Mam tajemnice. Czuję się winny tego co robiłem, tego w czym brałem udział. Muszę trzymać to dla sieb

Mam tajemnice. Czuję się winny tego co robiłem, tego w czym brałem udział. Muszę trzymać to dla siebie, z nikim o tym nie rozmawiałem, bo nie mogę ryzykować przede wszystkim rozpadnięcia się rodziny. Bardzo się boję reakcji najbliższych, wystarczą dwa zdania i mogę doprowadzić do katastrofy. Póki co ta katastrofa jest tylko we mnie i stopniowo, po cichu jak trucizna, zabija mnie od środka. Nie wiem co z tym zrobić, zostałem z tym sam. To strasznie duży ciężar, który mnie przygniata i nie pozwala normalnie żyć. Przeżywam stany z jednego dnia wielkiego pobudzenia, po następny kiedy nie jestem wstanie wstać z łóżka i płaczę sam w ciemnym pokoju, w ukryciu przed kimkolwiek. Rodzice wiedzą, że pogorszyłem się bardzo w szkole, a nawet nie podejrzewają co tak na prawdę jest na rzeczy. Te huśtawki nastroju mnie wykańczają, już planowałem nie raz popełnić samobójstwo. Oceny w szkole i zbliżająca się matura to tylko kolejne gwoździe do trumny, a podejście rodziny do chorób psychicznych tylko uświadamia mnie w fakcie, że mogę liczyć tylko na siebie. Jak ja sam się nie uratuję, to już nikt nic nie zdziała... Chcę tylko móc wydusić to z siebie i dowiedzieć się po czyjej stronie jest wina.