakaz oglądania bajek, czy gry itp a wobec młodszego nie stosujemy ich tak często i nie zawsze egzekwujemy tłumacząc że jest młodszy i jeszcze nie rozumie. Proszę o radę co możemy zrobić, aby poprawić nasze relacje z synem, a także dodać mu wiary w siebie i swoje możliwości. Często go chwalimy gdy zrobi jakiś postęp, coś mu się uda, a namawiamy do kolejnych prób w sytuacjach gdy "powinie mu się noga". Wydaje mi się, że nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości, właśnie ze względu na brak wiary w siebie.